การพบปะสังสรรค์ในฤดูใบไม้ผลิใต้หลังคาหลังเก่า

เทศกาลตรุษจีน หรือปีใหม่ตามปฏิทินจันทรคติ มาถึงแล้ว ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการกลับมาพบปะสังสรรค์กันอีกครั้งภายใต้หลังคาบ้านอันคุ้นเคย ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต ไม่มีสิ่งใดศักดิ์สิทธิ์ไปกว่าการกลับสู่บ้านเกิด ที่ซึ่งพ่อแม่รอคอยลูกๆ อยู่ในสวนชนบทอันเงียบสงบ ไม่ว่าจะอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ในเมืองหรือไกลออกไป ทุกคนต่างปรารถนาที่จะกลับสู่บ้านหลังเล็กๆ ในช่วงสิ้นปี ฟังเสียงลมพัดผ่านต้นหมาก เสียงแตกเปาะแปะในเตาผิง และกลิ่นหอมของข้าวเหนียวที่หุงสุกใหม่ๆ อบอวลไปทั่วทุกหนแห่ง

บ้านเก่าของพ่อแม่ฉันยังคงเหมือนเดิม – บันไดอิฐสีแดง หลังคากระเบื้องที่ปกคลุมด้วยมอส และต้นหมากสูงเรียงราย ในช่วงก่อนเทศกาลตรุษจีน บ้านจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุขของการรวมญาติ แม่กำลังง่วนอยู่กับการล้างใบตอง ล้างข้าวเหนียว และตวงถั่วเขียว พ่อกำลังสับฟืนและจุดเตา ควันขาวลอยขึ้นผสมผสานกับลมหนาว เด็กๆ ส่งเสียงเจื้อยแจ้วและช่วยกัน ทุกคนยุ่งแต่ก็เปี่ยมด้วยความสุข การทำขนมบั๋นจุง (ขนมข้าวเวียดนามแบบดั้งเดิม) ไม่ใช่แค่ภารกิจ แต่เป็นสถานที่ที่ทุกคนหวนรำลึกถึงอดีต ข้างกองไฟที่ ลุกโชน เสียงไม้ไหม้ดังเปาะแปะไปทั่ว และกลิ่นหอมของบั๋นจุงก็ลอยขึ้นมา แม่และพี่สาวน้องสาวทำแยมขิง แยมมะพร้าว บั๋นอิน (ขนมเวียดนามชนิดหนึ่ง) บั๋นถวน (ขนมเวียดนามอีกชนิดหนึ่ง)... ครัวทั้งหลังดูอบอุ่นขึ้นด้วยสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ ภายนอก เด็กๆ พูดคุยกันและวิ่งเล่นไปมา พร้อมทั้งฟังคุณปู่เล่าเรื่องราวเทศกาลตรุษจีนในอดีต: ค่ำคืนแห่งเสียงประทัดดังสนั่น เช้าวันแรกของเทศกาลตรุษจีนที่เด็กๆ สวมใส่เสื้อผ้าใหม่ และเสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วตรอกเล็กๆ

ภาพ: GC

เทศกาลตรุษจีนในชนบทไม่ได้หมายถึงแค่ที่พักอาศัย แต่ยังหมายถึงความอบอุ่นของชุมชน ครอบครัวต่างช่วยเหลือกันในการห่อขนมบั๋นจุง (ขนมข้าวเหนียวเวียดนามแบบดั้งเดิม) ดูแลหม้อบั๋นจุงข้ามคืน แบ่งปันเรื่องราวในอดีตและปีใหม่ไปพร้อมกับการจิบชาอุ่นๆ ส่วนคนที่จากไปไกลก็ชอบเดินเล่นไปตามทางเดินในหมู่บ้านที่คุ้นเคย – แม้ว่าตอนนี้จะปูด้วยคอนกรีตแล้ว แต่ก็ยังคงรักษาจิตวิญญาณของชนบทดั้งเดิมเอาไว้ ที่ซึ่งความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับการจุดประทัด เล่นว่าว และเล่นกระโดดโลดเต้นยังคงอยู่ กลิ่นของควัน ดิน และผู้คนผสมผสานกันเป็นบทเพลงแห่งฤดูใบไม้ผลิ

ในช่วงเทศกาลตรุษจีน (ปีใหม่เวียดนาม) ทุกบ้านจะไม่สมบูรณ์หากปราศจากกิ่งดอกพีชหรือกระถางดอกแอปริคอต ในภาคเหนือ ดอกพีชสีชมพูสดใสจะถูกวางไว้บนแท่นบูชาบรรพบุรุษ ทำให้บ้านทั้งหลังสว่างไสว ในภาคใต้ ดอกแอปริคอตสีเหลืองสดใสอาบแสงแดดในยามเช้า ราวกับรอยยิ้มอันเปี่ยมสุขของธรรมชาติ ในวันที่ 15 ของเดือน 12 ตามปฏิทินจันทรคติ บรรดาพ่อๆ มักจะเด็ดใบดอกแอปริคอต โดยแอบหวังว่าเมื่อดอกไม้บานสะพรั่ง ลูกหลานทุกคนจะกลับบ้านมา ทุกดอกตูม ทุกสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ดูเหมือนจะนำพาความสุขแห่งการกลับมาพบกัน

ช่วงเวลาที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดคืออาหารค่ำในวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ซึ่งตรงกับวันที่ 30 ของเดือนตามปฏิทินจันทรคติ โต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมอย่างพิถีพิถัน: ขนมข้าวเหนียว หมูไส้กรอก ซุปหน่อไม้ หัวหอมดอง... กลิ่นธูปหอมอบอวลไปทั่วบ้าน คุณพ่อยกแก้วไวน์ขึ้นเพื่ออวยพรบรรพบุรุษ คุณแม่เช็ดน้ำตาเบาๆ ขณะมองดูลูกๆ ที่มารวมตัวกันอยู่รอบๆ ด้านนอก เสียงพลุดังสนั่น ฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายลงมาเบาๆ และหัวใจทุกคนเต็มไปด้วยความรู้สึก เมื่อถึงเที่ยงคืน ทุกคนพนมมืออธิษฐานว่า ขอให้ปีใหม่นำมาซึ่งสันติสุขและความสงบสุข สุขภาพแข็งแรงสำหรับพ่อแม่ และการพบปะสังสรรค์อย่างมีความสุขของลูกหลาน

ในปัจจุบัน ผู้คนมากมายต่างยุ่งวุ่นวาย บางครั้งต้องไปฉลองตรุษจีนไกลบ้าน แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ลึกๆ แล้วในใจของชาวเวียดนามทุกคน ยังคงโหยหาบ้านเกิด โหยหาขนมข้าวเหนียวที่เคี่ยวอยู่บนเตา โหยหาเสียงหัวเราะของแม่ และโหยหาสายตาอ่อนโยนของพ่อ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ตรุษจีนไม่ใช่แค่เทศกาล แต่เป็นการเดินทางกลับสู่รากเหง้า สู่ความรัก

ดืองหมี่อาน

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202602/mua-xuan-sum-hop-ben-mai-nha-xua-8587b25/