ฉันก้มลงผูกเชือกรองเท้า รองเท้าของฉันเก่าและขาดไปตามกาลเวลา จากเช้าตรู่ที่ง่วงนอนขณะรีบไปโรงเรียน และจากช่วงบ่ายหลังเลิกเรียนเมื่อแสงแดดส่องลอดผ่านทางเดินในโรงเรียน ข้างนอก ต้นเฟลมทรีเริ่มออกดอกสีแดง ฤดูร้อนกลับมาแล้ว นำพาสีเหลืองแปลก ๆ ของความทรงจำมาด้วย สีที่ทำให้หัวใจหดหู่เพียงแค่ได้มอง การจากไปอีกครั้ง – เที่ยวบินอีกครั้ง
ฉันมักคิดว่าชีวิตเปรียบเสมือนเที่ยวบินระยะยาว แต่ละคนขึ้นเครื่องบินพร้อมกับความหวังและความฝันของตนเอง ปรารถนาที่จะไปให้ถึงจุดหมายปลายทางที่กำหนดไว้ ผู้คนใช้เวลามากมายในการเตรียมตัวสำหรับการเดินทางนั้น สะสมความหวัง เติบโตทีละเล็กทีละน้อย และเสียสละวัยหนุ่มสาวไปในกระบวนการนั้น
แล้วเครื่องบินก็ทะยานขึ้น ช่วงไม่กี่นาทีแรกนั้นไม่น่ารื่นรมย์เลย การเปลี่ยนแปลงความดันอย่างฉับพลันทำให้หูอื้อ และรู้สึกแน่นหน้าอกด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่แล้วทุกอย่างก็ผ่านไป เมื่อเครื่องบินถึงระดับความสูงที่คงที่ ฉันเริ่มเห็นเมฆสีขาวลอยละล่องอย่างช้าๆ อยู่นอกหน้าต่างบานเล็กๆ เห็นท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ไพศาล และรู้สึกสงบอย่างผิดปกติ
บางทีความสัมพันธ์ในชีวิตก็เป็นเช่นนั้นเช่นกัน ทุกการพบปะเริ่มต้นด้วยความลังเลและความระแวง คนแปลกหน้าสองคนเรียนรู้ที่จะเข้าไปใน โลก ของกันและกัน เรียนรู้ที่จะยอมรับความแตกต่างของกันและกัน เรียนรู้ที่จะปล่อยให้คนคนหนึ่งค่อยๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของพวกเขา หลังจากเอาชนะความอึดอัดในตอนแรกได้แล้วเท่านั้นที่คนทั้งสองจะสามารถนั่งด้วยกันได้นานพอ หัวเราะด้วยกันได้มากพอ และแล้ววันหนึ่งก็ตระหนักได้ว่า: อีกฝ่ายได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวัยเยาว์ของพวกเขาไปแล้ว
และโรงเรียนก็เป็นสถานที่ที่งดงามที่สุดสำหรับการพบปะเช่นนั้น มีเช้าวันหนึ่งที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยง่วงๆ เสียงชอล์กกระทบกระดานดำ และเสียงหัวเราะที่ดังก้องมาจากด้านหลังห้องเรียน มีเพื่อนที่เราคิดว่าจะได้เจอกันตลอดไป ใบหน้าที่เราเห็นบ่อยจนไม่เคยคิดว่าจะต้องบอกลา เราเคยคิดว่าเวลาช่างยาวนานเหลือเกิน แต่ที่จริงแล้ววัยเยาว์ก็เป็นเพียงการบินผ่านท้องฟ้าอันแสนสั้นเท่านั้น
จากนั้นเครื่องบินจะลดระดับลง ช่วงเวลานั้นมักจะอึดอัดพอๆ กับตอนขึ้นบินครั้งแรก หูของฉันเจ็บอีกครั้งจากการเปลี่ยนแปลงความดันอย่างฉับพลัน เช่นเดียวกับตอนที่ต้องจากลา ฉันมักรู้สึกหลงทางอยู่ในความว่างเปล่าที่ไร้ชื่อ ฉันเริ่มตระหนักว่าจำนวนครั้งที่เราจะยังได้นั่งข้างกันนั้นนับได้ด้วยนิ้วมือเพียงไม่กี่นิ้ว ฉันรู้ว่าจะมีวันที่เราไม่มีช่วงเวลาพักวิ่งไปโรงอาหารด้วยกันอีกต่อไป ไม่มีกระดาษเศษในห้องเรียนส่งให้กันอีกแล้ว ไม่มีใครยืนอยู่หน้าห้องเรียนเรียกชื่อฉันเสียงดังทุกเช้าอีกแล้ว
ระยะห่างระหว่างผู้คนกลับกลายเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ชัดเจนอย่างเจ็บปวด แม้แต่การแตะไหล่เบาๆ ก็ทำได้ยากขึ้นในภายหลัง คำพูดง่ายๆ อย่าง "เจอกันพรุ่งนี้" อาจจะไม่ได้พูดอีกเลย และแล้วคนๆ นั้นก็จากไปเฉยๆ
พวกเราเปรียบเสมือนสายลมแผ่วเบาแห่งวัยสิบแปด ที่พัดพาเอาอิสรภาพและความภาคภูมิใจไว้ในใจ จะโบยบินไปสู่ขอบฟ้าที่แตกต่างกันตลอดไป บางคนจะไปเมืองแปลกใหม่ บางคนจะไล่ตามความฝันที่ใฝ่ฝันมานาน บางคนจะก้าวเข้าสู่ชีวิตอย่างเงียบๆ พร้อมกับความท้าทายต่างๆ ที่รออยู่ข้างหน้า แล้ววันหนึ่ง ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน ฉันอาจได้พบพวกเขาอีกครั้งโดยบังเอิญ แต่ในเวลานั้น บางทีสิ่งที่จะหลงเหลืออยู่ก็คือรอยยิ้มจางๆ ของคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกัน
ฉันเคยคิดว่าการแยกจากกันเป็นเรื่องที่รุนแรงมาก แต่สุดท้ายฉันก็เข้าใจว่าบางครั้ง การจากลาก็เป็นไปอย่างอ่อนโยนงดงาม มันเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ เหมือนพระอาทิตย์ตกดิน เหมือนฤดูร้อนที่ผ่านพ้นไปในที่สุด ราวกับว่านับตั้งแต่วินาทีที่เราพบกัน การแยกจากกันทุกครั้งในชีวิตถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างเงียบๆ โดยกฎแห่งเวลาและการเติบโต ผู้คนเข้ามาในชีวิตฉันชั่วขณะหนึ่ง ทำหน้าที่ของพวกเขาในเรื่องราววัยเยาว์นั้น แล้วก็จากไป เพื่อให้ฉันได้เติบโตต่อไป
และที่แปลกก็คือ การพลัดพรากเหล่านี้เองที่ทำให้คนเราเรียนรู้ที่จะรักมากขึ้น บางทีอาจเป็นตอนที่ฉันกำลังจะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป ฉันถึงได้ตระหนักว่าฉันเคยมีความสุขมากแค่ไหน ฉันหวงแหนห้องเรียนที่เสียงดังเมื่อหลายปีก่อน มุมที่แสงแดดส่องถึงในทางเดิน และเสียงเรียกชื่อฉันในสนามโรงเรียน ฉันเข้าใจแล้วว่ามีหลายสิ่งที่เรามองข้ามไปขณะที่เราอยู่กับมัน จนกระทั่งเรากำลังจะจากไป เราถึงได้รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นเคยเป็นโลกทั้งใบในวัยเยาว์ของเรา
แต่ทุกเที่ยวบินย่อมต้องลงจอดเพื่อเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ ดังนั้นแทนที่จะครุ่นคิดถึงการจากลา บางทีเราควรเรียนรู้ที่จะยิ้มให้กับการจากลา เพราะสนามโรงเรียนไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นรันเวย์แรกที่พาฉันทะยานขึ้นจากพื้นดิน สถานที่แห่งนี้สอนฉันให้รู้จักความรัก รู้จักการล้มเหลว รู้จักการเติบโต และรู้จักการเก็บรักษาความทรงจำไว้กับตัวขณะที่ฉันก้าวไปข้างหน้า เบื้องหลังหน้าต่างแห่งเที่ยวบินที่ชื่อว่าวัยเยาว์ ท้องฟ้าเบื้องหน้ายังคงกว้างใหญ่ และเราทุกคนจะโบยบินไปสู่อนาคตที่สดใสที่สุดของตนเอง
ที่มา: https://giaoducthoidai.vn/mot-chuyen-bay-mang-ten-thanh-xuan-post778721.html
การแสดงความคิดเห็น (0)