ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນຮ່ວມກັນເທິງເວທີໃໝ່.

ເນື່ອງຈາກຂອບເຂດເສດຖະກິດ, ຊັບພະຍາກອນທາງດ້ານການເງິນ, ການເພິ່ງຕົນເອງ, ແລະ ທ່າແຮງການພັດທະນາ, ການຍົກລະດັບເມືອງດົ່ງນາຍໃຫ້ເປັນເມືອງທີ່ມີການປົກຄອງສູນກາງ ເປັນການຫັນປ່ຽນທີ່ເໝາະສົມໄປສູ່ຖານະໃໝ່ຂອງເຂດເຈີ່ນບຽນໃນອະດີດ. ສະຖານະພາບໃໝ່ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປີດໂອກາດການພັດທະນາທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເກົ່າສຳລັບດົ່ງນາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມີຄວາມໝາຍທາງຍຸດທະສາດສຳລັບທົ່ວພາກພື້ນຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້, ໂດຍສະເພາະແມ່ນນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ.

ການພັດທະນາແບບຮ່ວມມືກັນທາງຍຸດທະສາດ (ບໍ່ແມ່ນການແຂ່ງຂັນ) ລະຫວ່າງເມືອງ ດົງນາຍ ແລະ ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ໃນໄລຍະໃໝ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ຂອງສະຖາບັນຫຼາຍຂຶ້ນ, ການແບ່ງແຍກບົດບາດຢ່າງມີເຫດຜົນໃນລະບົບຕ່ອງໂສ້ການເຊື່ອມຕໍ່ພາກພື້ນທີ່ສຳຄັນ, ແລະ ການຮ່ວມມືທີ່ແທ້ຈິງເພື່ອທັງສອງ "ເຕີບໃຫຍ່" ຮ່ວມກັນ ພ້ອມທັງປົກປ້ອງຊັບພະຍາກອນຮ່ວມກັນ ແລະ ສົ່ງເສີມເອກະລັກສະເພາະຂອງທັງສອງ.

ເຫດການສຳຄັນໃນວັນທີ 30 ເມສາ ທີ່ຜ່ານມານີ້ ເປັນຜົນສຳເລັດທີ່ສຳຄັນໃນປະຫວັດສາດການພັດທະນາຂອງແຂວງດົ່ງນາຍ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຫຼັງຈາກເຫດການສຳຄັນນີ້ມາພ້ອມຄວາມຮັບຜິດຊອບທີ່ໜັກໜ່ວງກວ່ານັ້ນຄື: ການສ້າງແຜນທີ່ການພັດທະນາທີ່ສອດຄ່ອງກັບສະຖານະພາບຂອງເມືອງທີ່ປົກຄອງດ້ວຍສູນກາງ. ໃນສະພາບການນີ້, ສິ່ງທ້າທາຍຂອງການປັບໂຄງສ້າງ ເສດຖະກິດ ແມ່ນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໂດຍສະເພາະ.

ປະຈຸບັນຂະແໜງການບໍລິການກວມເອົາພຽງແຕ່ 26.42% ຂອງ GRDP, ໃນຂະນະທີ່ການຜະລິດອຸດສາຫະກໍາຍັງຄົງອາໄສການຈ້າງງານພາຍນອກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະຂະແໜງການລົງທຶນໂດຍກົງຈາກຕ່າງປະເທດກວມເອົາ 75%-85% ຂອງຍອດມູນຄ່າການສົ່ງອອກ. ພ້ອມກັນນັ້ນຍັງມີຊ່ອງຫວ່າງທີ່ສຳຄັນໃນຄຸນນະພາບຕົວເມືອງ, ພື້ນຖານໂຄງລ່າງທາງສັງຄົມ, ສະພາບແວດລ້ອມການດຳລົງຊີວິດ, ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການປົກຄອງຕົວເມືອງທີ່ທັນສະໄໝ.

ສຸດທ້າຍ, ກຸນແຈສຳຄັນໃນການເປີດປະຕູສູ່ການພັດທະນາເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຢູ່ໃນຂອບຂອງສະຖາບັນ. ສຳລັບແຂວງດົ່ງນາຍ, ຂໍ້ໄດ້ປຽບໂດຍສະເພາະແມ່ນຄວາມໃກ້ຊິດກັບນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ - ເມືອງທີ່ໄດ້ຜ່ານໄລຍະທົດລອງຫຼາຍໄລຍະຂອງກົນໄກພິເສດ ແລະ ກຳລັງກະກຽມເຂົ້າສູ່ຂອບຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເມືອງພິເສດ. ໃນສາຍພົວພັນແບບຮ່ວມມືນີ້, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນສາມາດແບ່ງປັນປະສົບການຂອງຕົນຢ່າງເຕັມທີ່ໃນການພັດທະນານະໂຍບາຍ, ບົດຮຽນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ, ແລະ ການອອກແບບກົນໄກເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ແຂວງດົ່ງນາຍສ້າງມະຕິພິເສດທີ່ເປັນໄປໄດ້ສູງທີ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການດ້ານການພັດທະນາ.

ນີ້ຍັງເປັນເວລາທີ່ສຳຄັນທີ່ຈະກຳນົດເປົ້າໝາຍ ແລະ ວິທີການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງສອງທ້ອງຖິ່ນຢ່າງຈະແຈ້ງ; ເນື້ອໃນທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການກຳນົດເປັນກົດໝາຍ; ແລະ ກົນໄກທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການທົດລອງໃຊ້ໃນມະຕິສະເພາະຂອງແຂວງດົ່ງນາຍ. ໂດຍສະເພາະ, ພື້ນຖານໂຄງລ່າງການຂົນສົ່ງລະຫວ່າງພາກພື້ນຕ້ອງເປັນພື້ນຖານ. ສະໜາມບິນສາກົນລອງແທ່ງຈະປະຕິບັດບົດບາດຂອງຕົນໃນຖານະເປັນສູນກາງການບິນສາກົນຢ່າງແທ້ຈິງ ເມື່ອຜູ້ໂດຍສານຈາກໃຈກາງນະຄອນໂຮ່ຈິມິນສາມາດໄປຮອດລອງແທ່ງໄດ້ພາຍໃນເວລາບໍ່ຮອດ 45 ນາທີ ໂດຍໃຊ້ການຂົນສົ່ງສາທາລະນະ. ຖ້າບໍ່ແກ້ໄຂບັນຫາການເຊື່ອມຕໍ່ນີ້, ລອງແທ່ງຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການກາຍເປັນກຳລັງຂັບເຄື່ອນພາກພື້ນທີ່ແທ້ຈິງ.

ດັ່ງນັ້ນ, ມະຕິສະເພາະສຳລັບແຂວງດົ່ງນາຍຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາທິດທາງການລົງທຶນຍຸດທະສາດເຊັ່ນ: ເສັ້ນທາງເຊື່ອມຕໍ່ເຕິນເຊີນເຍິດ - ຖູທຽມ - ລອງແທ່ງ; ການສ້າງແລວທາງການຂົນສົ່ງລະຫວ່າງດົ່ງນາຍ ແລະ ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ; ເລັ່ງການກໍ່ສ້າງເສັ້ນທາງວົງແຫວນນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ ເລກທີ 3, ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນເສັ້ນທາງວົງແຫວນ ເລກທີ 4 ໂດຍໄວເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມກົດດັນຕໍ່ການຂົນສົ່ງສິນຄ້າລະຫວ່າງເຂດອຸດສາຫະກຳດົ່ງນາຍ ແລະ ລະບົບທ່າເຮືອນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຍັງຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງສູນການຂົນສົ່ງແບບປະສົມປະສານໃນລອງແທ່ງ, ເຊື່ອມຕໍ່ການຂົນສົ່ງທາງຖະໜົນ, ທາງລົດໄຟ, ແລະ ທາງອາກາດ, ສ້າງພື້ນຖານໃຫ້ດົ່ງນາຍກາຍເປັນສູນກາງການຂົນສົ່ງແຫ່ງຊາດ.

ເສົາຄໍ້າອີກອັນໜຶ່ງທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ຄືການປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ຊັບພະຍາກອນຮ່ວມກັນ. ແມ່ນ້ຳດົ່ງນາຍ ແລະ ໄຊງ່ອນບໍ່ແມ່ນຂອງທ້ອງຖິ່ນໃດທ້ອງຖິ່ນໜຶ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີກົນໄກການປະສານງານລະຫວ່າງແຂວງ ແລະ ລະຫວ່າງເມືອງໃນການຄຸ້ມຄອງອ່າງແມ່ນ້ຳ ໂດຍມີສິດອຳນາດໃນການປະສານງານຢ່າງແທ້ຈິງ ແທນທີ່ຈະພຽງແຕ່ການປະສານງານດ້ານການບໍລິຫານ. ການພັດທະນາແບບຍືນຍົງໃນດົ່ງນາຍຕ້ອງເຊື່ອມໂຍງກັບການແກ້ໄຂມົນລະພິດທາງນ້ຳໂດຍພື້ນຖານ, ການປົກປ້ອງລະບົບນິເວດ ແລະ ການປັບປຸງຄຸນນະພາບຊີວິດຂອງປະຊາຊົນທົ່ວທັງພາກພື້ນ.

ຈາກທັດສະນະການພັດທະນາພາກພື້ນ, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນຖືກກຳນົດວ່າເປັນສູນກາງດ້ານການເງິນ, ການບໍລິການ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ນະວັດຕະກໍາ; ໃນຂະນະທີ່ແຂວງດົ່ງນາຍຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນເມືອງອຸດສາຫະກໍາເຕັກໂນໂລຊີສູງ, ສູນກາງການຂົນສົ່ງ ແລະ ປະຕູທາງອາກາດສາກົນ. ສອງເມືອງນີ້ເສີມ ແລະ ສະໜັບສະໜູນເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ຮ່ວມກັນຂະຫຍາຍພື້ນທີ່ການພັດທະນາສໍາລັບພາກພື້ນຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້.

ດັ່ງນັ້ນ, ສິ່ງທີ່ຕ້ອງການຫຼາຍທີ່ສຸດໃນປັດຈຸບັນແມ່ນກົນໄກຂອບການເຮັດວຽກທີ່ເໝາະສົມກັບຈຸດແຂງພາຍໃນຂອງແຂວງດົ່ງນາຍ, ສອດຄ່ອງກັບແຜນການປັບໂຄງສ້າງ ແລະ ການພັດທະນາ, ແລະ ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບທ່າທີໃນອະນາຄົດ. ໃນທາງໃດທາງໜຶ່ງ, ດ້ວຍກົດໝາຍວ່າດ້ວຍເຂດຕົວເມືອງພິເສດ, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນແມ່ນ "ຜູ້ບຸກເບີກ" ອີກຄັ້ງ. ໃນລະຫວ່າງການສົນທະນາກ່ຽວກັບຮ່າງກົດໝາຍ, ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນໄດ້ສະເໜີໃຫ້ລັດຖະບານກາງຕັດສິນໃຈສ້າງຕັ້ງອົງການປະສານງານຖາວອນສຳລັບເຂດຕົວເມືອງພິເສດນະຄອນໂຮ່ຈິມິນໂດຍອີງໃສ່ກອງທຶນພັດທະນາພາກພື້ນ, ເພື່ອຮັບປະກັນວ່ານະຄອນໂຮ່ຈິມິນ, ດົ່ງນາຍ, ແລະ ໄຕນິງ ພັດທະນາຮ່ວມກັນ.

ສິ່ງນີ້ຍັງ "ປູທາງ" ສຳລັບຮູບແບບການພັດທະນາໃໝ່ໃນພາກພື້ນຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້: ບ່ອນທີ່ທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆບໍ່ໄດ້ເຄື່ອນຍ້າຍຄຽງຄູ່ກັນໃນລັກສະນະທີ່ແຕກແຍກ, ແຕ່ແທນທີ່ຈະເລີ່ມຕົ້ນຮ່ວມກັນໃນເສັ້ນທາງໃໝ່, ດ້ວຍວິໄສທັດຮ່ວມກັນ ແລະ ຄວາມມຸ່ງຫວັງໃໝ່.

ຫງວຽນ ກວນ ແຄັດ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://www.sggp.org.vn/cung-cat-canh-tren-duong-bang-moi-post853302.html