หลับตาลง แล้วคุณจะเห็นฤดูร้อน

บ่ายวันหนึ่งในเดือนพฤษภาคม ขณะขับรถผ่านโรงเรียนเก่า ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาและต้นไม้ที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวเข้ม ฉันก็ได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องจากต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่ง ในชั่วขณะนั้นเอง มือแห่งความทรงจำก็ดึงฉันออกจากความกังวลของวัยผู้ใหญ่ พาฉันกลับไปยังสนามโรงเรียนเก่า ที่ซึ่งชุดนักเรียนสีขาวและสมุดโน้ตยังคงมีกลิ่นกระดาษใหม่ๆ

ฉันจำช่วงฤดูร้อนในสมัยเรียนได้ดี ชีวิตในตอนนั้นเรียบง่ายมาก ความสุขคือการที่แม่ปลุกฉันให้ตื่นตรงเวลาในตอนเช้า ปั่นจักรยานไปโรงเรียน และนั่งอยู่ในห้องเรียนที่มีหน้าต่างเปิดรับลม โรงเรียนเก่าของฉันตั้งอยู่สุดถนนเล็กๆ มีต้นไทรเก่าแก่ต้นหนึ่งอยู่ด้านหน้า และมีลานกว้างอยู่ด้านหลังพร้อมต้นเฟลมทรีสองต้น ทุกๆ เดือนพฤษภาคม เมื่อลมร้อนแรกเริ่มพัดผ่านหน้าต่างห้องเรียน จักจั่นก็จะเริ่มตื่นขึ้นในพุ่มไม้ ตอนแรกก็มีแค่เสียงร้องเบาๆ ประปรายในช่วงกลางวัน ฟังดูเหมือนมีใครบางคนกำลังประกาศการมาถึงของฤดูร้อน แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เสียงก็ค่อยๆ ถี่ขึ้นเรื่อยๆ ดังก้องไปทั่วสนามโรงเรียน ดังในช่วงพักกลางวัน และแม้กระทั่งช่วงบ่ายหลังเลิกเรียนเมื่อแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าไปแล้ว

เก็บรักษาภาพถ่ายของเพื่อนๆ ในช่วงวันสุดท้ายของชีวิตในโรงเรียน ภาพ: หว่าง หง

ในช่วงปีแรกๆ ของชีวิตวัยเรียน เสียงจิ้งหรีดเป็นสิ่งที่สร้างความตื่นเต้นให้กับพวกเรา เสียงร้องของจิ้งหรีดหมายความว่าวันหยุดฤดูร้อนกำลังจะมาถึง หมายความว่าไม่ต้องตื่นเช้าอีกต่อไป ไม่ต้องท่องจำบทเรียน และไม่ต้องกังวลกับการสอบที่ไม่คาดคิดอีกแล้ว เสียงจิ้งหรีดเป็นสัญญาณของช่วงบ่ายที่ได้เล่นในทุ่งนา เกมฟุตบอลตอนดึก การกินไอศกรีมกับเพื่อนๆ และฝนที่ตกปรอยๆ ในช่วงต้นฤดูที่ทำให้พวกเราวิ่งเล่นและหัวเราะกัน

เสียงจักจั่นค่อยๆ เปลี่ยนไปในช่วงมัธยมปลาย เมื่อฤดูร้อนไม่ได้เป็นเพียงแค่ช่วงวันหยุดอีกต่อไป มันกลายเป็นฤดูกาลของสมุดรุ่น ฤดูกาลของการสบตากันอย่างลังเลเมื่อบังเอิญเจอกันในทางเดินโรงเรียน ฤดูกาลของการเรียนพิเศษช่วงบ่ายแก่ๆ เมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า สนามโรงเรียนเงียบเหงา มีเพียงจักรยานไม่กี่คันจอดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ นั่นแหละคือชีวิตในโรงเรียน ทุกความรู้สึกมาอย่างแผ่วเบา เพียงแค่มีใครสักคนนั่งข้างๆ แล้วให้ปากกาคุณเมื่อคุณลืมปากกา เพียงแค่ครั้งหนึ่งที่ช่วยกันทำความสะอาด ยืนเคียงข้างกันเช็ดกระดานดำใต้แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่าง เพียงแค่ในวันที่ฝนตก มีใครสักคนดึงเก้าอี้เข้ามาใกล้คุณเพื่อไม่ให้น้ำกระเด็นใส่คุณ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ก็เพียงพอที่จะทะนุถนอมได้ตลอดทั้งบ่าย และคุณก็ยังคงยิ้มอย่างใสซื่ออยู่ที่บ้าน

ในช่วงฤดูร้อนสุดท้ายที่โรงเรียน เสียงร้องของจักจั่นกลายเป็นท่วงทำนองที่คุ้นเคย สนามโรงเรียนสว่างไสวไปด้วยดอกไม้สีแดงสดใสของต้นเฟลมทรี กลีบดอกไม้ร่วงหล่นไปทั่วทุกหนแห่ง: บนเสื้อสีขาว บนบันได บนพื้น และแม้แต่บนสมุดลายเซ็นที่ถูกเขียนอย่างเร่งรีบและส่งต่อกันไปมา ทุกคนหัวเราะ ถ่ายรูป และวางแผนที่จะพบกันอีกครั้ง ชุดนักเรียนสีขาวเต็มไปด้วยลายเซ็นจากนักเรียนทั้งห้อง มีทั้งข้อความเขียนหวัดๆ คำอวยพรสั้นๆ และแม้แต่เรื่องตลกไร้สาระจากเพื่อนสนิท…

ปีแล้วปีเล่าพาเราแต่ละคนไปยังเมืองต่างๆ พบปะผู้คนใหม่ๆ และเริ่มต้นการเดินทางครั้งใหม่ มีทั้งความสุข ความเศร้า และสิ่งที่เราคิดว่าลืมไปแล้ว แต่แล้วในบ่ายวันหนึ่งของเดือนพฤษภาคม เมื่อเราได้ยินเสียงจักจั่นดังแว่วมาจากยอดไม้โดยบังเอิญ หัวใจของเราก็เต้นช้าลง ราวกับว่าเราได้พบกับตัวเองในวัยสิบเจ็ดปีอีกครั้ง หัวใจยังคงเต็มไปด้วยความฝัน วันเวลาในโรงเรียนนั้นแท้จริงแล้วไม่เคยจากเราไป เพียงแต่หลับใหลอย่างสงบในมุมลึกของความทรงจำ รอให้เสียงจักจั่นเรียกฤดูร้อนกลับมา แล้วพวกมันก็จะตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์และอ่อนโยน

ต้นฉบับ

ที่มา: https://www.sggp.org.vn/nham-mat-thay-mua-he-post854131.html