Λαϊκή τέχνη του λαού Κουάνγκ

Τα λυρικά λαϊκά τραγούδια και οι μελωδίες που αντηχούν στον ποταμό Thu Bon είναι, στον πυρήνα τους, εκφράσεις του χαρακτήρα του λαού του Quang Nam . Φωτογραφία: HUYNH HA

Η λαϊκή τέχνη είναι σαν τα τραγούδια του χρόνου, η ιστορία του λαού και της χώρας. Η αλληλεπίδραση πολλών πολιτιστικών ρευμάτων σε όλη την ιστορία έχει αφήσει το στίγμα της, με ποικίλη ένταση, στον λαϊκό πολιτισμό κάθε περιοχής.

Το πνεύμα της εκτίμησης της ανθρωπιάς και της δικαιοσύνης.

Κατά τη διάρκεια εκείνων των ταραγμένων ιστορικών χρόνων, εγκαταλείποντας την πατρίδα τους στο Βορρά και εγκαθίστασθαι σε μια νέα γη, η πνευματική κληρονομιά που κουβαλούσαν μαζί τους οι κάτοικοι του Κουάνγκ Ναμ στο ταξίδι τους προς τα νότια για να εδραιωθούν δεν ήταν ίσως τίποτα περισσότερο από τα τραγούδια και τις μελωδίες των παλιών χωριών τους.

Τα λαϊκά τραγούδια που μένουν χαραγμένα στη μνήμη όσων έρχονται σε αυτή τη γη, όταν η ζωή είναι δύσκολη - ένας αγώνας ενάντια στη φύση, τα άγρια ​​ζώα, ακόμη και τους ιθαγενείς - σταδιακά μετατρέπονται σε μια μοναδική λαϊκή κληρονομιά των εργατικών, βαμμένων με τα χέρια εργατών νότια του περάσματος Χάι Βαν.

Οι ευγενικοί, έντιμοι άνθρωποι του Κουάνγκ Ναμ υπενθυμίζουν πάντα ο ένας στον άλλον να ζουν καθαρά. Ζουν με ειλικρινή στάση, βαθιά προσκολλημένοι στη ζωή και τους ανθρώπους, πρόθυμοι να θυσιαστούν για τη δικαιοσύνη, αλλά «στηρίζουν μόνο τους επικίνδυνους, όχι τους εύπορους», επειδή «μια καλύβα με αχυρένια επένδυση είναι πιο δίκαιη από μια ψηλή πλακόστρωτη έπαυλη».

Το πνεύμα της εκτίμησης της δικαιοσύνης, του μίσους για την προδοσία και της περιφρόνησης του κακού οδήγησε αναπόφευκτα σε μια στάση αντίστασης ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση της φεουδαρχικής κοινωνίας. Και, όπως γνωρίζουμε, η λαϊκή λογοτεχνία της περιοχής Κουάνγκ απέκτησε ολοένα και περισσότερο ένα αγωνιστικό πνεύμα, λαχταρώντας να απελευθερωθεί από αυτά τα δεσμά. «Ορκιζόμαστε να είμαστε μαζί, η γη εννέα, ο ουρανός δέκα / Για εκατό χρόνια δεν θα εγκαταλείψουμε την πίστη μας, πού είναι αυτός για τον οποίο να ανησυχούμε;»

Όταν μιλάμε για τους κατοίκους του Κουάνγκ Ναμ, ακούμε συχνά το σχόλιο: «Οι κάτοικοι του Κουάνγκ Ναμ είναι εριστικοί». Ακόμα και στην καθημερινή ζωή και στις συναναστροφές τους, οι κάτοικοι του Κουάνγκ Ναμ θεωρούνται ευθείς, ειλικρινείς, μερικές φορές ακόμη και αδέξι και πεισματάρηδες.

Αυτό το πνεύμα στους κατοίκους του Κουάνγκ Ναμ θα μπορούσε να επικριθεί ως άξεστο: «μιλώντας απότομα» ή «μιλώντας δυνατά». Είναι ειλικρινείς και πιστοί στις σχέσεις τους με τους άλλους, περιφρονώντας την υποκρισία και τα μικροπρεπή σχέδια στη ζωή: «Σας ρωτάω, ποιος επινόησε αυτό το σχέδιο; / Ένα δρεπάνι, μια κυρτή ματσέτα, μια χοντρή χτένα, μια λεπτή χτένα / Είστε ικανοποιημένοι ακόμα; / Ένα δρεπάνι, μια κυρτή ματσέτα, μια λεπτή χτένα, μια χοντρή χτένα».

Ίσως γι' αυτό οι άνθρωποι από το Κουάνγκ Ναμ είναι πολύ επιφυλακτικοί απέναντι στις πολύπλοκες ψυχολογικές εξελίξεις, επειδή δεν έχουν συνηθίσει να «ξεχωρίζουν τρίχες»: «Οι κλωστές και τα νήματα μπορούν να ξεμπερδευτούν / Τα μπερδέματα στο κεφάλι μπορούν να χτενιστούν, αλλά τα μπερδέματα στην καρδιά είναι δύσκολο να διακριθούν».
Επομένως, αυτοί οι έντιμοι άνθρωποι παραμένουν απέραντα περήφανοι και σίγουροι: «Το όρος Κα Τανγκ έχει οριζόντιες και κάθετες κορυφές / Ρωτήστε τους συγχωριανούς σας, μερικοί είναι φαλακροί, μερικοί είναι αγνοί / Πόσοι μπορούν να συγκριθούν με εσάς; / Όσο δόλιοι κι αν είναι οι άλλοι, εσείς πάντα κάνετε το καλό και παραμένετε όρθιοι!»

«Ένα μέρος όπου η ευγνωμοσύνη και η αφοσίωση εκτιμώνται βαθιά, και οι φίλοι σε ακολουθούν στενά.»

Στη φεουδαρχική κοινωνία, η θέση των γυναικών στις αγροτικές περιοχές ήταν σαν αυτή των φυλακισμένων που ήταν παγιδευμένες στη φτώχεια και στερούνταν ελευθερίας.
Ήταν δεσμευμένοι αφενός από τα άδικα έθιμα και τους νόμους του κομφουκιανού φεουδαρχικού καθεστώτος, και αφετέρου από θεοκρατικές ιδέες, με το δόγμα του πεπρωμένου εντυπωμένο στη ζωή τους: «Λυπηθείτε το μύδι και το στρείδι / Υπομονετικός ήλιος και βροχή, πού μπορούν να σέρνονται;»

Σε μια ζωή χωρίς λαμπρό μέλλον, οι γυναίκες είναι αυτές που υποφέρουν περισσότερο: «Η μοίρα μου είναι σαν πεπόνι / Μια μέρα, όταν μαραθεί στον ήλιο, ποιος θα με φροντίσει;»

Αλλά, ανάμεσα στα θλιβερά τραγούδια τους, εξακολουθεί να εκπέμπει μια απαλή τρυφερότητα. Μας βοηθά να καταλάβουμε ότι ακόμη και σε αυτές τις καλοσυνάτες ψυχές, που υπομένουν τόσα βάσανα κάτω από πολλαπλά επίπεδα καταπίεσης, κρύβεται μια κρυμμένη ανθεκτικότητα.

Μέσα από τα λαϊκά τραγούδια και τις μπαλάντες αυτής της γης του ποταμού Thu και του όρους Chua, μπορούμε να δούμε την επιμονή, το απαλό αλλά αποφασιστικό χαμόγελο των γυναικών. Τους δίνει φτερά ανθρωπιάς, επιτρέποντάς τους να πετάξουν πάνω από τις οδυνηρές και σπαρακτικές συνθήκες της ζωής τους, όπως οι γερανοί.

Ταυτόχρονα, ψιθυρίζει μέσα στο τραγούδι της απεριόριστης, άνευ όρων αγάπης, διαποτισμένης με την ανιδιοτελή φύση των μητέρων.

Δεν είναι τυφλή αντοχή λόγω αδυναμίας, αλλά μια ανιδιοτελής πράξη θυσίας των απολαύσεων και της ευτυχίας για τον εραστή, τον σύζυγο και τα παιδιά. Αυτή είναι η πηγή της σχεδόν ανεξάντλητης δύναμης των Βιετναμέζικων γυναικών: «Λόγω της αγάπης για τον σύζυγό της, πρέπει να τον ακολουθεί/Κουβαλώντας βάρη, κουβαλώντας ρύζι και μεγαλώνοντας παιδιά στους ώμους της».

Στις αρχές του 20ού αιώνα, παράλληλα με το Κίνημα Εκσυγχρονισμού, εμφανίστηκε ένα λαϊκό τραγούδι που αντανακλούσε με τον καλύτερο τρόπο την ουσία του λαού του Κουάνγκ Ναμ. Αυτό το τραγούδι ξεκινά με δύο στίχους που τραγουδιούνται σε αυτοσχεδιαστικό ύφος, που πηγάζουν από την πραγματικότητα ότι η γη του Κουάνγκ Ναμ είναι εύφορη και πλούσια σε προσχωσιγενές έδαφος.

Ταυτόχρονα, ήταν ένα τραγούδι που υπηρετούσε πατριωτικά κινήματα, με καλεσμένο και ενωτικό χαρακτήρα, που έγινε μια εγκάρδια έκκληση: «Η γη του Κουάνγκ Ναμ είναι μουσκεμένη πριν πέσει η βροχή / Το κρασί του Χονγκ Ντάο μεθάει πριν καν το δοκιμάσεις / Επιστρέφεις σπίτι, άυπνος, ακουμπώντας τα χέρια σου / Όπου υπάρχει ευγνωμοσύνη και βαθιά αφοσίωση, θα ακολουθήσεις».

Η επική κλίμακα στην περιγραφή κοινωνικοϊστορικών γεγονότων στη λαϊκή λογοτεχνία του Κουάνγκ Ναμ συχνά συνδυάζεται με λυρισμό. Από ποιοτική άποψη, αντανακλά την ανθεκτική, ευθεία, φιλοσοφική αλλά και συμπονετική φύση του λαού του Κουάνγκ Ναμ· ενσαρκώνει την επιθυμία τους για ομορφιά, αλήθεια και μια πλήρη, ευτυχισμένη ζωή.

Και αναπόφευκτα, είναι μια πολύ φυσική τάση της ανθρώπινης ψυχολογίας: η πίστη στην καλοσύνη, η πίστη στη θεία πρόνοια, η πίστη στην εγγενή καλοσύνη της ανθρώπινης φύσης.

Πηγή: https://baoquangnam.vn/nghe-thuat-dan-gian-cua-nguoi-quang-3139372.html