ບ້ານຫວຽດນາມໃນແຂວງກວາງນາມໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນພ້ອມກັບຂະບວນການກຳນົດດິນແດນຂອງຊົນເຜົ່າດ້າຍຫວຽດ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນສະຕະວັດທີ 19. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເອກະສານທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດທີ່ກ່າວເຖິງຊື່ຂອງບ້ານໃນແຂວງກວາງນາມແມ່ນປຶ້ມ "ໂອເຈົາການລູກ" ຂອງ ເຢືອງວັນອານ, ຂຽນໃນປີ 1553. ນີ້ແມ່ນບົດເລື່ອງບູຮານທີ່ມີຄຸນຄ່າທີ່ບັນທຶກ 66 ບ້ານໃນເຂດນາມຫາຍວັນ, ຕັ້ງຢູ່ທາງທິດເໜືອຂອງແຂວງກວາງນາມໃນອະດີດ, ລວມທັງບ້ານທີ່ມີຊື່ສຽງຫຼາຍແຫ່ງເຊັ່ນ: ເພີມອາຍ, ອາຍເງ້ຍ (ອາຍດາຍ), ຕຸຍລວານ (ຕຸຍລວານ), ແກມຕວາຍ (ກິມຕວາຍ), ແກມເລ, ເກົາຫຍ, ແລະອື່ນໆ.
ບ້ານເຫຼົ່ານີ້ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ຂຶ້ນກັບເມືອງດ້ຽນບານ, ເມືອງຈ້ຽວຟອງ, ເຂດທ່ວນຮວ່າ. ຈາກບ່ອນນັ້ນ, ຜ່ານເອກະສານຫຼາຍຢ່າງ, ພວກເຮົາໄດ້ຮຽນຮູ້ຊື່ຂອງບ້ານຫຼາຍແຫ່ງໃນແຂວງກວາງນາມ, ແລະ ຮອດຕົ້ນສະຕະວັດທີ 19 (1812), ທົ່ວແຂວງມີ 1,046 ບ້ານ (ບ້ານ, ບ້ານນ້ອຍ, ເຂດ, ເມືອງ, ສາຂາ, ບ້ານນ້ອຍ, ແລະອື່ນໆ), ແລະ ຮອດຕົ້ນສະຕະວັດທີ 20 (1910), ມີ 1,051 ບ້ານ (ບ້ານ, ບ້ານນ້ອຍ), ບໍ່ລວມບ້ານໃນເຂດພູສູງ.
ຜ່ານຊື່ຂອງບ້ານຕ່າງໆ, ພວກເຮົາສາມາດຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບຫຼັກການພື້ນຖານຂອງການຕັ້ງຊື່ບ້ານທີ່ປະຊາຊົນແຂວງກວາງນາມເຄີຍໃຊ້ໃນອະດີດ, ເຊິ່ງມັກຈະມີຮ່ອງຮອຍທີ່ເຂັ້ມແຂງຂອງວັດທະນະທຳ, ປະຫວັດສາດ ແລະ ລັກສະນະທຳມະຊາດຂອງແຂວງກວາງນາມ.
ອີງຕາມລັກສະນະທາງພູມສາດ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມ, ຊື່ຕ່າງໆມັກຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບອົງປະກອບທາງທຳມະຊາດທີ່ໂດດເດັ່ນໃນສະຖານທີ່ທີ່ຢູ່ອາໄສ ເຊັ່ນ: ແມ່ນ້ຳ, ພູຜາ, ໜອງນ້ຳ, ທະເລສາບ ແລະ ຕົ້ນໄມ້ (ຮ່າເຕີນ, ຖັກຢາງ, ໝີເຊີນ, ຖັກກຽວ, ແທງລາມ, ບິກງໍ້, ແລະອື່ນໆ); ອີງຕາມຕົ້ນກຳເນີດຄອບຄົວ, ຕະກຸນ, ຫຼື ສະຖານທີ່ອົບພະຍົບເພື່ອລະນຶກເຖິງຮາກເຫງົ້າຂອງຕົນເອງ (ແທງຈຽມ, ແທງຮ່າ, ງີເຊີນ, ແລະອື່ນໆ); ການປະສົມປະສານຂອງຕົວອັກສອນໂນມ ແລະ ຮັນ, ໂດຍແນໃສ່ຕົວອັກສອນທີ່ສວຍງາມ ແລະ ຄວາມໝາຍທີ່ເປັນມຸງຄຸນ (ຫາຍເຈົາ, ແຄມຕວາຍ, ແຄມສາ, ແລະອື່ນໆ); ອີງຕາມຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມມຸ່ງຫວັງສຳລັບຊີວິດທີ່ສະຫງົບສຸກ, ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ມີຄວາມສຸກ, ແລະ ພັດທະນາ (ບິ່ງອານ, ເຈືອງຊວນ, ອານຮວ່າ, ຮອຍອານ, ແລະອື່ນໆ); ອີງຕາມລັກສະນະທາງວັດທະນະທຳ ແລະ ປະຫວັດສາດ (ລຽວຈີ, ແລະອື່ນໆ).
ຫຼັກການສຳຄັນອັນໜຶ່ງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາຍຶດໝັ້ນຢ່າງເຂັ້ມງວດໃນທຸກໆບ້ານຄືການເຫັນດີເປັນເອກະພາບ ແລະ ການເຄົາລົບນັບຖື. ຊື່ບ້ານໄດ້ຖືກປຶກສາຫາລື ແລະ ຕົກລົງກັນຢ່າງລະມັດລະວັງໂດຍຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ ແລະ ສະມາຊິກທີ່ເຄົາລົບນັບຖືຂອງຊຸມຊົນ. ເນື່ອງຈາກຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້, ຊື່ບ້ານໃນແຂວງກວາງນາມໃນອະດີດລ້ວນແຕ່ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນ; ການໄດ້ຍິນຊື່ໄດ້ສະເໜີໃຫ້ຄວາມເຂົ້າໃຈບາງຢ່າງກ່ຽວກັບດິນແດນ ແລະ ຜູ້ຄົນໃນພາກພື້ນນັ້ນ.
ນັບຕັ້ງແຕ່ການປະກົດຕົວ, ຊື່ບ້ານຕ່າງໆໃນແຂວງກວາງນາມບໍ່ຄ່ອຍມີການປ່ຽນແປງ, ຍັງຄົງມີມາດົນແລ້ວ, ຍົກເວັ້ນບາງກໍລະນີຍ້ອນການຊໍ້າຊ້ອນກັບຊື່ຂອງກະສັດ, ເຈົ້ານາຍ, ຫຼື ລາຊິນີ (ກິມຕວາຍ ປ່ຽນເປັນ ກາມຕວາຍ, ຮວາທູ ປ່ຽນເປັນ ຟອງທູ, ກິມກວດ ກາຍເປັນ ແທ່ງກວດ - ແທ່ງກູຍ, ກິມຊາ ກາຍເປັນ ແທ່ງຊາ...) ຫຼື ຍ້ອນການແບ່ງແຍກບ້ານໃນຂະນະທີ່ຮັກສາອົງປະກອບພື້ນຖານ ແລະ ຄວາມໝາຍ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນເພີ່ມທິດທາງ ຫຼື ສະຖານທີ່ຕ່າງໆ (ຮວາເຄວ ກາຍເປັນ ຮວາເຄວດົງ, ຮວາເຄວໄຕ...).
ເນື່ອງຈາກການຍຶດໝັ້ນຫຼັກການຂ້າງເທິງ, ຫຼາຍບ້ານຈຶ່ງມີຊື່ດຽວກັນໜຶ່ງ ຫຼື ສອງຄຳ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄຳທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບລັກສະນະທຳມະຊາດ ແລະ ຄວາມມຸ່ງຫວັງໃນຄວາມໂຊກດີ. ນັກຄົ້ນຄວ້າ ຫງວຽນດິ່ງເດົາ, ໃນຂະນະທີ່ສຶກສາບ້ານຕ່າງໆໃນແຂວງກວາງນາມໃນຕົ້ນສະຕະວັດທີ 19, ໄດ້ດຳເນີນການວິເຄາະທາງສະຖິຕິທີ່ລະອຽດກ່ຽວກັບຊື່ບ້ານ ແລະ ໄດ້ສະຫຼຸບວ່າຕົວອັກສອນທຳອິດຂອງຊື່ບ້ານຫຼາຍແຫ່ງແມ່ນຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍ.
ຕາມນັ້ນແລ້ວ, ມີ 26 ຄຳກ່ຽວກັບຕົວອັກສອນຕົວເລກທຳອິດຂອງ 674 ບ້ານໃນຈຳນວນ 1.046 ບ້ານ. ຕົວຢ່າງ, ມີ 92 ບ້ານທີ່ຕັ້ງຊື່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ “ຝູ” (Phú Quý, Phú Thượng, PhúHưng, Phú Thuận, etc.); 82 ໝູ່ບ້ານທີ່ມີຊື່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ “ອານ” (ອານບິ່ງ, ອານຕົງ, ອານລ່ອງ, ອານຈາງ ແລະອື່ນໆ); 52 ບ້ານທີ່ມີຊື່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍຄໍາວ່າ “Phúc” (Phúc An, Phúc Khương, Phúc Kiều, ແລະອື່ນໆ) ຫຼື “Phước” (Phước Hà, Phước Lâm, Phước Tường, ແລະອື່ນໆ); ແລະ 40 ໝູ່ບ້ານທີ່ມີຊື່ຂຶ້ນຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ “ບິ່ງ” (ບິ່ງອານ, ບິ່ງອຽນ, ບິ່ງແຄ, ແລະ ອື່ນໆ).
ວິທີການຕັ້ງຊື່ບ້ານຕ່າງໆສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າປະຊາຊົນແຂວງກວາງນາມໃນອະດີດມີຄວາມປາດຖະໜາ ແລະ ຝັນຢາກມີຊີວິດທີ່ສະຫງົບສຸກ ແລະ ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ຊື່ບ້ານຂອງປະຊາຊົນແຂວງກວາງນາມໃນອະດີດເປັນສັນຍາລັກທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ວັດທະນະທຳ, ຮັກສາຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງຊຸມຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອຕັ້ງຊື່ບ້ານ, ປະຊາຊົນແຂວງກວາງນາມໃນອະດີດຈຶ່ງມີຄວາມລະມັດລະວັງ, ຄິດຢ່າງລະອຽດ ແລະ ຍຶດໝັ້ນໃນຫຼັກການພື້ນຖານສະເໝີ.
ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່າການຮັກສາລະບຽບການຕັ້ງຊື່ຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນໃນຂະບວນການປັບປຸງລະບົບການບໍລິຫານໃນປະຈຸບັນ; ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈະນຳໄປສູ່ການມົວຂອງປະຫວັດສາດ, ການລົບກວນວັດທະນະທຳ, ແລະ ການແຕກແຍກຂອງສາຍສຳພັນລະຫວ່າງລຸ້ນຄົນ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/chuyen-dat-ten-lang-xua-o-xu-quang-3333641.html
(0)