Αυτό το μυθιστόρημα, γραμμένο από την Cao Nguyet Nguyen, περιλαμβάνει πάνω από 160 σελίδες. Ανοίγει έναν κόσμο παραμυθιών με αξιολάτρευτα, χιουμοριστικά και ενωμένα πλάσματα όπως ο Φρύνος, ο Πράσινος Βάτραχος, ο Γαιοσκώληκας, το Ποντίκι, η Κοτόπουλο, η Παπάγια, η Πασχαλίτσα και η Κόμπρα.
Καλλιεργώντας την αγάπη
«Χίου» - ένα μάλλον παράξενο όνομα. Ακούγοντάς το για πρώτη φορά, πολλοί μπορεί να νομίσουν λανθασμένα ότι ο συγγραφέας αφηγείται μια ιστορία για κάποιο νεαρό αγόρι ονόματι Χίου. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν διαβάζουμε τις αρχικές περιγραφές, οι οποίες απεικονίζουν με ζωηρό και ρεαλιστικό τρόπο την προσωπικότητα ενός παιδιού: «Ο Χίου δίσταζε ακόμα να σηκωθεί, ξαπλώνοντας με τα χέρια του πίσω από το κεφάλι του, τεντώνοντας τα μακριά του πόδια... Κάθε βράδυ είχε τη συνήθεια να ξαπλώνει σε μια αυτοσχέδια γέφυρα, με το κεφάλι του να ακουμπάει στην κοιλιά του πατέρα του και τα πόδια του να ακουμπούν στη μητέρα του. Ο Χίου είχε επίσης τη συνήθεια να ονειρεύεται και να ξυπνάει ξαφνικά. Πάντα κλωτσούσε τη μητέρα του στη γωνία...»
Αλλά αυτό δεν ισχύει στην πραγματικότητα, καθώς το Chàng Hiu είναι στην πραγματικότητα το όνομα του μικρού Chẫu Chàng. Ομοίως, οι αναγνώστες μαθαίνουν για το αξιολάτρευτο όνομα Chằng Hương για τον μικρό Chẫu Chàng, όταν ακολουθούν τον Chàng Hiu πίσω στο χωριό των παππούδων του από την πλευρά του πατέρα του. Από εκεί, ο μικρός Chẫu Chàng μεγάλωσε στην στοργική και επιεικής αγκαλιά της γιαγιάς του, των γειτόνων και των συνομηλίκων του. Αυτό δεν ήταν κάτι που συνέβαινε φυσικά, ειδικά για ένα παιδί που γνώριζε την ανώτερη εμφάνισή του - όμορφος - και γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια στοργική οικογένεια όπως ο Chàng Hiu.
Αρχικά, το αγόρι ήταν ενοχλημένο και εκνευρισμένο που αναγκάστηκε να επιστρέψει με τον πατέρα του σε ένα μέρος που θεωρούσε «τίποτα διασκεδαστικό, τόσο αγροτικό και οπισθοδρομικό». Από την πρώτη κιόλας στιγμή της συνάντησής τους, έδειξε ακόμη και περιφρόνηση και χλευασμό προς το σπίτι, τα γηρατειά της γιαγιάς του, τη βραδύτητα και τα δάχτυλα που του έλειπαν: «Πάμε, εγγονέ», είπε η γιαγιά του, απλώνοντας το χέρι του για να αγγίξει την πλάτη του. Αμέσως οπισθοχώρησε για να αποφύγει το χέρι της. Στα μάτια του, η γιαγιά του ήταν άσχημη και αργή. Η γιαγιά του μόνο χαμογέλασε και περπάτησε σιωπηλά μπροστά. Ο Χίου ακολούθησε από πίσω, μιμούμενος σκόπιμα το βάδισμά της και μετά ξεσπώντας σε γέλια.
Τότε αναστατώθηκε και απογοητεύτηκε με όλα γύρω του, λαχταρώντας μόνο την ημέρα που θα τον έπαιρνε ο πατέρας του. Όταν συναντούσε τον θείο Παπάγια, τη θεία Λιβελούλα... έκανε σκανταλιάρικα κόλπα και τους πείραζε. Όταν έβλεπε τον Φρόγκι να κουβαλάει ξύλα για να βοηθήσει τη γιαγιά του να επισκευάσει τη στέγη, φέρθηκε αλαζονικά, ακόμη και περιφρονητικά, αρνούμενος να απαντήσει, γυρνώντας την πλάτη του και σχολιάζοντας σαρκαστικά: «Είναι σίγουρα ένας γνήσιος αγρότης...»
Ωστόσο, ήταν η απεριόριστη συμπόνια της οικογένειάς του (της γιαγιάς του) και η ειλικρίνεια και η αλληλεγγύη των φίλων του (Nhái Bén, Chằng Hương) και των γειτόνων που βοήθησαν τον Chang Hiu να αφυπνιστεί και να εγκαταλείψει σταδιακά την αλαζονεία του. Το αποκορύφωμα ήταν όταν γλίστρησε και έπεσε σε ένα βαθύ χαντάκι, και όλοι τον διασώσανε και τον φρόντισαν.
Ειδικά όταν ξύπνησε από τον βαθύ ύπνο του και είδε τη γιαγιά του «ξαπλωμένη δίπλα του, κρατώντας σφιχτά το χέρι του. Ήταν τόσο ζεστά, που δεν φοβόταν πια τα χέρια της γιαγιάς του από τα δάχτυλα που της έλειπαν»... Και μετά: «Χθες το βράδυ, η γιαγιά του έμεινε ξύπνια όλη νύχτα για να τον φροντίσει. Κοιτάζοντας την λεπτή, εύθραυστη και αδύναμη σιλουέτα της να κοιμάται, δάκρυα ξαφνικά πλημμύρισαν τα μάτια του Chang Hiu. Ένιωθε τόσες ενοχές που δεν της φέρθηκε καλά».
Το να φεύγεις σημαίνει να επιστρέφεις.
Το «Far Out There in the Fields» δεν είναι απλώς μια ιστορία για την οικογένεια, τη φιλία και το κοινοτικό πνεύμα, αλλά μεταφέρει επίσης ένα βαθύ μήνυμα για την αναχώρηση και την επιστροφή. Αυτό το μήνυμα λάμπει στο τραγούδι «Far Out There in the Fields», που ερμηνεύει ο Chang Hiu με τον ήχο μιας τρομπέτας από φύλλα στο φεστιβάλ του φεγγαριού στο μικρό χωριό μέσα στον καταπράσινο κήπο.
Αυτά είναι τα χαρούμενα λόγια της νεότητας, γεμάτης με φιλοδοξίες να πετάξει ψηλά και μακριά, αναζητώντας νέα πράγματα καθώς διασχίζουν τα χωράφια - το σαγηνευτικό κάλεσμα της απέραντης έκτασης της γης που εκτείνεται μέχρι τον ορίζοντα, του ανέμου και των σύννεφων: «Και θα θέλω να πάω / Να βρω νέα πράγματα / Όσο είμαι ακόμα πολύ νέος / Όσο οι φιλοδοξίες μου είναι ακόμα ζωντανές...».
Αυτό αποδεικνύεται από τον θάνατο του θείου Chẫu Chàng – του πατέρα του Chàng Hiu. Όταν οδήγησε τον μικρό του γιο πίσω στην πόλη του για πρώτη φορά και έφτασαν σε μια στροφή του δρόμου δίπλα στα χωράφια με το ρύζι, δεν μπορούσε παρά να νιώσει νοσταλγία για τις παλιές μέρες.
Ήταν στα νιάτα του που λαχταρούσε να «αφήσει τον μικρό κήπο και να πάει σε νέες χώρες», και η Πασχαλίτσα τον ενθάρρυνε περαιτέρω: «Είναι τόσο όμορφα εκεί έξω. Καταπράσινοι χλοοτάπητες και καταγάλανα νερά. Η ζωή θα ήταν χαμένη αν δεν πήγαινα να τα δω».
Αυτό το όνειρο καλλιεργήθηκε περαιτέρω όταν η μητέρα του, αντί να τον σταματήσει, τον ενθάρρυνε με κατανόηση: «Ναι, αν θέλεις να φύγεις, τότε πήγαινε», και μετά «Στέθηκε εκεί, δίπλα στην πόρτα, με δάκρυα να τρέχουν στα μάτια της. Αυτός ο ανόητος γιος, πώς μπορείς να κρατήσεις πίσω τα παιδιά; Αν θέλουν να φύγουν, είναι καλύτερο να τα αφήσεις να φύγουν· θα γυρίσουν όταν χρειαστεί».
Και πράγματι, ο θείος Τσάου Τσανγκ επέστρεψε, όχι μόνος, αλλά με τον γιο του για να συνεχίσει να εμπιστεύεται την ηλικιωμένη μητέρα του στη φροντίδα τους πριν ξεκινήσει ξανά για να ασχοληθεί με τα επείγοντα ζητήματα της ακούσιας μετανάστευσης, επειδή στο βάθος, μια λωρίδα από πολύχρωμα φώτα τραβούσε τα παιδιά, σηματοδοτώντας ότι «οι άνθρωποι πλησιάζουν στην περιοχή του βάλτου».
Η μητέρα του ήταν ακόμα εκεί, αν και όλο και πιο αδύναμη, περιμένοντας πάντα τον γιο της. Ήταν επίσης το μέρος που καλωσόριζε την επιστροφή του όταν, «σε στιγμές κούρασης/ Σε στιγμές αδυναμίας/ ακόμα λαχταρώ να επιστρέψω/ Στο μικρό παλιό σπίτι/ Όπου ο πατέρας και η μητέρα μου/ θα με αγκαλιάσουν και θα με φροντίσουν». Και σίγουρα, «η μητέρα του δεν θα τον μάλωσε ποτέ ούτε στο ελάχιστο. Δεν θα τον κρατούσε ποτέ πίσω. Προχώρα, στις χώρες που λαχταράς».
Δεν είναι μόνο με τον γιο μου, αλλά και με τον εγγονό μου, όπως τον Τσανγκ Χίου, και πολλούς άλλους νέους ανθρώπους· φεύγουν μόνο για να επιστρέψουν...
Μετά την επιτυχία του πρώτου Λογοτεχνικού Βραβείου Kim Dong (2023-2025), ο Εκδοτικός Οίκος Kim Dong δημιούργησε μια σειρά βιβλίων με το ίδιο όνομα και λάνσαρε το δεύτερο Λογοτεχνικό Βραβείο Kim Dong (2025-2027). Φέτος, το κοινό-στόχος διευρύνεται ώστε να περιλαμβάνει παιδιά, εφήβους και νεαρούς ενήλικες, και υπάρχουν δύο κατηγορίες βραβείων: το Λογοτεχνικό Βραβείο Kim Dong για εξαιρετικά έργα που γράφτηκαν για παιδιά και το Λογοτεχνικό Βραβείο Kim Dong για εξαιρετικά έργα που γράφτηκαν για νέους ενήλικες. Η προθεσμία υποβολής είναι η 31η Δεκεμβρίου 2026.
Πηγή: https://giaoducthoidai.vn/tu-trang-sach-tro-ve-de-duoc-lon-len-post781437.html
