អនុស្សាវរីយ៍របស់ទាហានក្នុងសម័យសន្តិភាព

«ទាហាន នៃបាកកាន ជាដែនដីនៃការបង្ហូរឈាម និងភ្លើង»។

«អនុស្សាវរីយ៍នៃសង្គ្រាម ជួនកាលនៅជិត ជួនកាលឆ្ងាយ ជួនកាលច្បាស់លាស់ ជួនកាលត្រូវបានបំភ្លេចចោល រំខានដោយពេលវេលា និងអាយុ ដោយភាពឃោរឃៅនៃសង្គ្រាម និងជីវិត ត្រូវបានកត់ត្រាទុកនៅក្នុងទំព័រទាំងនេះ… – យុវជនក្លាហានមួយជំនាន់មកពីខេត្តបាក់កាន ក្នុងគ្រាដ៏សំខាន់នៃការសាកល្បងរបស់មាតុភូមិ បានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បី «ដាក់ប៊ិច និងសៀវភៅរបស់ពួកគេមួយឡែក» ដើម្បីកាន់អាវុធប្រឆាំងនឹងសត្រូវ យុវវ័យរបស់ពួកគេបានចំណាយលើសមរភូមិ លះបង់ជីវិត ឬផ្នែកខ្លះនៃរាងកាយរបស់ពួកគេ ដើម្បីជីវិត ដ៏សុខសាន្ត ដែលយើងមានសព្វថ្ងៃនេះ…»

ទាំងនេះគឺជាពាក្យដំបូងដែលអ្នកនិពន្ធ Bui Kim Phung បានចែករំលែកនៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ "ទាហាននៃបាក់កាន៖ ពេលវេលានៃឈាមនិងភ្លើង"។ ហើយស្របតាមស្មារតីនោះ អ្នកអាននឹងរំលឹកឡើងវិញនូវឆ្នាំនៃការទម្លាក់គ្រាប់បែកនិងការបាញ់ផ្លោងតាមរយៈការចងចាំរបស់ទាហានខ្លួនឯង ដែលសរសេរដោយ Bui Kim Phung ដោយចំណង់ចំណូលចិត្តនិងការកោតសរសើរ...

សៀវភៅនេះចាប់ផ្តើមដោយបន្ទាត់ពីរពីបទចម្រៀងមួយថា “ទោះបីជាយើងស្រឡាញ់ផ្កាកុលាបក៏ដោយ ក៏សត្រូវបង្ខំយើងឱ្យឱបកាំភ្លើង!” (ដោយអ្នកនិពន្ធបទភ្លេង ឌៀប មិញ ទួន ) បន្ទាប់មកដោយរឿងរ៉ាវដែលទាំងរីករាយ និងក្រៀមក្រំ ៖ “យើងបានទៅក្នុងការជ្រើសរើសកងទ័ពចុងក្រោយនៃឆ្នាំ - ការបើកបរលើកទីបី នៅថ្ងៃទី 12 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1971 ក្នុងក្រុមបុរសវ័យក្មេងដែលមានភាពស្វាហាប់ចំនួន 150 នាក់មកពីឃុំបាចថុង ស្រុកណារី និងទីរួមខេត្តបាក់កាន។ យើងបានចាកចេញដោយយកសារដ៏ឧឡារិកមួយថា “កុំបោះបង់ចោលសូម្បីតែក្នុងការលំបាក! ពីឪពុករបស់យើង និងដំបូន្មានដ៏ស្រក់ទឹកភ្នែកពីម្តាយរបស់យើង៖ ថែរក្សាសុខភាពរបស់អ្នក កូនប្រុស!... យើងបានយករូបភាពរបស់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ដែលយើងរក្សាការសម្ងាត់នៅក្នុងចិត្តរបស់យើង ដែលជាអាថ៌កំបាំងដែលឥឡូវនេះលែងជាអាថ៌កំបាំងទៀតហើយ ទោះបីជាមិត្តរួមថ្នាក់របស់យើងជាច្រើនបានរៀបចំពិធីជប់លៀងលាគ្នាដោយធ្វេសប្រហែស ដោយមិនដឹងថាបេះដូងកំពុងលោតញាប់សម្រាប់យើងក៏ដោយ…” ( រឿងរ៉ាវនៃការចុះឈ្មោះចូលបម្រើកងទ័ព)។

បន្ទាប់ពីភាពឆ្គង និងអារម្មណ៍ដំបូងៗ ទាហានពិតជារស់នៅក្នុងចំណោមគ្រាប់បែក និងគ្រាប់កាំភ្លើង។ ចាប់ពីទីនេះ ទំព័រនីមួយៗនៃសៀវភៅនេះក្លាយជាកំណត់ត្រាប្រវត្តិសាស្ត្រ បន្ទាប់ពីយុទ្ធនាការ សមរភូមិ និងទីតាំងនីមួយៗ។ អរគុណចំពោះរឿងនេះ អ្នកអាននឹងរៀនអំពីរឿងរ៉ាវដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមករបស់ទាហានមកពីសមរភូមិបាក់កាននៅបន្ទាយក្វាងទ្រី; យុទ្ធនាការធឿងឌឹក; យុទ្ធនាការ ហូជីមិញ ឆ្នាំ 1975 - ការរំដោះភាគខាងត្បូង... សង្គ្រាមគឺឃោរឃៅដោយធម្មជាតិ ហើយផ្នែកនីមួយៗនៃការចងចាំសម័យសង្គ្រាមគឺពោរពេញទៅដោយភាពសាហាវឃោរឃៅ និងសោកនាដកម្មនៅក្នុងសៀវភៅ "លងបន្លាច"; "របួសលើកដំបូង"; "ការបាត់បង់ដែលមិននឹកស្មានដល់"; "សមមិត្ត! កុំភ្ញាក់ផ្អើល..."; "ក្តីស្រមៃរបស់ទាហានម្នាក់ដែលយាម B40 នៅប៉ុស្តិ៍លេខ 383"...

ក្នុងអំឡុងពេលប្រវត្តិសាស្ត្រនៃថ្ងៃទី 30 ខែមេសា ឆ្នាំ 1975 ទាហានវ័យក្មេងមកពីខេត្តបាក់កានបានរៀបរាប់ពីអារម្មណ៍ដ៏លើសលប់របស់ពួកគេថា “ប្រសិនបើនៅពេលនោះ ពីកំពង់ផែញ៉ារ៉ុង ម្ខាងទៀតនៃទន្លេ លោកប្រធានហូជីមិញរបស់យើងមិនបានទទួលយកជោគវាសនារបស់ប្រទេសជាតិដែលស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់បរទេស ហើយបានធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកដើម្បីស្វែងរកមធ្យោបាយដើម្បីទទួលបានឯករាជ្យ និងសេរីភាពសម្រាប់ប្រទេសជាតិឡើងវិញ នោះកូនចៅរបស់គាត់ក៏មិនទទួលយកទុក្ខវេទនានេះដែរ”។

«ផ្លូវឆ្ពោះទៅរកការរំដោះខ្លួន គឺទើបតែធ្វើដំណើរបានពាក់កណ្តាលផ្លូវប៉ុណ្ណោះ»។

ពាក់កណ្តាលនៃរាងកាយរបស់ខ្ញុំនៅតែស្ថិតនៅក្នុងទឹកពុះ។

រូបកាយមួយមិនអាចបែងចែកជាពីរបានទេ។

«ភ្លើងដាវមិនអាចកាត់ផ្តាច់ភ្នំ និងទន្លេបានទេ»។

(ទូ ហ៊ូ)

អស់ជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ពួកគេបានដើរតាមគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយលះបង់ឈាម និងជីវិតរបស់ពួកគេ ដើម្បីទាមទារយកពាក់កណ្តាលនៃប្រទេសមកវិញ... ហើយសព្វថ្ងៃនេះ នៅលើទន្លេនេះផ្ទាល់ ដោយមានតំណែងជាចៅហ្វាយនាយ ទាហានឈរដោយមោទនភាពនៅលើក្បាលកប៉ាល់យោធាដ៏ធំមួយ ដែលមានទំហំធំដូចអគារច្រើនជាន់ សម្លឹងមើលទន្លេដ៏ស្រស់ស្អាត ហើយនិយាយថា "ពូហូ! ប្រទេសជាតិឥឡូវនេះបានរួបរួមគ្នាហើយ..."

(ការសម្រេចចិត្តនៅនាទីចុងក្រោយ)

ទៅធ្វើសង្គ្រាម!

«គាត់ខឹងខ្លាំងណាស់ ងើបក្បាលឡើងដើម្បីចូលទៅប្រយុទ្ធ»។

ខ្ញុំតាមដានអ្នកដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត និងយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

ចូរយើងដាក់ទំនាក់ទំនងស្នេហា និងការណាត់ជួបមួយឡែកសិនសម្រាប់ពេលនេះ។

«ដាក់កាបូបរបស់អ្នកហើយទៅកន្លែងជួបជុំ...»

(ចូលរួមជាមួយកងទ័ព)

ទាំងនេះគឺជាកំណាព្យដំបូងៗនៅក្នុងបណ្តុំកំណាព្យភាសាតៃ "Khun tang tuc slac" (បកប្រែ៖ ចេញដំណើរទៅប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងសត្រូវ)។ សៀវភៅនេះត្រូវបានសរសេរឡើងវិញដោយអតីតយុទ្ធជន Ha Thiem Thuong ពីកំណត់ហេតុសមរភូមិរបស់គាត់។

លោក ធឿង កើតនៅឆ្នាំ 1928។ តាំងពីក្មេងមក លោកចូលចិត្តការសិក្សា ហើយស្រមៃចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ។ នៅដើមឆ្នាំ 1948 យុវជនជនជាតិតៃរូបនេះបានស្ម័គ្រចិត្តចូលរួមជាមួយកងទ័ព។ នៅក្នុងអង្គភាពរបស់លោក លោកគឺជាមនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមមនុស្សមួយចំនួនតូចដែលចេះអក្សរ ដូច្នេះលោកត្រូវបានជួលឱ្យធ្វើជាស្មៀនអាវុធយុទ្ធភណ្ឌ។ ចាប់ពីពេលនោះមក លោកបានចាប់ផ្តើមចូលរួមក្នុងការងារឃោសនា។ ដំបូងឡើយ លោកបានបកប្រែកំណាព្យរបស់លោកប្រធានហូជីមិញទៅជាភាសាតៃ បន្ទាប់មកបានសរសេរពាក្យស្លោក និងកត់ត្រាព័ត៌មានអំពីសង្គ្រាមតស៊ូ។ នេះបានផ្តល់ឱ្យលោកនូវសម្ភារៈសម្រាប់កត់ត្រាកំណត់ហេតុសមរភូមិរបស់លោក។

នៅឆ្នាំ ១៩៦៨ លោកបានទទួលបញ្ជាឱ្យដឹកនាំកងទ័ពចូលទៅក្នុងសមរភូមិភាគខាងត្បូង។ បន្ទាប់ពីបទពិសោធន៍ជាក់ស្តែងក្នុងការដង្ហែក្បួន អតីតយុទ្ធជន ហា ធៀម ធឿង បានចាប់ផ្តើមសរសេរនៅក្នុងកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃរបស់លោក។ លោកបានពិពណ៌នាយ៉ាងល្អិតល្អន់អំពីថ្ងៃនៃ "ការហ្វឹកហ្វឺន" "ការចាកចេញ" និង "ការស្វាគមន៍កងទ័ព" នៅក្នុងកំណាព្យរបស់លោក។ ដោយសារតែលោកបានឃើញ និងជួបប្រទះព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះដោយផ្ទាល់ កំណាព្យជាច្រើនរបស់លោកអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកអានយល់ពីការលំបាក និងការលះបង់ដ៏អង់អាចក្លាហានរបស់មនុស្សជំនាន់មុន។ ពេលត្រឡប់ទៅធ្វើការនៅភាគខាងជើងវិញ លោកបានបន្តសរសេរកំណាព្យអំពីសកម្មភាពសំខាន់ៗនៃសង្គ្រាមតស៊ូរបស់យើង។ ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗជាប្រវត្តិសាស្ត្រដូចជា "យុទ្ធនាការខ្ពង់រាបកណ្តាល" "យុទ្ធនាការហ្វឺ-ដាណាំង" និង "យុទ្ធនាការហូជីមិញ" សុទ្ធតែត្រូវបានពិពណ៌នា និងកត់ត្រាទុកនៅក្នុងកំណាព្យដែលពោរពេញដោយមោទនភាពជាតិ។

ប្រហែលជានេះគឺជាការប្រមូលផ្ដុំកំណាព្យមួយក្នុងចំណោមការប្រមូលផ្ដុំកំណាព្យតែមួយគត់ជាភាសា Tay ដែលសរសេរនៅលើសមរភូមិនៅភាគខាងត្បូងវៀតណាមក្នុងអំឡុងសង្គ្រាមតស៊ូប្រឆាំងនឹងសហរដ្ឋអាមេរិក។ ក្នុងនាមជាកំណត់ហេតុសង្គ្រាម កំណាព្យចំនួន ៣៦ នេះត្រូវបានសរសេរដោយអតីតយុទ្ធជន Ha Thiem Thuong អស់រយៈពេលជាង ១០ ឆ្នាំ។ ក្នុងចំណោមកំណាព្យទាំងនេះ គាត់ចងចាំបានយ៉ាងច្បាស់បំផុតគឺកំណាព្យ "ជ័យជំនះពេញលេញរបស់វៀតណាម"។

គាត់បាននិយាយថា មនុស្សគ្រប់គ្នាមានភាពតានតឹង ជាប់នឹងទូរស័ព្ទ ត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីចាប់យកប៊ិច និងក្រដាសពេលវារោទ៍ ស្តាប់ការណែនាំរបស់មេបញ្ជាការ និងអ្វីដែលត្រូវថត។ ពេលឮសំឡេងមេបញ្ជាការ ស្រែកស្ទើរតែដូចជា "ជ័យជំនះទាំងស្រុងរបស់វៀតណាម" ម្តងហើយម្តងទៀត គាត់មានអារម្មណ៍លាយឡំរវាងសុភមង្គល និងញ័រខ្លួនពេលគាត់កាន់ប៊ិចរបស់គាត់ - ជាអារម្មណ៍មិនធម្មតាមួយ។ ក្រោយមក គាត់ និងអ្នកផ្សេងទៀតបានទទួលបញ្ជាឱ្យប្រមូលបដា ពាក្យស្លោក និងក្រណាត់តង់ចាស់ៗទាំងអស់ លាងសម្អាតវាឱ្យស្អាត ហើយសរសេរតែពាក្យបួនម៉ាត់ថា "ជ័យជំនះទាំងស្រុងរបស់វៀតណាម" ដើម្បីព្យួរនៅថ្ងៃបន្ទាប់។ ដូច្នេះ នៅថ្ងៃទី 30 ខែមេសា ជាប្រវត្តិសាស្ត្រនោះ ខ្ញុំបានដាក់ប៊ិចលើក្រដាស ហើយសរសេរថា៖

«ដំណឹងនៃជ័យជម្នះដ៏អស្ចារ្យបានបន្លឺឡើងគ្រប់ទិសទី»។

ជ័យជម្នះទាំងស្រុង! វៀតណាមទទួលបានជ័យជម្នះទាំងស្រុង...

ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកពូហូនៅទីនេះ។

សាមសិបរដូវផ្ការីក រដូវផ្ការីកនេះបានបញ្ចប់ហើយ…”

(វៀតណាមទទួលបានជ័យជម្នះទាំងស្រុង)

នៅឆ្នាំ ២០១៨ អ្នកនិពន្ធនៃការប្រមូលកំណាព្យ "Khửn tàng tức slấc" បានលះបង់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងអស់របស់គាត់ដើម្បីបកប្រែវាទៅជាភាសាវៀតណាមស្តង់ដារ ដោយសង្ឃឹមថានឹងរក្សាវាសម្រាប់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ ហើយ "បំណងប្រាថ្នាពេញមួយជីវិត" របស់អតីតយុទ្ធជនរូបនេះបានក្លាយជាការពិត ខណៈដែលគ្រឹះស្ថានបោះពុម្ពផ្សាយវប្បធម៌ជាតិបានបោះពុម្ពសៀវភៅនេះឡើងវិញជាពីរភាសាជាភាសាតៃ-វៀតណាម។

ពេលបញ្ចប់សៀវភៅនីមួយៗអំពីសង្គ្រាមដែលសរសេរក្នុងសម័យសន្តិភាព អ្នកអានជាច្រើនដូចជាពួកយើង ប្រាកដជាមានអារម្មណ៍ថាអណ្តាតភ្លើងនៃមោទនភាពបានឆាបឆេះនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេចំពោះបុព្វបុរសដ៏ក្លាហាន និងរឹងមាំមួយជំនាន់។ សូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំបញ្ចប់អត្ថបទនេះដោយពាក្យលើកទឹកចិត្តមួយចំនួនថា ៖ “…តម្លៃនៃពេលវេលានីមួយៗដែលរស់នៅក្នុងសន្តិភាពត្រូវបានដោះដូរជាមួយនឹងឈាម និងឆ្អឹងរបស់កូនប្រុសស្រីឆ្នើមៗរាប់មិនអស់៖ កុំឱ្យឈាមដែលហូរចាប់តាំងពីសម័យនោះមកខ្ជះខ្ជាយឡើយ! អ្នកដែលឱ្យតម្លៃដល់ពេលវេលានៃសន្តិភាពក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននឹងខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីជៀសវាងការឃើញឈាមរបស់មនុស្សជាតិដូចគ្នាហូរម្តងទៀត! ប្រសិនបើយើងមិនចាំរឿងទាំងនេះទេ តើយើងអាចមានភាពសក្តិសមសម្រាប់ការលះបង់នោះដោយរបៀបណា?” (ដកស្រង់ចេញពីអត្ថបទ "តម្លៃនៃជ័យជំនះ" នៅក្នុង ទាហាននៃបាក់កាន៖ ពេលវេលានៃការបង្ហូរឈាម)។

ប៊ីច ភឿង

ប្រភព៖ https://baobackan.vn/ky-uc-nguoi-linh-giua-hoa-binh-post70572.html