ແຕ່ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບການສະກັດກັ້ນ ແລະ ປຸກຄວາມຊົງຈຳດ້ວຍສຽງກອງ, ນິທານກ່ຽວກັບປ່າໄມ້ ແລະ ຊ້າງເທົ່ານັ້ນ; ການລວບລວມບົດກະວີ 109 ບົດ, " ນິທານທາງວິນຍານ ," ຍັງມີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ບໍ່ຄາດຄິດຫຼາຍຢ່າງຈາກລາວ. ກ່ຽວກັບບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວ, ກ່ຽວກັບການຜ່ານໄປຢ່າງໄວວາຂອງເວລາທີ່ຜ່ານໄປ, ກ່ຽວກັບຝົນ, ລົມ, ແລະ ພາຍຸ, ກ່ຽວກັບຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງທີ່ລາວ "ຈັບໄດ້" ຢ່າງກະທັນຫັນ ຫຼື ບາງຄັ້ງ... "ພາດໄປ." ພວກມັນທັງໝົດກາຍເປັນບົດກະວີ, ແລະ ບົດກະວີທີ່ດີ. ຄຸນນະພາບນີ້ເກີດມາຈາກຄວາມກັງວົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຕໍ່ມະນຸດຊາດ. ຄວາມສຸກ ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າຫຼາກຫຼາຍ. ເລື່ອງລາວຫຼາຍຢ່າງຂອງສຽງຫົວເລາະ ແລະ ນ້ຳຕາ. ທັງໝົດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນ "ໜີ້ສິນ". ໜີ້ສິນທາງວິນຍານຊະນິດໜຶ່ງທີ່ຫຼອກຫຼອນ ແລະ ທໍລະມານ Luyen, ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ໂດຍບັງເອີນເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ເວລາຮຽນນຳກັນທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລການສຶກສາ Hue ໃນຊຸມປີ 1980.
ໜ້າປົກ 1 ແລະ ໜ້າປົກ 2 ຂອງຊຸດກະວີ "ນິທານທາງວິນຍານ"
ຮູບພາບ: TTB
ດັ່ງນັ້ນ, ໃນໜ້າ 59, ໃນບົດສຸດທ້າຍຂອງບົດກະວີ " ໜີ້ສິນ ," Luyen ໄດ້ຂຽນວ່າ: "ຊີວິດຂອງຂ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂຶ້ນໆລົງໆ, ແຕ່ກ່ອນທີ່ຂ້ອຍຈະຮູ້ຕົວ, ຜົມຂອງຂ້ອຍກໍ່ມີສີຂີ້ເຖົ່າແລ້ວ. ພາລະຂອງບົດກະວີຄືກັບໜີ້ສິນອັນໜັກໜ່ວງ; ຂ້ອຍຈະຈ່າຍຄືນມັນທັງໝົດເມື່ອໃດ?" ຄຳຖາມນັ້ນ, ໃຜກໍ່ຕາມ, ໂດຍສະເພາະນັກກະວີທີ່ແທ້ຈິງ, ສາມາດຕອບມັນໄດ້ງ່າຍໆແນວໃດ?
ເພາະວ່າ, ໃນການເດີນທາງດ້ວຍລົດໄຟຂະບວນດຽວກັນນັ້ນ, ບາງຄົນກໍ່ຖືກລົບກວນ, ບາງຄົນກໍ່ຄຶກຄື້ນ, ຢູ່ໃນມຸມທີ່ງຽບສະຫງົບ, ລາວໄດ້ຂຽນບົດກະວີສັ້ນໆລົງ, ເຊິ່ງເມື່ອອ່ານອອກສຽງ, ມັນຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຮູ້ສຶກໂສກເສົ້າ: "ການມາຮອດ ແລະ ການອອກເດີນທາງຂອງລົດໄຟແມ່ນຄືກັນສະເໝີ / ມີແຕ່ການອຳລາທີ່ຍາກທີ່ຈະອະທິບາຍເມື່ອມັນຢຸດ / ດ້ານນີ້, ຄວາມສຸກ, ອີກດ້ານໜຶ່ງ, ນ້ຳຕາໄຫຼອອກມາ / ນີ້ແມ່ນດ້ານໃດ? ສາຍຕາທີ່ເລິກເຊິ່ງຂອງຄົນແປກໜ້າ" ( ບັນທຶກທີ່ສະຖານີລົດໄຟ , ໜ້າ 39 ). ການອ່ານມັນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍນຶກເຖິງການເດີນທາງດ້ວຍລົດໄຟນະຈາງ - ນະຄອນໂຮ່ຈິມິນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ໄປກັບລາວຫຼັງຈາກການພົບປະກັນຂອງນັກຮຽນໃນເມືອງແຄມທະເລໃນເດືອນກໍລະກົດ 2025. ທ່າມກາງສຽງດັງທີ່ຄົງທີ່, ຫຼັງຈາກດື່ມເຄື່ອງດື່ມສອງສາມຈອກ, ຂ້ອຍຄິດວ່າ Luyen ຍັງຕື່ນຢູ່ໃນຕຽງຂ້າງຂ້ອຍ. ລາວຍັງນຶກພາບເຖິງການປ່ຽນສະຖານີແຕ່ລະຄັ້ງ, ເລື່ອງນັ້ນ, ຮູບພາບນັ້ນທີ່ຫຼອກຫຼອນບົດກະວີຂອງລາວຢູ່ບໍ?
ສຳລັບ Vo Van Luyen, ບົດກະວີບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍຄືກັບທີ່ຄົນຄິດ, ດັ່ງທີ່ໝູ່ເພື່ອນຂອງລາວມັກເວົ້າວ່າລາວ "ຫາຍໃຈເອົາບົດກະວີອອກມາ." ເຊັ່ນດຽວກັບຊະຕາກຳທີ່ວຸ້ນວາຍຂອງ Kieu, ຜູ້ທີ່ສາມາດຂຽນບົດກະວີໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງໂດຍບໍ່ຕ້ອງປະສົບກັບຄວາມເຈັບປວດຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ຄວາມສຸກອັນດີເລີດເພື່ອສະແດງຫົວໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ? ການອ່ານບົດກະວີຂອງລາວ, ຂ້ອຍຮູ້ວ່າລາວໄດ້ມີຊີວິດທີ່ອຸດົມສົມບູນ ແລະ ມີຄວາມສຸກ. ຕົວຢ່າງ, ຄຸນນະພາບທີ່ສົດຊື່ນ ແລະ ບໍ່ໜ້າເຊື່ອຖືທີ່ຖືກປະສົມເຂົ້າໃນຄຳເວົ້າ (ໂດຍບໍ່ມີການແກ້ຕົວໃດໆ) ໃນ ບົດກະວີ " ຈົນກວ່າພວກເຮົາຈະຮັກກັນເມື່ອໃດ?" ໃນໜ້າ 25, ບົດສຸດທ້າຍແມ່ນໜ້າພໍໃຈເປັນພິເສດດ້ວຍຂໍ້ຄວາມຂອງມັນ: "ທີ່ຮັກ, ຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານໃນທີ່ສຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ / ນຳເອົາຄວາມໜຸ່ມນ້ອຍຂອງເຈົ້າໄປຈົນເຖິງທີ່ສຸດຂອງໂລກ / ຈົນກວ່າແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງຄວາມອິດເມື່ອຍຂອງເຈົ້າ / ໃບສຸດທ້າຍຂອງລະດູການຈະຕົກຢ່າງສະຫງົບ ແລະ ອ່ອນໂຍນ." ບົດກະວີມີຄວາມອ່ອນໂຍນຄືກັບດອກໄມ້!
ແລະດັ່ງນັ້ນ, "ໜີ້ສິນ" ເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ບາງຄັ້ງລາວບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງ, ແຕ່ຂ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງຖອນຫາຍໃຈຄືກັບວ່າເວົ້າ "ໄຮ້ສາລະ" ໃນຊ່ວງເວລາສັ້ນໆ, ຍັງຄົງຍຶດຕິດກັບຮອຍຕີນຂອງ Vo Van Luyen, ປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ລາວປະຖິ້ມພາລະ. ມັນແມ່ນພາລະຂອງຄວາມຝັນໃນເພງ "ຂໍ້ຄວາມເຖິງບ້ານເກີດຂອງຂ້ອຍ ":
ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາກັບໄປບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຮົາ.
ດິນທີ່ມີທາດອະລູມິນຽມຕິດຢູ່ກັບສົ້ນດິນ, ເຊິ່ງເປັນປະເພນີຂອງອະດີດ.
ໜອງນ້ຳຂອງກະສັດໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນສວນໝາກໂມ.
ຖ້ອຍຄຳທີ່ອົບອຸ່ນຫົວໃຈ, ການສະແດງອອກເຖິງຄວາມຮັກທີ່ມາຈາກໃຈ.
ແຕ່ໃຜຈະໜີໄປໄດ້ງ່າຍແນວນັ້ນ? ຍັງມີແດດແລະຝົນ. ຍັງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຕ້ອງຄິດ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມືອງທີ່ລາວລີ້ໄພຍັງຄົງເປັນແຫຼ່ງທີ່ໜ້າເປັນຫ່ວງ, ດັ່ງທີ່ຢູ່ໃນບົດກະວີ "ການປະເຊີນໜ້າກັບຮູບພາບ " ທີ່ພິມຢູ່ໃນໜ້າ 54: "ສົງສານເສັ້ນທາງສູ່ສະຫວັນ, ຕື່ນຂຶ້ນຈາກທ່າເຮືອທີ່ມີມົນສະເໜ່ / ສຽງຂອງໂລກດັງກ້ອງດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ / ເມືອງ, ຄວາມຝັນທີ່ກັບຄືນມາ / ຕີນ Jade ຫຼົງທາງ!"
ເມື່ອອ່ານສອງບົດສຸດທ້າຍຂອງບົດກະວີສອງບົດຂ້າງເທິງ, ບົດໜຶ່ງສະແດງເຖິງຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມຮັກແພງໃນອະດີດ, ໃນຂະນະທີ່ອີກບົດໜຶ່ງສະທ້ອນເຖິງຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະ ຄວາມກັງວົນໃນຊີວິດປະຈຳວັນ. ນາງ Luyến ອາດຈະເລືອກຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ສຳລັບບົດກະວີຂອງນາງ, ແລະ ກັ່ນເອົາຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍສິລະປະທີ່ງົດງາມດັ່ງກ່າວ.
ຢູ່ເມືອງດົງຮ່າ, ແຂວງ ກວາງຈິ , ບ່ອນທີ່ Luyen ອາໄສຢູ່, ແລະບ່ອນທີ່ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ນຳ, ບາງຄັ້ງຂ້ອຍຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນໃນບົດກະວີຂອງລາວ. ບົດສະສົມຂອງລາວ, "ນິທານທາງວິນຍານ ," ແມ່ນຄືກັບຮົ່ມເງົາ, ດ້ວຍບົດກະວີບາງບົດທີ່ມີສະເໜ່, ບາງບົດມີຄວາມແຄ້ນໃຈ, ບາງບົດສະແດງເຖິງຄວາມປາຖະໜາສ້າງສັນທີ່ບໍ່ຢຸດຢັ້ງ, ແລະບາງຄັ້ງກໍ່ມີກິ່ນຫອມຄືກັບມຸມຂອງເດີ່ນບ້ານໃນແສງແດດຕອນບ່າຍທີ່ຈາງຫາຍໄປ. ແຕ່, ເມື່ອອ່ານໜ້າເວັບສ່ວນຕົວຂອງລາວ, ຂ້ອຍເຄີຍສົງໄສວ່າ: Luyen ຈະເປັນແນວໃດຖ້າລາວບໍ່ໄດ້ຂຽນບົດກະວີ? ແລະຖ້າລາວຂຽນບົດກະວີ, ລາວຕ້ອງເປັນແບບນີ້:
ຂ້ອຍບໍ່ເຊື່ອໃນຄຳເວົ້າທີ່ວ່າ "ຫວ່ານຢ່າງບໍ່ລະມັດລະວັງ ແຕ່ຈະເກັບກ່ຽວຄວາມຮັ່ງມີ."
ຫວ່ານຄວາມກຽດຊັງ, ເກັບກ່ຽວຄວາມຝັນ.
ເມື່ອບໍ່ມີຫຍັງທີ່ຈະສະເໜີໃຫ້, ຄົນເຮົາສາມາດໃຊ້ຫຍັງເພື່ອເປັນຄົນໃຈກວ້າງໄດ້?
ຄຳເວົ້າຄືກັບເມັດເຂົ້າໃນລະດູເກັບກ່ຽວທີ່ບໍ່ດີ.
( ຄວາມຄິດສ້າງສັນ - ໜ້າ 80)
ປະໂຫຍກສຸດທ້າຍມີຄ່າເກີນໄປ. ຄົນເຮົາຈະລວບລວມຄຳເວົ້າໃຫ້ພຽງພໍເພື່ອຕື່ມໃສ່ບົດກະວີຕະຫຼອດຊີວິດໄດ້ແນວໃດ? ສຳນຽງທ້ອງຖິ່ນຂອງແຂວງກວາງຈິ ໂດຍສະເພາະ, ແລະແຂວງບິ່ງຈິທຽນ (ໃນເມື່ອກ່ອນ) ໂດຍທົ່ວໄປ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີ "ການຄົ້ນຫາຄຳສັບ". ແຕ່ມີຈັກຄົນທີ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ແທ້ໆວ່າ, "ຂ້ອຍກຳລັງຊອກຫາຄຳສັບ," ໃນແບບຂອງຫຼວວຽນ?
ນັກກະວີ ຫວໍ ວັນ ຫວຽນ (ຊ້າຍ) ແລະ ຜູ້ຂຽນບົດຄວາມນີ້ຢູ່ທີ່ບັນນາທິການໜັງສືພິມ ແທ່ງນຽນ ໃນເດືອນກໍລະກົດ 2025.
ຮູບພາບ: ຮຸຍນ໌ ກິມ ຮຸຍ
ທັນໃດນັ້ນ, ຂ້ອຍກໍ່ນຶກເຖິງຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຈາກເພງ "ໃຜຈື່ໄດ້?" ທີ່ຂຽນໃນປີ 1956 ໂດຍນັກປະພັນເພງ Hoang Thi Tho, ເຊິ່ງມາຈາກເມືອງ Trieu Phong - Quang Tri (ໃນເມື່ອກ່ອນ), ພຽງແຕ່ປະມານສິບກິໂລແມັດຈາກເຮືອນຂອງ Vo Van Luyen. ເປັນເວລາ 70 ປີ, ຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄດ້ກະຕຸ້ນຫົວໃຈຂອງຫຼາຍຄົນໃນພາກກາງຂອງຫວຽດນາມທຸກຄັ້ງທີ່ມັນຮ້ອງ: "...ຜົມຂອງແມ່ເຖົ້າຂອງຂ້ອຍຂາວຄືນ້ຳຄ້າງ. ໜີ້ສິນຂອງຊີວິດມັກຈະໜັກລົງບ່າໄຫລ່ຂອງລາວສະເໝີ. ນ້ຳຄ້າງນຳມາເຊິ່ງຄວາມເຈັບປວດໃນຫຼາຍຮ້ອຍວິທີ..." ຄຳວ່າ "ນ້ຳຄ້າງ" ໃນບັນທັດທຳອິດໝາຍເຖິງລົມ ແລະ ນ້ຳຄ້າງ ຫຼື ນ້ຳຄ້າງ, ເປັນສຳນວນປຽບທຽບ, ໃນຂະນະທີ່ "ນ້ຳຄ້າງ" ໃນບັນທັດທີສອງໝາຍເຖິງ "ພາລະ," ເຊິ່ງເປັນການຫຼິ້ນຄຳສັບທີ່ອີງໃສ່ສຳນຽງ Quang Tri. ມັນໝາຍຄວາມວ່າ "ພາລະຂອງຄວາມເຈັບປວດໃນຫຼາຍຮ້ອຍວິທີ."
ຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງກັບຄຳເວົ້າທີ່ດູຖູກຕົນເອງຂອງ Luyen ທີ່ວ່າ "ການແບກຫາບບົດກະວີຄືກັບການແບກຫາບໜີ້ສິນອັນໜັກໜ່ວງ," ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນັ່ງລົງ ແລະ ຂຽນບົດກະວີສີ່ແຖວໃຫ້ນັກກະວີ Vo Van Luyen, ເຊິ່ງສະທ້ອນເຖິງພາສາຖິ່ນຂອງລາວ ແລະ ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: "ໝອກຂອງບົດກະວີເຮັດໃຫ້ເສັ້ນ ແລະ ຄຳເວົ້າງໍລົງ / ຄວາມຊັນຂອງຊີວິດໜັກໜ່ວງ ແລະ ສັ່ນໄຫວ / ປີຜ່ານໄປ, ຫົວຂວັນ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ທັງກາງເວັນ ແລະ ກາງຄືນ / ຍັງຄົງມີແອກອັນໜັກໜ່ວງ!"
"Sương," ຄຳທຳອິດໃນສີ່ບັນທັດນີ້, ຍັງໝາຍເຖິງ "ແບກພາລະ." ແລະ "đòn triêng" ໝາຍເຖິງໄມ້ຄ້ອນ. ເພາະວ່າປະຊາຊົນໃນແຂວງ Quang Tri ມັກເວົ້າວ່າ "triêng gióng" ແທນ "quang gánh." "Gióng" ໝາຍເຖິງໄມ້ຄ້ອນຄູ່ໜຶ່ງ, ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນ.
ບໍ່ວ່າຄວາມໝາຍຈະເປັນແນວໃດກໍຕາມ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນສຳນວນທົ່ວໄປ ຫຼື ສຳນຽງ, ສຳລັບ Vo Van Luyen, ຊີວິດຂອງລາວຍັງຄົງມີພາລະໜັກ… ນ້ຳໜັກຂອງບົດກະວີ!
ໄຊງ່ອນ, ທ້າຍອາທິດສຸດທ້າຍຂອງເດືອນເມສາ 2026
ຊຸດສະສົມບົດກະວີ ຂອງທ່ານ ຫວໍ ວັນ ຫວຽນ ທີ່ພິມຈຳໜ່າຍໂດຍສຳນັກພິມສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມ ໃນເດືອນທັນວາ 2025, ນີ້ເປັນຊຸດສະສົມບົດກະວີຄັ້ງທີເຈັດຂອງທ່ານ. ໃນນັ້ນມີຫົກບົດໄດ້ຖືກພິມຈຳໜ່າຍໂດຍສຳນັກພິມສະມາຄົມນັກຂຽນຫວຽດນາມ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2007, ແລະອີກໜຶ່ງບົດໂດຍສຳນັກພິມທ່ວນຮວ່າ ໃນປີ 2003.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/no-tho-qua-linh-thoai-cua-vo-van-luyen-185260410130154518.htm
(0)