ສິລະປິນປະຊາຊົນ ແທງຕົງ - ຜູ້ຊາຍທີ່ມີບຸກຄະລິກກະພາບດີເດັ່ນ

ຊີວິດຂອງນັກສິລະປິນ, ການຕໍ່ສູ້ ແລະ ຄວາມກັງວົນໃນເສັ້ນທາງໄປສູ່ການບັນລຸອຸດົມການຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ອຸທິດຕົນຄື ແທງຕົງ, ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນທີ່ຮູ້.

1. ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ໃຊ້ຄຳວ່າ "ເສຍຊີວິດແລ້ວ" ກັບລາວ, ເພາະຂ້ອຍຮູ້ສຶກວ່າຮອຍຍິ້ມທີ່ອ່ອນໂຍນຂອງລາວຍັງຄົງຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງໃນ ໂລກ ນີ້. ໃນມື້ທີ່ລາວເສຍຊີວິດ, ໜັງສືພິມໄດ້ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຂຽນບົດຄວາມກ່ຽວກັບລາວ. ຂ້ອຍບອກພວກເຂົາວ່າ: "ສຳລັບ Thanh Tòng, ຂ້ອຍພຽງແຕ່ຢາກຂຽນບົດກະວີໃຫ້ລາວ." ບົດກະວີ "Goodbye" ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນໜັງສືພິມຕໍ່ມາ, ດ້ວຍປະໂຫຍກທີ່ວ່າ: "...ຝົນຕົກຢູ່ໄຊງ່ອນ, Thanh Tòng/ ລະນຶກເຖິງຕອນບ່າຍເກົ່າທີ່ພວກເຮົາເຄີຍນັ່ງດື່ມເບຍ/ ພວກເຮົາພຽງແຕ່ລົມກັນກ່ຽວກັບອາຊີບຂອງພວກເຮົາ, ບໍ່ແມ່ນຄຳເວົ້າກ່ຽວກັບເງິນ...".

ທຸກຄົນຄິດວ່າ Thanh Tòng ບໍ່ຮູ້ຫຍັງກ່ຽວກັບເບຍ ຫຼື ເຫຼົ້າ. ແຕ່ໃນຕອນນັ້ນ, ປະມານທຸກໆສິບມື້, ລາວຈະມາຄົນດຽວ, ບາງຄັ້ງກັບພັນລະຍາຂອງລາວ Nhung, ກົດກະດິ່ງປະຕູ, ແລະພວກເຮົາທຸກຄົນຈະໄປທີ່ຮ້ານຂາຍເບຍນ້ອຍໆແຄມທາງຢູ່ຖະໜົນ Ngo Thi Nhiem ເພື່ອດື່ມເບຍສອງສາມຈອກ. ການສົນທະນາຂອງພວກເຮົາໝູນວຽນຢູ່ກັບອາຊີບຂອງລາວ ແລະ ຄວາມກັງວົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຂອງລາວກ່ຽວກັບການຫຼຸດລົງຂອງລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ (cai luong). ເຊັ່ນດຽວກັບຜູ້ກຳກັບ Nguyen Dinh Nghi ຜູ້ລ່ວງລັບໄປແລ້ວ, ລາວຮັກອາຊີບຂອງລາວຫຼາຍຈົນນອກຈາກເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບການຂຶ້ນໆລົງໆຂອງເວທີ, ລາວຈະນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຕາເປີດກວ້າງ, ຢ່າງບໍລິສຸດໃຈຄືກັບເດັກນ້ອຍ.

ນັກສິລະປິນປະຊາຊົນ ແທງຕຸ່ງ ໃນຊຸດອາພອນພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ. ພາບ: THANH HIỆP

ນັ້ນແມ່ນ 10 ປີທຳອິດທີ່ພວກເຮົາຮ່ວມມືກັນໃນລາງວັນ Tran Huu Trang ສຳລັບລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ (Cai Luong). ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບຜິດຊອບການຈັດລາງວັນ, ໃນຂະນະທີ່ Thanh Tong ເປັນທັງຜູ້ກຳກັບ ແລະ ສະມາຊິກຂອງຄະນະກຳມະການຄັດເລືອກ. ພ້ອມກັບນັກສິລະປິນປະຊາຊົນ Huynh Nga, Diep Lang, Bach Tuyet, Thanh Vy... ໃນທີມກຳກັບ, ລາວມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ອຸທິດຕົນຕໍ່ການສະແດງຂອງນັກສະແດງທີ່ເຂົ້າຮ່ວມສະເໝີ. ເມື່ອເວົ້າເຖິງຄະນະກຳມະການຄັດເລືອກ, ລາວມີຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ມີສະຕິປັນຍາສູງ, ບໍ່ຈຳແນກລະຫວ່າງນັກສະແດງຈາກເມືອງ ແລະ ນັກສະແດງຈາກແຂວງ, ແລະ ບໍ່ມີແນວຄວາມຄິດກ່ຽວກັບ "ພອນສະຫວັນພາຍໃນປະເທດ" ເພື່ອຄັດເລືອກໃບໜ້າທອງຄຳສຳລັບ Cai Luong ໃນເວລານັ້ນ. ການປະເມີນຜົນຂອງຄະນະກຳມະການຄັດເລືອກ, ຄະນະກຳມະການສື່ມວນຊົນ, ແລະ ຄະນະກຳມະການຜູ້ຊົມມັກຈະບັນລຸຄວາມເຫັນດີເປັນເອກະພາບຢ່າງແທ້ຈິງ. ຄວາມສຳເລັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງລາງວັນເຈີນຫືວຈາງໃນ 10 ປີທຳອິດໄດ້ປະໄວ້ຮ່ອງຮອຍທີ່ບໍ່ສາມາດລຶບລ້າງໄດ້ໃນເວທີລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຂອງພາກໃຕ້ຫວຽດນາມຫຼັງຈາກປີ 1975. ຫຼາຍກວ່າຜູ້ອື່ນ, ນັກສິລະປິນເຊັ່ນ: ຮວິ່ງຫງາ, ດຽບລາງ, ແບກຕວຽດ, ແທງຕົງ, ແທງວີ, ແລະອື່ນໆ, ສົມຄວນໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຊົມເຊີຍສຳລັບການປະກອບສ່ວນຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່ການພັດທະນາສິລະປະແຫ່ງຊາດ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, Thanh Tòng ເຄີຍຕັດສິນ "ຜິດພາດ" ຫຼາຍຕໍ່ໜ້າກ້ອງຖ່າຍທອດສົດທາງໂທລະພາບຢູ່ໂຮງລະຄອນ Hòa Bình. ລາວມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນສະເໝີທີ່ຈະຕັດສິນນັກສະແດງຄົນໃດທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນການແຂ່ງຂັນ, ແຕ່ເມື່ອເວົ້າເຖິງລູກສາວຂອງລາວເອງ, ລາວ... ບໍ່ສົນໃຈນາງ. ລາວກະຊິບກັບຂ້ອຍວ່າ, "ເພື່ອນ, Quế Trân ຈະແຂ່ງຂັນຄືນນີ້, ກະລຸນາໃຫ້ຂ້ອຍຢຸດຕັດສິນ." ຂ້ອຍປະທ້ວງວ່າ, "ເຈົ້າໂງ່ຫຼາຍ. ນັ້ນພຽງແຕ່ເປັນການບັງຄັບໃຫ້ມີອະຄະຕິສ່ວນຕົວຂອງເຈົ້າໃສ່ນັກສະແດງໜຸ່ມ. ຖ້າລູກສາວຂອງເຈົ້າສົມຄວນໄດ້ຮັບມັນ, ເຈົ້າຄວນຕັດສິນນາງ."

ຫຼັງຈາກການສະແດງ ແລະ ການຈັບສະຫລາກສຳລັບການທົດສອບຄວາມຮູ້ເທິງເວທີ, ຄະນະກຳມະການທຸກຄົນໄດ້ໃຫ້ຄະແນນ Que Tran ຢ່າງສົມບູນ, ຍົກເວັ້ນ Thanh Tong, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຄະແນນ 8. ຈາກນັ້ນ, ລາວໄດ້ປົກໜ້າ ແລະ ຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້ຕໍ່ໜ້າກ້ອງຖ່າຍຮູບໂທລະພາບ. ຜູ້ຊົມທັງໝົດຫຼາຍກວ່າ 2,000 ຄົນໄດ້ຈ້ອງເບິ່ງລາວດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ, ແລ້ວກໍ່ຕົບມືໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ. ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຫົວໃຈ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມງວດຂອງພໍ່ທີ່ມີຕໍ່ລູກຂອງລາວ ແລະ ເຫັນລັກສະນະທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງນັກສິລະປິນໃນຕົວລາວ. ຕໍ່ມາ, ລາວໄດ້ບອກຂ້ອຍວ່າ: "ກະລຸນາເຂົ້າໃຈ. ເມື່ອເຫັນ Que Tran ເປັນຜູ້ໃຫຍ່, ຂ້ອຍບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມອາລົມຂອງຂ້ອຍໄດ້, ແຕ່ຂ້ອຍບໍ່ຢາກໃຫ້ລາວພໍໃຈ ຫຼື ພໍໃຈໃນຕົວເອງ." ຂ້ອຍຍັງຄົງງຽບ. ເບິ່ງຄືວ່າຂ້ອຍບໍ່ມີໂອກາດບອກລາວວ່າມັນເປັນຄວາມງາມຂອງເວລາທີ່ພວກເຮົາຮູ້ພຽງແຕ່ວິທີການດຳລົງຊີວິດ ແລະ ຍ່າງໄປມາຢ່າງບໍ່ມີຈຸດໝາຍປາຍທາງໃນໂລກຂອງສິລະປະ.

ໃນປີນັ້ນ, ລາງວັນເຈິ່ນຫືວຈາງ ໄດ້ມອບຫຼຽນຄຳສອງຫຼຽນໃຫ້ແກ່ ເກວເຈິ່ນ ແລະ ຫືວກວກ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່ານັ້ນແມ່ນສອງຫຼຽນຄຳທີ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບຢ່າງແທ້ຈິງ ສຳລັບການຄົ້ນພົບພອນສະຫວັນໜຸ່ມໃນໂຮງລະຄອນກ້າຍເລືອງ. ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ໜ້າເສຍດາຍທີ່ໂຮງລະຄອນກ້າຍເລືອງໃນອະດີດຄ່ອຍໆຈາງຫາຍໄປໃນອະດີດ.

2. ສາທາລະນະຊົນຮູ້ຫຼາຍກ່ຽວກັບຊີວິດ ແລະ ອາຊີບຂອງບຸກຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງເຊັ່ນ: ສິລະປິນປະຊາຊົນ ແທ່ງຕົງ ຜ່ານໜັງສືພິມ; ການຄລິກເມົາສ໌ແມ່ນຂໍ້ມູນທັງໝົດ. ແຕ່ຊີວິດຂອງນັກສິລະປິນ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ ແລະ ຄວາມກັງວົນໃນເສັ້ນທາງໄປສູ່ການບັນລຸອຸດົມການຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານທີ່ອຸທິດຕົນເຊັ່ນ ແທ່ງຕົງ ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນທີ່ຮູ້. ແທ່ງຕົງ ມັກບອກຂ້ອຍເປັນສ່ວນຕົວກ່ຽວກັບການຖືກຈຳແນກໂດຍບາງຄົນທີ່ຖືວ່າສິລະປະຂອງກຸ່ມລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງມິງຕົງ ເປັນຜະລິດຕະພັນປະສົມຂອງລະຄອນໂອເປຣາຈີນ. ເບິ່ງຄືວ່າລາວຮູ້ສຶກຕ່ຳຕ້ອຍເພາະວ່າລາວຂາດຄວາມຮູ້ທາງທິດສະດີ ແລະ ບໍ່ສາມາດເອົາຊະນະອະຄະຕິໃນຍຸກສະໄໝນັ້ນເພື່ອປົກປ້ອງມໍລະດົກຂອງຄອບຄົວ ແລະ ຕົນເອງໃນທິດທາງທີ່ແຕກຕ່າງໃນເວທີໂອເປຣາ. ນີ້ຍັງເປັນຂໍ້ບົກຜ່ອງທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນລະບົບການຄົ້ນຄວ້າທາງທິດສະດີສຳລັບລະຄອນໂອເປຣາພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ. ປະຈຸບັນ, ຜູ້ຄົນບໍ່ຄ່ອຍກ່າວເຖິງມັນ ຫຼື ດຳເນີນການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງເປັນລະບົບກ່ຽວກັບມັນ, ແທນທີ່ຈະແຂ່ງຂັນກັນເພື່ອຊອກຫາຫົວຂໍ້ທີ່ຫຼອກລວງກ່ຽວກັບຄຸນຄ່າມໍລະດົກ.

3. ຂ້ອຍຮັກ Thanh Tong, ກ່ອນອື່ນໝົດ ເພາະລາວມີນ້ຳໃຈດີຕໍ່ຊີວິດ ແລະ ເສັ້ນທາງທີ່ລາວໄດ້ເດີນທາງມາຕະຫຼອດ. ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນລາວເວົ້າບໍ່ດີໃສ່ໃຜ; ຄວາມກັງວົນທັງໝົດຂອງລາວແມ່ນຍ້ອນສຸຂະພາບຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ. ໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງລ່າສຸດຂອງສະມາຄົມນັກສິລະປິນເວທີຫວຽດນາມ, ຂ້ອຍຕ້ອງໄດ້ຊ່ວຍລາວຍ່າງຈາກຫ້ອງນ້ຳຂຶ້ນຂັ້ນໄດຂອງໂຮງລະຄອນໃຫຍ່ ຮ່າໂນ້ຍ , ພ້ອມກັບກັດແຂ້ວ. ຂ້ອຍເວົ້າວ່າ, "ເຈົ້າເຈັບຫຼາຍ, ເຈົ້າມາເຮັດຫຍັງຢູ່ນີ້?" ລາວຕອບທັນທີວ່າ, "ມີໂອກາດບໍ່ຫຼາຍແລ້ວ. ຂ້ອຍຕ້ອງພະຍາຍາມອອກໄປມ່ວນຊື່ນກັບໝູ່ເພື່ອນຂອງຂ້ອຍ. ມັນມ່ວນ, ເຈົ້າຮູ້." ຄືກັນກັບຫຼາຍຄັ້ງທີ່ລາວຈົ່ມກ່ຽວກັບອາການເຈັບຂໍ້ຕໍ່ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຍ່າງຂອງລາວ, ແຕ່ໃນທັນທີ, ຂ້ອຍຈະເຫັນລາວປາກົດຢູ່ໃນລາຍການທີ່ລາວຖືກເຊີນໃຫ້ສະແດງ. ຂ້ອຍຈະເຫັນ Thanh Tong ທີ່ແຕກຕ່າງ, ເຮັດທຸກຢ່າງ, ເຕັ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ປ່ຽນເປັນຕົວລະຄອນຂອງລາວ.

ຂ້ອຍໃຈຮ້າຍໃສ່ Thanh Tong ເພາະວ່າບາງຄັ້ງຄາວເມື່ອຂ້ອຍໂທຫາຖາມວ່າລາວຢູ່ໃສ ລາວມັກຈະບອກວ່າລາວຢູ່ໃນ Hoc Mon. ຈົນກ່ວາຫຼັງຈາກລາວເສຍຊີວິດ, ເມື່ອຂ້ອຍອ່ານຂ່າວ, ຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ວ່າລາວໄດ້ຍ້າຍໄປຢູ່ບ້ານຂ້າງໆຂ້ອຍເມື່ອປີກ່ອນ. ລາວໄດ້ຫຼີກລ່ຽງຂ້ອຍ, ຄືກັບນັກສິລະປິນຫຼາຍຄົນທີ່ເຄົາລົບຕົນເອງທີ່ເປັນບຸກຄົນສາທາລະນະ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການໃຫ້ໃຜເຫັນພວກເຂົາຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຊຸດໂຊມດັ່ງກ່າວ.

ໃນວັນຈັນຫຼັງຈາກການເສຍຊີວິດຂອງລາວ, ຂ້ອຍແລະພັນລະຍາໄດ້ໄປສະແດງຄວາມເຄົາລົບໃນຕອນເຊົ້າ. ຂ້ອຍໄດ້ທ່ອງບົດກະວີ "ລາກ່ອນ" ຕໍ່ໜ້າແຜ່ນຈາລຶກລະນຶກຂອງລາວ. ທັນໃດນັ້ນ, ຜີເສື້ອສີດຳໂຕໃຫຍ່ຫຼາຍໂຕໄດ້ບິນເຂົ້າມາແລະບິນຢູ່ເທິງຝາປິດໂລງສົບ. ຂ້ອຍໄດ້ເວົ້າກັບ Que Tran ວ່າ, "ພໍ່ປອມນັ້ນ, ລາວຢ້ານທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຕົນເອງອັບອາຍຕໍ່ໜ້າໃຜ, ເປັນຫຍັງລາວຈຶ່ງຫຼົບໜີຈາກຂ້ອຍເມື່ອລາວກັບມານີ້? ພວກເຮົາຄວນຈະໄດ້ລົມກັນ. ເບິ່ງ, ຂ້ອຍດ່າລາວພຽງຄັ້ງດຽວ, ແລະລາວກໍ່ຍ່າງໄປມາແລ້ວ." Que Tran ຍັງເວົ້າວ່າ, "ແປກຫຼາຍ, ລຸງ. ລາວບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນີ້ຫຼາຍມື້ແລ້ວ, ຜີເສື້ອໂຕນັ້ນອາດຈະເປັນລາວບໍ?" ຫຼັງຈາກເຫັນຮູບພາບຫຼາຍຮູບທີ່ໂພສລົງທາງອອນລາຍ, ຂ້ອຍຍັງໄດ້ເຫັນຜີເສື້ອສີດຳໂຕໃຫຍ່ຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງ Que Tran, ເໜືອຫົວຂອງນາງ, ໃນລະຫວ່າງຂະບວນແຫ່ສົບ.

ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທີ່ຜິດປົກກະຕິນີ້ເພື່ອເຜີຍແຜ່ຄວາມເຊື່ອທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື, ແຕ່ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເບົາໆວ່າຜູ້ທີ່ຮັກໂລກນີ້ຢ່າງແທ້ຈິງຈະລັງເລໃຈທີ່ຈະອອກໄປສະເໝີ. ດຽວນີ້, ທຸກໆເຊົ້າໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍເດີນທາງໄປອອກກຳລັງກາຍຜ່ານເຮືອນຂອງລາວ, ເຊິ່ງຖືກລັອກແລະປິດສະໜິດຢູ່ສະເໝີ, ຂ້ອຍຍັງເຫັນ Thanh Tòng ຢູ່, ຄືກັນກັບໃນສະໄໝທີ່ລາວມີຮອຍຍິ້ມທີ່ສົດໃສແລະສົດໃສກັບ "ບົດກະວີເທິງມ້າ" (ຜົນງານຂອງຜູ້ກຳກັບ Thanh Tòng).

(*) ເບິ່ງໜັງສືພິມຫງວອຍລາວດົງ, ສະບັບລົງວັນທີ 21 ພຶດສະພາ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://nld.com.vn/van-hoa-van-nghe/nsnd-thanh-tong-nhan-cach-lon-20170527220019085.htm