ຮູບເງົາຫວຽດນາມເລື່ອງໃໝ່ "ອອກມາແລ້ວ"...
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ອີງຕາມຜູ້ສ້າງຮູບເງົາບາງຄົນ, ຮູບເງົາທີ່ສາຍໃນສະຫະລັດ, ອົດສະຕຣາລີ, ເອີຣົບ, ຫຼື ບາງປະເທດ ແລະ ເຂດແຄວ້ນໃນອາຊີ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າມັນໄດ້ເອົາຊະນະຕະຫຼາດສາກົນ. ຜູ້ຊົມສ່ວນໃຫຍ່ຍັງຄົງເປັນຊຸມຊົນຫວຽດນາມໃນທ້ອງຖິ່ນ, ຈຳນວນການສາຍມີຈຳກັດ, ເວລາສາຍສັ້ນ, ແລະ ລາຍຮັບບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະສ້າງກະແສເງິນສົດທີ່ໝັ້ນຄົງ. ນີ້ເປັນພຽງບາດກ້າວ "ອອກໄປ," ບໍ່ແມ່ນ "ການສົ່ງອອກ" ທີ່ແທ້ຈິງ, ດັ່ງທີ່ຜູ້ກຳກັບ ໂດ ກວກ ຈຸງ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ: "ພວກເຮົາຕ້ອງຍອມຮັບຢ່າງຈິງໃຈວ່າພວກເຮົາໄດ້ນຳເອົາຮູບເງົາຫວຽດນາມມາສາຍຢູ່ຕ່າງປະເທດເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ສົ່ງອອກໄປຕ່າງປະເທດຢ່າງແທ້ຈິງ. ເພາະວ່າເພື່ອສົ່ງອອກ, ທ່ານຕ້ອງການຕະຫຼາດ, ຜູ້ຊົມທີ່ໝັ້ນຄົງ, ແລະ ກະແສລາຍຮັບທີ່ໝັ້ນຄົງ. ກໍລະນີຂອງການນຳເອົາຮູບເງົາໄປສາຍຢູ່ຕ່າງປະເທດໄດ້ໄປເຖິງຊຸມຊົນຫວຽດນາມຢູ່ຕ່າງປະເທດເທົ່ານັ້ນແທນທີ່ຈະເອົາຊະນະຜູ້ຊົມທ້ອງຖິ່ນ, ແລະ ນັ້ນແມ່ນການອອກໄປ, ບໍ່ໄດ້ໄປໄກ."
ຕາມຜູ້ກຳກັບ ເລືອງດິ່ງຢຸງ, ໃນປະຈຸບັນ, ຮູບເງົາຫວຽດນາມທີ່ສົ່ງອອກໄປຕ່າງປະເທດຍັງມັກຈະອີງໃສ່ສາມຂໍ້ໄດ້ປຽບຫຼັກຄື: ຊຸມຊົນຊາວຫວຽດນາມຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຊື່ສຽງຂອງນັກສິລະປິນພາຍໃນປະເທດ, ແລະ ຄວາມຢາກຮູ້ຢາກເຫັນຊົ່ວຄາວກ່ຽວກັບຜະລິດຕະພັນຈາກຫວຽດນາມ. ຂໍ້ໄດ້ປຽບເຫຼົ່ານີ້ມີຄຸນຄ່າ, ແຕ່ບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະສ້າງຕະຫຼາດ. ອຸດສາຫະກຳຮູບເງົາທີ່ຕ້ອງການການສົ່ງອອກແບບຍືນຍົງຕ້ອງການຜູ້ຊົມພາຍໃນປະເທດ, ຜູ້ຈຳໜ່າຍທີ່ເຊື່ອໃນທ່າແຮງການຂາຍປີ້ຂອງຕົນ, ແລະ ຄວາມສົນໃຈຂອງສື່ມວນຊົນສາກົນບໍ່ພຽງແຕ່ສຳລັບຄວາມແປກໃໝ່ຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສຳລັບຄຸນນະພາບຂອງຜົນງານເອງອີກດ້ວຍ.
ສາກໜຶ່ງຈາກຮູບເງົາເລື່ອງ *ສົງຄາມກາງເມືອງ*
ຮູບພາບ: ສະໜອງໃຫ້ໂດຍທີມງານຖ່າຍຮູບເງົາ
ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ກໍລະນີຂອງ " Battle in the Air " ເປັນທີ່ໜ້າສັງເກດ ເພາະວ່ານອກຈາກການປະກົດຕົວໃນສະຫະລັດແລ້ວ, ຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ຍັງໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກສື່ມວນຊົນສາກົນວ່າເປັນຮູບເງົາແອັກຊັນທີ່ມີຄຸນຄ່າ, ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງຈັງຫວະ ແລະ ການຈັດວາງຂອງມັນ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, "Phi Phong: Blood Demon of the Sacred Forest" ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງວິທີການທີ່ແຕກຕ່າງ. ກ່ອນທີ່ຈະອອກສາຍພາຍໃນປະເທດ, ຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ໄດ້ຖືກວາງຂາຍໃນຕະຫຼາດຮູບເງົາສາກົນ ແລະ ຂາຍສິດໃຫ້ກັບຫຼາຍຕະຫຼາດ. ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດບໍ່ພຽງແຕ່ຈຳນວນປະເທດທີ່ຊື້ຮູບເງົາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງມີແນວຄິດການສ້າງຮູບເງົາອີກດ້ວຍ, ຍ້ອນວ່າຮູບເງົາເລື່ອງນີ້ໄດ້ພິຈາລະນາຜູ້ຊົມໃນພາກພື້ນຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ: ສຳຫຼວດວັດທະນະທຳຫວຽດນາມທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ການໃຊ້ພາສາທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍໃນຮູບເງົາ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການປ່ອຍຮູບເງົາຫວຽດນາມບາງເລື່ອງຢູ່ຕ່າງປະເທດຍັງບໍ່ສາມາດເອີ້ນວ່າ "ຄວາມສຳເລັດໃນລະດັບສາກົນ" ໄດ້ເນື່ອງຈາກການຂາດຂໍ້ມູນສະເພາະກ່ຽວກັບລາຍຮັບຈາກການຂາຍປີ້, ການຂາດລະບົບການວັດແທກປະສິດທິພາບຂອງການແຈກຢາຍ, ແລະ ການຂາດການໂຄສະນາການຕະຫຼາດໃນທ້ອງຖິ່ນໃນແຕ່ລະຕະຫຼາດ. ຮູບເງົາບາງເລື່ອງໄດ້ຮັບການໂຄສະນາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍວ່າມີ "ການສາຍຮູບເງົາລະດັບສາກົນ," ແຕ່ປະສິດທິພາບຕົວຈິງຂອງມັນຍັງຄົງເປັນທີ່ໜ້າສົງໄສ, ດັ່ງທີ່ນາງ ຈາງດວານ (ຮອງຜູ້ອຳນວຍການຝ່າຍບໍລິຫານຂອງ Mockingbird Pictures - ຜູ້ຈຳໜ່າຍຮູບເງົາ * Phi Phong: Blood Demon of the Sacred Forest * ໃນລະດັບສາກົນໄດ້ກ່າວໄວ້). ນາງ ຈາງດວານ ເຊື່ອວ່າຮູບເງົາຫວຽດນາມຂາດຍຸດທະສາດສາກົນທີ່ນຳພາໂດຍອົງການຂາຍຮູບເງົາມືອາຊີບ. ໂຄງການຫຼາຍໂຄງການຍັງຂາຍສິດການແຈກຢາຍເປັນໄລຍະໆໃນທົ່ວດິນແດນຕ່າງໆໂດຍບໍ່ມີຍຸດທະສາດການປ່ອຍທີ່ຄົບຖ້ວນ, ເຊິ່ງນຳໄປສູ່ການລາຍງານຂ່າວຂອງສື່ມວນຊົນທີ່ແຕກແຍກ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການບັນລຸການເຕີບໂຕທີ່ສຳຄັນ; ພວກເຂົາຍັງຂາດຊັບພະຍາກອນ ແລະ ປະສົບການໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການຕະຫຼາດສາກົນ. ອີງຕາມນາງ ຈາງດວານ, "ການຂາຍຮູບເງົາ" ເປັນພຽງບາດກ້າວທຳອິດ; ສິ່ງທີ່ສຳຄັນກວ່ານັ້ນແມ່ນການມີຄູ່ຮ່ວມງານການຂາຍ ແລະ ການແຈກຢາຍຮູບເງົາລະດັບສາກົນທີ່ມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະມາຮ່ວມກັບທ່ານຕະຫຼອດຂະບວນການທັງໝົດ, ຕັ້ງແຕ່ການວາງຕຳແໜ່ງ ແລະ ການຂາຍຈົນເຖິງການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການແຈກຢາຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເພີ່ມປະສິດທິພາບທາງການຄ້າຂອງໂຄງການ.
ຂ້ອຍຕ້ອງເຮັດແນວໃດເພື່ອໄປໄກ?
ເພື່ອສົ່ງອອກຮູບເງົາຫວຽດນາມຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ກ່ອນອື່ນໝົດພວກເຮົາຕ້ອງປ່ຽນແປງແນວຄິດຂອງພວກເຮົາເລີ່ມຈາກຂັ້ນຕອນການພັດທະນາໂຄງການ, ໂດຍສະເພາະຈາກການຂຽນບົດ, ການເລືອກປະເພດ, ການສ້າງ ໂລກ , ແລະຍຸດທະສາດການແຈກຢາຍ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໂຮງໜັງຫວຽດນາມມີເອກະລັກຂອງຕົນເອງ, ແຕ່ເອກະລັກນັ້ນບໍ່ສາມາດເປັນພຽງລາຍລະອຽດທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ. ເອກະລັກຕ້ອງກາຍເປັນຈິດວິນຍານຂອງເລື່ອງ. ຕົວຢ່າງ, " ກິ່ນຫອມຂອງໂພ" ມີຂໍ້ໄດ້ປຽບເພາະວ່າໂພເປັນສັນຍາລັກທາງວັດທະນະທຳທີ່ຮັບຮູ້ໄດ້ງ່າຍ; " ຜີມານຮ້າຍເລືອດຂອງປ່າສັກສິດ" ອີງໃສ່ຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາພື້ນເມືອງ; ແລະ "ການສູ້ຮົບໃນອາກາດ" ນຳໃຊ້ສະຖານທີ່ການກະທຳທີ່ເປັນເອກະລັກ. ອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້, ຖ້າບອກຜ່ານພາສາຂອງໂຮງໜັງຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ມີທ່າແຮງທີ່ຈະ "ຂ້າມຜ່ານຂອບເຂດ."
"ຮູບເງົາທີ່ມີຂະໜາດໃຫຍ່ພໍສົມຄວນໃນດ້ານສະຖານທີ່ ແລະ ການເລົ່າເລື່ອງ, ແລະ ນຳສະເໜີຢ່າງເປັນມືອາຊີບ, ມີຄວາມງາມ, ແລະ ມີເອກະລັກຂອງປະເທດ, ແນ່ນອນວ່າຈະງ່າຍຕໍ່ການສົ່ງອອກ. ປະຈຸບັນ, ພວກເຮົາຕ້ອງການຜູ້ກຳກັບທີ່ມີວິໄສທັດ ແລະ ຄວາມສາມາດທີ່ແທ້ຈິງ, ພ້ອມທັງມີເງິນທຶນທີ່ເໝາະສົມ. ພວກເຮົາຂາດການລົງທຶນ ແລະ ການສະໜັບສະໜູນຈາກການຜະລິດຮູບເງົາຈົນເຖິງສື່ມວນຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ, 'ການເອົາລະຄັງໄປດັງໃນດິນແດນຕ່າງປະເທດ' ຈຶ່ງບໍ່ສອດຄ່ອງ ແລະ ບໍ່ໝັ້ນຄົງ," ຜູ້ກຳກັບ Luong Dinh Dung ກ່າວຕື່ມ.
ສາກໜຶ່ງຈາກຮູບເງົາເລື່ອງ *ພີຟອງ: ຜີມານເລືອດແຫ່ງປ່າສັກສິດ*
ຮູບພາບ: ສະໜອງໃຫ້ໂດຍທີມງານຖ່າຍຮູບເງົາ
ສາກໜຶ່ງຈາກຮູບເງົາເລື່ອງ *ພີຟອງ: ຜີມານເລືອດແຫ່ງປ່າສັກສິດ*
ຮູບພາບ: ສະໜອງໃຫ້ໂດຍທີມງານຖ່າຍຮູບເງົາ
"ສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຈຸບັນນີ້ແມ່ນລະດັບການແຂ່ງຂັນທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນພາກພື້ນ. ຕະຫຼາດຕ່າງໆເຊັ່ນ: ປະເທດໄທ, ອິນໂດເນເຊຍ, ແລະ ເກົາຫຼີໃຕ້ ໄດ້ສ້າງຍີ່ຫໍ້ທີ່ເຂັ້ມແຂງສຳລັບຮູບເງົາພາຍໃນປະເທດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໂດຍສະເພາະໃນປະເພດຮູບເງົາສະຫຍອງຂວັນ ແລະ ການຄ້າ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການຈຳໜ່າຍສາກົນກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ບໍ່ແມ່ນທຸກໆຮູບເງົາມີຊັບພະຍາກອນທີ່ຈະລົງທຶນໃນການຕະຫຼາດໃນຫຼາຍປະເທດພ້ອມໆກັນ. ສິ່ງທ້າທາຍອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນອຸປະສັກທາງກົດໝາຍໃນແຕ່ລະຕະຫຼາດ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄວາມແຕກຕ່າງທາງວັດທະນະທຳທີ່ເຮັດໃຫ້ເນື້ອຫາບາງຢ່າງຍາກທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງຜູ້ຊົມສາກົນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ຂ້າພະເຈົ້າເຊື່ອວ່ານີ້ຍັງເປັນໄລຍະເວລາທີ່ມີຄວາມຫວັງຫຼາຍ. ຜູ້ຊົມສາກົນກຳລັງເປີດໃຈຮັບເນື້ອຫາຂອງອາຊີຫຼາຍຂຶ້ນ, ແລະ ດ້ວຍຍຸດທະສາດທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຮູບເງົາຫວຽດນາມສາມາດສ້າງຕຳແໜ່ງໃນແຜນທີ່ຮູບເງົາພາກພື້ນໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ," ທ່ານນາງ ຈາງ ດວານ ໃຫ້ຄວາມເຫັນ.
ຜູ້ກຳກັບ ໂດ໋ກວກຈຸງ ຍັງເຊື່ອວ່າ ເພື່ອໃຫ້ຮູບເງົາຫວຽດນາມມີຜົນກະທົບຕໍ່ຜູ້ຊົມສາກົນ, ພວກເຮົາຕ້ອງການຍີ່ຫໍ້ແຫ່ງຊາດເພື່ອດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງນັກລົງທຶນ, ຜູ້ຈຳໜ່າຍ ແລະ ຜູ້ຊົມຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ຜົນງານຮູບເງົາບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ສົມບູນແບບດ້ວຍມາດຕະຖານວິຊາຊີບສູງ ແລະ ການລົງທຶນທີ່ຈິງຈັງ ແລະ ຍືນຍົງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງການການສະໜັບສະໜູນ, ສິ່ງຈູງໃຈ ແລະ ການສົ່ງເສີມຈາກນະໂຍບາຍຂອງລັດ ແລະ ຜູ້ນຳໃນຂະແໜງວັດທະນະທຳ ແລະ ສິລະປະໂດຍທົ່ວໄປ, ແລະ ອຸດສາຫະກຳຮູບເງົາໂດຍສະເພາະ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/de-xuat-khau-phim-viet-thanh-cong-185260428213258962.htm
(0)