ໝູ່ບ້ານຮ້ອງເພງ Kẻ Đòi: ໃຜຈື່, ໃຜລືມ?

QTO - ບ້ານແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງ ແລະ ເພງພື້ນເມືອງໄດ້ຝັງເລິກຢູ່ໃນເລືອດຂອງປະຊາຊົນມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ສຽງກອງດັງກ້ອງໄປທົ່ວຄືນທີ່ມີແສງເດືອນສ່ອງ, ແລະ ເພງພື້ນເມືອງໄດ້ຕິດຕາມຊາວບ້ານຜ່ານສົງຄາມ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກ, ກາຍເປັນຈິດວິນຍານຂອງບ້ານ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທຸກມື້ນີ້, ໃນຂະນະທີ່ຄຸນຄ່າພື້ນເມືອງຫຼາຍຢ່າງກຳລັງຈາງຫາຍໄປໃນຊີວິດສະໄໝໃໝ່, ບ້ານລະຄອນໂອເປຣາ Kẻ Đòi (ປະຈຸບັນແມ່ນບ້ານ Đông Duyệt 1, ບ້ານ Đông Trạch) ຍັງຄົງຖືກຈົດຈຳວ່າເປັນຄວາມຊົງຈຳທາງວັດທະນະທຳພິເສດຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນ.

ຮ່ອງຮອຍບູຮານເທິງດິນແດນແຫ່ງບົດເພງ

ກີ່ດ້າຍ (Kẻ Đòi) ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນມາດົນແລ້ວໃນຊື່ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍວ່າ: Xóm Hát (ໝູ່ບ້ານຮ້ອງເພງ). ບໍ່ມີໃຜຈື່ໄດ້ແນ່ນອນວ່າຊື່ນີ້ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຕັ້ງແຕ່ເມື່ອໃດ, ພຽງແຕ່ຮູ້ວ່າຜ່ານຫຼາຍລຸ້ນຄົນ, ການຮ້ອງເພງໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງເຂດຊົນນະບົດນີ້. ໃນກີ່ດ້າຍ, ເບິ່ງຄືວ່າໃນທຸກໆຄົວເຮືອນມີຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຮູ້ວິທີຮ້ອງເພງໂອເປຣາພື້ນເມືອງ, ມັກເພງພື້ນເມືອງ, ຫຼິ້ນເຄື່ອງດົນຕີພື້ນເມືອງ, ຫຼື ເຂົ້າຮ່ວມກຸ່ມສິລະປະການສະແດງ. ນັ້ນແມ່ນເຫດຜົນທີ່ເພງພື້ນເມືອງກ່າວວ່າ: "ໃນຕອນກາງຄືນ, ຂ້ອຍນອນລົງ ແລະ ຟັງສຽງກອງຂອງກີ່ດ້າຍ / ຟັງສຽງລະຄັງຂອງກີ່ດ້າຍ, ຟັງສຽງຜີຂອງກີ່ລາວ."

ຕາມທີ່ທ່ານ ຮວ່າງແທ່ງມາຍ, ອະດີດຫົວໜ້າພະແນກວັດທະນະທຳເມືອງໂບ່ແຈກ (ໃນເມື່ອກ່ອນ), ເຂດນີ້ມີຮ່ອງຮອຍວັດທະນະທຳທີ່ເປັນເອກະລັກຫຼາຍຢ່າງ. “ຊາວບ້ານຢູ່ທີ່ນີ້ເລົ່າຄືນວ່າ ໃນລະຫວ່າງການເດີນທັບຂອງ ຫງວຽນເຫວ້ ໄປທາງທິດເໜືອ, ກອງທັບໄຕເຊີນເຄີຍຢຸດຢູ່ໃນພາກພື້ນນີ້. ເປັນໄປໄດ້ວ່າທະຫານທີ່ມີຮາກຖານຢູ່ບິ່ງດິ້ງ (ໃນເມື່ອກ່ອນ) ໄດ້ນຳເອົາສິລະປະລະຄອນຕຸກບີ່ມາສູ່ເກດອຍ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ຮູບແບບສິລະປະນີ້ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງເອົາ, ອະນຸລັກຮັກສາ ແລະ ຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນີ້ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້,” ທ່ານ ມາຍ ກ່າວ.

ລຸ້ນໜຸ່ມຂອງສະໂມສອນດົນຕີ ແລະ ຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງຂອງຕາແສງດົ່ງແຈກ ສືບຕໍ່ຮີດຄອງປະເພນີຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ - ພາບ: DH

ໃນຂະນະທີ່ສົມມຸດຕິຖານນີ້ຂາດຫຼັກຖານທາງປະຫວັດສາດພຽງພໍທີ່ຈະຢືນຢັນມັນໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່, ໃນຊີວິດວັດທະນະທຳຂອງປະຊາຊົນແຂວງກາວດ້າຍ, ລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມ (tuồng bội) ໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ສຳຄັນຂອງວັດທະນະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ຊາວບ້ານຜູ້ສູງອາຍຸເລົ່າວ່າ, ໃນອະດີດ, ໃນຊ່ວງເທດສະການ ຫຼື ຊ່ວງເວລາພັກຜ່ອນກະສິກຳ, ໝູ່ບ້ານທັງໝົດຈະມາເຕົ້າໂຮມກັນຢູ່ອ້ອມເດີ່ນບ້ານເພື່ອເບິ່ງການສະແດງ. ສຽງກອງ, ສຽງໄວໂອສອງສາຍ, ແລະ ສຽງຕົບມືດັງກ້ອງໄປທົ່ວຄືນທີ່ງຽບສະຫງົບຂອງຊົນນະບົດ. ນັກສະແດງຮູ້ທຸກສາກ ແລະ ການເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍຫົວໃຈ, ແລະ ຜູ້ຊົມຮູ້ເນື້ອເພງດ້ວຍຫົວໃຈ.

ທ່ານ ເຈິ່ນມິງໂຮ່ (ອາຍຸ 90 ປີ), ໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ທີ່ມີຄວາມຮູ້ຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມຢູ່ເມືອງເກດອຍ, ໄດ້ເລົ່າຄືນຢ່າງຊ້າໆວ່າ ໄລຍະເວລາທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທີ່ສຸດສຳລັບລະຄອນໂອເປຣາຂອງໝູ່ບ້ານແມ່ນກ່ອນການປະຕິວັດເດືອນສິງຫາ ແລະ ໃນຊ່ວງເວລາຂອງການຕໍ່ຕ້ານການຮຸກຮານຂອງອາເມລິກາ. ເຖິງວ່າຈະຖືກຖິ້ມລະເບີດ ແລະ ລະເບີດຢ່າງໜັກໜ່ວງໃນສົງຄາມ, ແຕ່ການຮ້ອງເພງໃນໝູ່ບ້ານນ້ອຍໆແຫ່ງນີ້ບໍ່ເຄີຍຢຸດຢັ້ງ.

“ມື້ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນມື້ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ, ແຕ່ທຸກຄົນມັກຮ້ອງເພງ. ໃນຕອນກາງຄືນ, ຜູ້ຄົນຈະໃຊ້ປອກກະສຸນລູກປືນເປົ່າສອງອັນເປັນຂາຕັ້ງໂຄມໄຟ, ຈູດນ້ຳມັນເພື່ອໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ນັກສະແດງ. ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນສຽງເຮືອບິນອາເມລິກາ, ໝູ່ບ້ານທັງໝົດຈະປິດໄຟທັນທີແລະງຽບລົງ. ເມື່ອເຮືອບິນຜ່ານໄປ, ໄຟຈະເປີດຄືນ, ແລະໂຮງລະຄອນຈະສະຫວ່າງຂຶ້ນອີກຄັ້ງດ້ວຍສຽງກອງແລະການຮ້ອງເພງ…” ທ່ານໂຮເລົ່າຄືນ.

ບົດເພງທີ່ຜ່ານສົງຄາມມາ.

ໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງຫຼາຍໆຄົນ, ບ້ານຫາດຮຳເລັດຍັງເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມສາມັກຄີທີ່ຈິງໃຈໃນຊ່ວງປີສົງຄາມທີ່ດຸເດືອດ. ໃນປີ 1965, ເມື່ອຜູ້ຮຸກຮານອາເມລິກາໂຈມຕີພາກເໜືອຂອງຫວຽດນາມ, ຫຼາຍຄອບຄົວໃນເຂດຊາຍຝັ່ງທະເລຂອງລີຮວາຕ້ອງໄດ້ອົບພະຍົບໄປຟູ່ແທຣັກ. ປະຊາຊົນຂອງເກດອຍໄດ້ທີ່ພັກອາໄສ ແລະ ເບິ່ງແຍງຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຂົາເຈົ້າຄືກັບວ່າເຂົາເຈົ້າເປັນຄອບຄົວດຽວກັນ, ແບ່ງປັນຮາກມັນຕົ້ນ ແລະ ກະປ໋ອງເຂົ້າທຸກຊະນິດທ່າມກາງການຖິ້ມລະເບີດ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກເຫຼົ່ານັ້ນ, ສຽງຮ້ອງເພງຍັງຄົງດັງກ້ອງຢ່າງມີພະລັງ. ນັ້ນແມ່ນຄືນທີ່ຊາວບ້ານມາເຕົ້າໂຮມກັນອ້ອມຮອບໂຄມໄຟນ້ຳມັນເພື່ອຟັງກຸ່ມສິລະປະການສະແດງຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງ. ມັນແມ່ນສຽງເພງກ່ອມລູກປືນຂອງແມ່ໆໃນເຂດອົບພະຍົບ. ມັນແມ່ນການຮ້ອງເພງທີ່ກືນສຽງລະເບີດ ແລະ ລູກປືນ, ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນມີຄວາມຫວັງທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່.

ບາງຄົນຍັງຈື່ໄດ້ຢ່າງຈະແຈ້ງເພງທີ່ຮ້ອງໂດຍແມ່ເຖົ້າຄົນໜຶ່ງໃນໝູ່ບ້ານຫາດ ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງອຳລາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງລາວທີ່ກັບໄປບ້ານເກົ່າຫຼັງຈາກອົບພະຍົບຫຼາຍປີ: "ເຈົ້າກັບບ້ານ, ລະນຶກເຖິງເພື່ອນທີ່ໂດດດ່ຽວຂອງເຈົ້າ/ລະນຶກເຖິງຜ້າປູທີ່ເຈົ້າປູ, ລະນຶກເຖິງສະຖານທີ່ທີ່ເຈົ້ານອນ...". ດັ່ງນັ້ນ, ການຮ້ອງເພງໃນພາສາກາດດອຍບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສິລະປະເທົ່ານັ້ນ. ມັນຍັງກ່ຽວກັບການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງມະນຸດ, ຄວາມຊົງຈຳຂອງຊ່ວງເວລາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ແຕ່ຍັງກ່ຽວກັບຄວາມຮັກທີ່ເລິກເຊິ່ງອີກດ້ວຍ.

ກັບຄືນມາບ້ານດົງຢຽດ 1 ໃນມື້ນີ້, ມັນຍາກທີ່ຈະຮັບຮູ້ບ້ານນ້ອຍໆໃນສະໄໝກ່ອນ. ເສັ້ນທາງດິນແຄບໆໄດ້ຖືກປ່ຽນແທນດ້ວຍເສັ້ນທາງຄອນກີດກວ້າງໆ. ເຮືອນກວ້າງຂວາງໄດ້ປະກົດຂຶ້ນຄຽງຄູ່ກັນ. ພູມສັນຖານຊົນນະບົດໃໝ່ກຳລັງປ່ຽນແປງພື້ນທີ່ນີ້ທຸກໆມື້. ແຕ່ສິ່ງທີ່ລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດແມ່ນປະຊາຊົນຢູ່ທີ່ນີ້ຍັງຄົງຮັກສາຄວາມຮັກຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່ເພງພື້ນເມືອງ, ແລະສາຍຕາຂອງເຂົາເຈົ້າຍັງຄົງສ່ອງແສງສົດໃສ, ເຖິງວ່າຈະໄດ້ຜ່ານຜ່າຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແລະພາຍຸຫຼາຍຢ່າງ. ມີຄອບຄົວທີ່ໄດ້ຕິດຕາມອາຊີບການຮ້ອງເພງມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ. ຕົວຢ່າງ, ຄອບຄົວຂອງທ່ານຫງວຽນຢຽດຊຸງມີລູກສີ່ຄົນແລະຫລານໜຶ່ງຄົນທີ່ກຳລັງດຳເນີນອາຊີບການຮ້ອງເພງມືອາຊີບ.

ຈາກໝູ່ບ້ານນ້ອຍໆແຫ່ງໜຶ່ງ, ລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວຫຼາຍຄົນຂອງຊົນເຜົ່າກາວດ້າຍໄດ້ກ້າວຂຶ້ນເວທີໃຫຍ່, ກາຍເປັນນັກສະແດງ, ນັກສິລະປິນ, ແລະ ນັກເຄື່ອນໄຫວດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະ ສິລະປະ. ແຕ່ບໍ່ວ່າພວກເຂົາຈະໄປໃສກໍຕາມ, ພວກເຂົາຍັງຄົງຮັກສາແບບການຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຂົາໄວ້ກັບຕົວພວກເຂົາ.

ສະໂມສອນດົນຕີ ແລະ ຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງຂອງໝູ່ບ້ານດົ່ງຈ່າກ ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໃນຊຸມປີ 1990, ໂດຍມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກໝູ່ບ້ານຮ້ອງເພງເກດອຍ. ຜ່ານການປ່ຽນແປງຂອງເວລາ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຕ່າງໆ, ສະໂມສອນດັ່ງກ່າວຍັງຄົງຮັກສາ ແລະ ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.

ທ່ານນາງ ຟ້າມທິຮົ່ງເຟືອງ, ປະທານສະໂມສອນ, ກ່າວວ່າ ປະຈຸບັນສະໂມສອນມີສະມາຊິກ 29 ຄົນ, ເຊິ່ງມີອາຍຸສູງສຸດ 92 ປີ ແຕ່ຍັງເຂົ້າຮ່ວມກິດຈະກຳ ແລະ ການສະແດງຢ່າງຫ້າວຫັນ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ສະໂມສອນບໍ່ພຽງແຕ່ຮັກສາກິດຈະກຳເປັນປະຈຳເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ສອນດົນຕີພື້ນເມືອງ ແລະ ການຮ້ອງເພງໂດຍກົງໃຫ້ກັບນັກຮຽນໃນພື້ນທີ່, ແລະ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນໂຄງການວັດທະນະທຳທ້ອງຖິ່ນຫຼາຍຢ່າງ. “ສິ່ງທີ່ໜ້າຊື່ນຊົມແມ່ນວ່ານັກຮຽນມີຄວາມສົນໃຈໃນດົນຕີພື້ນເມືອງຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ເຂົ້າຮ່ວມສະໂມສອນຢ່າງຫ້າວຫັນ ແລະ ໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳໂດຍກົງຈາກຊ່າງຝີມື. ຈາກນັ້ນ, ພວກເຂົາຄ່ອຍໆພັດທະນາຄວາມຮັກຕໍ່ວັດທະນະທຳຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງພວກເຂົາ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການອະນຸລັກມໍລະດົກນີ້ໂດຍຜ່ານການຖ່າຍທອດ,” ທ່ານນາງ ເຟືອງ ແບ່ງປັນ.

ໃຜຈື່, ໃຜລືມ?

ທ່ານນາງ ຟ້າມ ທິ ຮົ່ງເຟືອງ ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງລາວຂອງນັກຮ້ອງໂອເປຣາທີ່ມີຊື່ສຽງໃນໝູ່ບ້ານເກດອຍດ້ວຍທ່າທາງທີ່ເສົ້າສະຫລົດໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ໃນຄວາມຊົງຈຳຂອງທ່ານ, ທ່ານ ຟ້າມ ຫວວດ ຍັງຄົງເປັນໜຶ່ງໃນ "ຜູ້ຮັກສາຈິດວິນຍານ" ຂອງໝູ່ບ້ານໂອເປຣາດ້ວຍຄວາມອຸທິດຕົນ ແລະ ຄວາມມັກຮັກໃນອາຊີບນີ້. ໃນສະໄໝນັ້ນ, ລາວບໍ່ໄດ້ລໍຖ້າໃຫ້ໄວໜຸ່ມມາຮຽນຮ້ອງເພງ; ແທນທີ່ຈະ, ລາວຊອກຫາຜູ້ສືບທອດຢ່າງງຽບໆ. ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ລາວໄດ້ຍິນຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງໃນໝູ່ບ້ານທີ່ມີສຽງສົດໃສ, ຜູ້ທີ່ສາມາດຮ້ອງເພງພື້ນເມືອງໄດ້, ຫຼືພຽງແຕ່ມັກເບິ່ງການສະແດງໂອເປຣາ, ລາວຈະໄປເຮືອນຂອງພວກເຂົາເພື່ອຊັກຊວນຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາໃຫ້ພວກເຂົາຮຽນ.

ຫຼັງຈາກເຮັດວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາ, ເມື່ອຄ່ຳຄືນມາຮອດໝູ່ບ້ານນ້ອຍໆ, ຜູ້ເຖົ້າຈະເຕົ້າໂຮມເດັກນ້ອຍຢູ່ໃນສວນຂອງລາວ, ສອນພວກເຂົາຢ່າງອົດທົນໃນແຕ່ລະເພງ, ແຕ່ລະຈັງຫວະ, ແຕ່ລະການລູບໜວດ, ແຕ່ລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງຕາ, ແຕ່ລະທ່າທາງໃນລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງ. ບົດຮຽນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ມີແຜນການສອນ, ບໍ່ມີເວທີທີ່ມີແສງສະຫວ່າງສົດໃສ, ມີພຽງການຕີກອງຢ່າງມີຈັງຫວະໃນຕອນກາງຄືນ ແລະ ຄວາມອຸທິດຕົນຢ່າງແຮງກ້າຂອງຜູ້ທີ່ຮັກສິລະປະຈົນເຖິງທີ່ສຸດ.

ຈາກການຝຶກອົບຮົມງ່າຍໆເຫຼົ່ານັ້ນ, ບາງຄົນຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນນັກສະແດງມືອາຊີບ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນໆພຽງແຕ່ຮັກສາສຽງຂອງເຂົາເຈົ້າໄວ້ໃນງານບຸນຕ່າງໆຂອງໝູ່ບ້ານໃນແຕ່ລະລະດູການ. ແຕ່ສຳລັບເຂົາເຈົ້າ, ຄວາມຊົງຈຳຂອງຄືນທີ່ໃຊ້ເວລາຮຽນຮ້ອງເພງກັບທ່ານ Pham Hoat ຍັງຄົງເປັນສ່ວນໜຶ່ງທີ່ບໍ່ສາມາດລືມໄດ້ໃນຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ນາງ Phuong ກ່າວວ່າສິ່ງທີ່ຊ່າງຝີມືເກົ່າແກ່ກັງວົນຫຼາຍທີ່ສຸດບໍ່ແມ່ນຄວາມທຸກຍາກ, ແຕ່ແມ່ນມື້ທີ່ສຽງກອງໂອເປຣາແບບດັ້ງເດີມຈະບໍ່ດັງກ້ອງໃນ Ke Doi ອີກຕໍ່ໄປ. "ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ເຄີຍເວົ້າວ່າ, 'ຖ້າສຽງກອງໂອເປຣາຫາຍໄປ, ໝູ່ບ້ານ Hat ຈະສູນເສຍຈິດວິນຍານຂອງມັນ...'," ນາງເວົ້າ, ສຽງຂອງນາງເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມ.

ຈາກນັ້ນນາງໄດ້ງຽບໄປດົນນານ ໃນຂະນະທີ່ນາງເວົ້າເຖິງຊ່າງຝີມືເກົ່າແກ່ເຊັ່ນ ທ່ານ ຟ້າມ ຮວດ, ທ່ານ ຫງວຽນ ຢຸຍ ຊຸງ... ເຊິ່ງທັງໝົດໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ. “ຄົນລຸ້ນພວກເຮົາຍັງຮັກສາໄວ້ພຽງແຕ່ສ່ວນໜຶ່ງຂອງເພງເທົ່ານັ້ນ. ສຳລັບທັກສະການສະແດງ, ກິລິຍາມາລະຍາດ, ແລະ ທ່າທາງຂອງລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາເຄີຍສະແດງ, ບໍ່ມີໃຜສາມາດເຮັດມັນໄດ້ຄືແຕ່ກ່ອນອີກຕໍ່ໄປ,” ນາງ ເຟືອງ ເລົ່າ.

ຄວາມຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈທີ່ຍັງຄົງຄ້າງຢູ່ນັ້ນຍັງຄົງແຜ່ລາມໄປທົ່ວກິດຈະກຳວັດທະນະທຳ ແລະ ສິລະປະຂອງທຸກໆຄ່ຳຄືນໃນບ້ານຫາດຮຳເລັດ. ໃນຂະນະທີ່ຊ່າງຝີມືລຸ້ນກ່ອນຄ່ອຍໆຈາກໄປ, ຊາວບ້ານກໍ່ຮັບຮູ້ຫຼາຍຂຶ້ນວ່າການອະນຸລັກທຳນອງເພງພື້ນເມືອງແມ່ນເປັນເລື່ອງຍາກ, ແຕ່ການຮັກສາສາລະສຳຄັນຂອງລະຄອນໂອເປຣາພື້ນເມືອງຫວຽດນາມແມ່ນຍິ່ງທ້າທາຍກວ່າ. ດັ່ງນັ້ນ, ສຳລັບປະຊາຊົນຂອງເມືອງເກດອຍໃນປະຈຸບັນ, ການອະນຸລັກສິລະປະພື້ນເມືອງບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນການອະນຸລັກຮູບແບບວັດທະນະທຳພື້ນເມືອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການອະນຸລັກເອກະລັກຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າອີກດ້ວຍ.

ດີວເຮືອງ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangtri.vn/dat-va-nguoi-quang-tri/202605/xom-hat-ke-doi-ai-nho-ai-quen-6484918/