លីន សឺន បញ្ជូនស្រមោលរបស់វា

"សម្លឹងមើលទៅ Hon Kem Da Dung..." ជាកន្លែងដ៏ស្រស់ស្អាតមួយដែលមានហុងស៊ុយ។ រូបថត៖ XH

ភ្នំខ្ពស់ៗ និងអស្ចារ្យ ជារឿយៗលេចឡើងនៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍ និងសិល្បៈ ដូចជា "ភ្នំខាងវិញ្ញាណ" របស់ Gao Xingjian; "ភ្នំបំភាន់" របស់ Huangfu Yuxiang; "នៅលើកំពូលពពកអណ្តែត" របស់ Fu Defang; និង "ភ្នំ Brokeback" (ខ្សែភាពយន្តអាមេរិកដែលបានឈ្នះពានរង្វាន់អូស្ការក្នុងឆ្នាំ 2006 ដឹកនាំរឿងដោយ Ang Lee)...

បញ្ច្រាសប្រភពទៅជាស័ង្កសី

ពីទីរួមខេត្តទ្រុងភឿក យើងបានដើរតាមផ្លូវក្រាលកៅស៊ូតូចចង្អៀតមួយ ដែលមានម្លប់ដោយព្រៃអាកាស្យាបៃតងខៀវស្រងាត់ រួចបន្តដំណើរតាមផ្លូវដីទៅកាន់ចំណតសាឡាង។ ទូកម៉ូទ័រកំពុងធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅទិសខាងជើងឆ្ពោះទៅកាន់ហៀបឌឹក ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាមានការរំភើបរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ទន្លេពណ៌ខៀវស្រងាត់ហូរកាត់ភ្នំតូចៗ។ នៅឆ្ងាយៗ កំពូលភ្នំកាថាងលេចធ្លោប្រឆាំងនឹងមេឃក្នុងពណ៌ខៀវខៀវស្រងាត់ដ៏អស្ចារ្យ និងអាថ៌កំបាំង។

អ្នកដំណើរជាមួយខ្ញុំគឺលោក ង្វៀន ថាញ់ ឡាយ អាយុប្រហែល ៧០ ឆ្នាំ។ គាត់បានរៀបរាប់ថា ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីការរំដោះ តំបន់នេះស្ងាត់ជ្រងំ ផ្លូវតែមួយគត់ត្រូវបានខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ជាមួយនឹងស្នាមផ្លូវកៅស៊ូ និងផ្នែកជាច្រើនភាគច្រើនជាក្រួស។ ក្នុងនាមជាបុគ្គលិកធនាគារនៅទីរួមខេត្ត គាត់បាននិយាយថា ការប្រមូលប្រាក់គឺជាការងារដ៏លំបាក ប៉ុន្តែវាគ្មានអ្វីប្រៀបធៀបទៅនឹងការភ័យខ្លាចក្នុងការយកប្រាក់ពីទីនេះត្រឡប់ទៅតាមគីវិញនោះទេ។

ជាច្រើនដង យើងត្រូវពឹងផ្អែកលើកងទ័ពជើងគោក ឬស្រុកសម្រាប់ជំនួយ ឬរង់ចាំយានយន្តពីអង្គភាពយោធាមកដឹកយើង… ឡៃ បានរំលឹកឡើងវិញ រួចបន្តថា៖ «កាលនៅក្មេង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍លំបាករួចទៅហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកស្តាយបំផុតចំពោះគ្រូបង្រៀនស្រីៗមកពីតំបន់ទំនាបដែលបានមកទីនេះ។ នៅក្នុងព្រៃជ្រៅ និងតំបន់ភ្នំដាច់ស្រយាលនេះ ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ព្រះអាទិត្យក៏ស្រងូតស្រងាត់ ហើយពួកគេម្នាក់ៗនឹកផ្ទះខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ភ្នែករបស់ពួកគេហើមដោយសារយំ»។

ហន កឹម ដា ឌុង មានភាពល្បីល្បាញខ្លាំង រហូតដល់មានកំណត់ត្រារាប់មិនអស់ត្រូវបានសរសេរអំពីកន្លែងនេះ។ សរុបមក ឈ្មោះនេះមានការបញ្ចេញសំឡេងជាភាសាវៀតណាម ដែលទំនងជាត្រូវបានផ្តល់ដោយជនជាតិវៀតណាមដែលបានទៅទស្សនាតំបន់នោះ។ ហន កឹម គឺជាកន្លែងមួយដែលមានច្រាំងថ្មចោទពីរលាតសន្ធឹងចូលទៅក្នុងទន្លេ។ វចនានុក្រមអក្ខរាវិរុទ្ធ និងវាក្យសព្ទវៀតណាម ដោយ ឡេ ង៉ុក ទ្រូ (គ្រឹះស្ថានបោះពុម្ពផ្សាយ ថាញ់ តាន់ បោះពុម្ពលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ 1959) ពន្យល់ថា៖ «កឹម» មានន័យថា ជ្រោះតូចចង្អៀត ឬអូរ ដែលមានភ្នំនៅសងខាង។

ផ្នែកមួយនៃសិលាចារឹក K.227 បានរៀបរាប់អំពីភ្នំកាតាំង (Cà Tang)។ រូបថត៖ TTTN

មានការបកស្រាយពីរដែលអាចធ្វើទៅបាននៃពាក្យ Đá Dừng (ថ្មបញ្ឈប់)។ «ឈប់» អាចជាកិរិយាស័ព្ទ ដូចជា «ឈប់» ឬវាអាចជានាម ដូចជា «ជញ្ជាំង» ឬ «រចនាសម្ព័ន្ធដូចជញ្ជាំង» ដែលសំដៅទៅលើជញ្ជាំង។ វាមិនច្បាស់ថាមនុស្សបុរាណចង់មានន័យយ៉ាងណានោះទេ ប៉ុន្តែការបកស្រាយទាំងពីរហាក់ដូចជាសមហេតុផល។ ធម្មជាតិបានបង្កើតច្រាំងថ្មចោទខ្ពស់ៗទាំងនេះនៅទីនេះ ដូចជាដើម្បីរារាំងលំហូរទន្លេ។

មិត្តខ្ញុំចង្អុលទៅច្រាំងថ្មចោទមួយ ហើយខ្សឹបប្រាប់ថា "ពេលទឹកសមុទ្រស្រក នឹងមានផ្ទាំងថ្មមួយដែលមានសិលាចារឹកចាមបុរាណ"។ ខ្ញុំបានដឹងរឿងនេះពីសៀវភៅ។ នៅក្នុង BAVH (Bulletin des Amis du Vieux Huế - មិត្តភក្តិនៃទីក្រុង Hue ចាស់) អ្នកជំនាញខាងជនជាតិបារាំង Albert Sallet ដែលធ្លាប់ធ្វើការនៅវៀតណាមកណ្តាល បានកត់ត្រាអំពីទីតាំងនេះថា "ផ្ទាំងថ្មមួយដែលមានសិលាចារឹក នៅខាងលើទន្លេ Thu Bon ដែលបង្ហាញតែនៅពេលទឹកសមុទ្រស្រក ច្រាំងថ្មចោទ Thach Bich គឺជាវត្ថុសាសនាសម្រាប់គោរពបូជាសម្រាប់អ្នកនេសាទ..."។

ក្រោយមក នៅឆ្នាំ១៩១១ អ្នកនិពន្ធអក្ខរាវិរុទ្ធជនជាតិបារាំង លោក Edouard Huber ដែលជាសាស្ត្រាចារ្យនៅសាលាបារាំងសម្រាប់ការសិក្សាចុងបូព៌ា បានខិតខំប្រឹងប្រែងទៅទស្សនាទីតាំងនោះ និងឌិគ្រីបសិលាចារឹកដោយសរសេរជាឡាតាំង និងបកប្រែវាទៅជាភាសាបារាំង។ ខ្លឹមសារនៃសិលាចារឹកគឺសង្ខេប៖ Cri Campecvaro vijayi mahipati Cri. Prakàcadharmmeti sthàpitavàn Amarecam iha. (ការបកប្រែ៖ សូមឲ្យព្រះចៅអធិរាជ Parkàcdharma ស្តេចដ៏រុងរឿងនៃចម្ប៉ា មានព្រះជន្មយឺនយូរ។ ព្រះអម្ចាស់នៃដែនដីនេះថ្វាយយញ្ញបូជានេះដល់ព្រះសិវៈ)។

កាថាង ពពកពណ៌សមួយពាន់ឆ្នាំ

ពេលគិតអំពីសិលាចារឹកចាម ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដូចជាព្រលឹងរបស់ខ្ញុំកំពុងអណ្តែតឡើងលើទន្លេធូបុន បេះដូងរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែរំជួលចិត្តដោយអារម្មណ៍នឹករលឹករាប់ពាន់ឆ្នាំ។ តើមានទន្លេប៉ុន្មានបានហូរកាត់ តើមានជីវិតប៉ុន្មានបានកើត និងចាកចេញពីទន្លេ និងជួរភ្នំដ៏ឆ្ងាយនេះ? តើសហគមន៍វៀតណាម និងចាមរស់នៅជាមួយគ្នារយៈពេលប៉ុន្មាន រហូតដល់ចំណុចលាយឡំពូជសាសន៍របស់ពួកគេ ដើម្បីបង្កើតសហគមន៍ថ្មីមួយនៅជើងភ្នំកាតាំង?

ភូមិ Dai Binh ដូចឃើញពីចំណតសាឡាង Trung Phuoc។ រូបថត៖ ភួងថាវ

វាជិតដល់ថ្ងៃត្រង់ហើយ ហើយកំពូលភ្នំកាថាងបានភ្លឺចែងចាំង។ តើវាជាការពិត ឬខ្ញុំកំពុងសុបិន? ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញថាភ្នំកាថាងក៏បានបោះស្រមោលរបស់វាចុះតាមដងទន្លេធូអស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំមកហើយ រួមជាមួយនឹងអាថ៌កំបាំងដែលមនុស្សជំនាន់ក្រោយៗបានខិតខំបកស្រាយ។

ថ្មីៗនេះ អ្នកស្រាវជ្រាវឯករាជ្យជនជាតិចាម លោក Thach Trung Tue Nguyen បានសរសេរអំពីសង្គ្រាមរវាងអង្គរ និង កាំប៉ា ដែលមានរយៈពេលចាប់ពីសម័យព្រះបាទយ៉ាន់ប៉ូ គូស្រីជ័យ ឥន្ទ្រវរម៌ទេវ ដោយបានលើកឡើងពីភ្នំកាតាំងដូចខាងក្រោម៖ «យោងតាមសិលាចារឹក K.227 (ដែលបានរកឃើញនៅប្រាសាទបន្ទាយឆ្មារ ប្រទេសកម្ពុជា) ព្រះបាទស្រីយសោវរ្ម៌ទេវទី២ បានវាយប្រហារកាំប៉ា ហើយបានតែងតាំងព្រះអង្គម្ចាស់កម្ពុជាមួយអង្គជាស្តេចនៃដែនដី។ ព្រះបាទស្រីជ័យ ឥន្ទ្រវរម៌ទេវ បានរៀបចំការវាយបកវិញ ហើយបានឡោមព័ទ្ធកងទ័ពរបស់ព្រះបាទយសោវរ្ម៌ទេវទី២ នៅលើភ្នំកាតាំង (ប្រហែលជាភ្នំកាតាំង ខេត្ត ក្វាងណាម សព្វថ្ងៃនេះ)»។

អរគុណចំពោះសមរភូមិវីរភាព និងការលះបង់របស់អ្នកចម្បាំងដែលមានងារជា សាន់ចាក់ ព្រះបាទយសោវរ្ម័ទី ២ បានរត់គេចខ្លួន។ យោងតាមលោក ថាច់ ទ្រុង ទូ ង្វៀន រជ្ជកាលរបស់ ស្រីជ័យ ឥន្ទ្រវរ្ម័ទេវ៉ា ដែលផ្អែកលើសិលាចារឹកចំនួនបីនៅ ប៉ូ អ៊ីណា ណាហ្គា (ញ៉ា ត្រាង) និង មី សុន (ក្វាង ណាម) គឺប្រហែលពីឆ្នាំ ១១៦៣ ដល់ ១១៨៣។ លោក ថាច់ ទ្រុង ទូ ង្វៀន ក៏បានបញ្ជាក់ផងដែរថា ឈ្មោះកន្លែង កាតាង លេចឡើងក្នុងសិលាចារឹក K.227 ដែលបញ្ជាក់ពីប្រភពដើមរបស់វាជាភាសាចាមបុរាណ។ យើងអាចពិចារណាជាបណ្ដោះអាសន្នអំពីភ្នំ កាតាង (ឆេក កាតាង) ថាជា កា តាង… ភ្នំ កាតាង មានបន្ទាយមួយដែលសាងសង់ដោយ ស្រីជ័យ ឥន្ទ្រវរ្ម័ទេវ៉ា; គេមិនដឹងថាតើមានសំណល់នៅទីនោះឬអត់ទេ។

អស់រយៈពេលជិតមួយពាន់ឆ្នាំមកហើយ ពពកពណ៌សបានរសាត់ពីលើកំពូលភ្នំកាថាង។ ការរកឃើញ ថ្មីៗដោយអ្នកស្រាវជ្រាវ ថាច់ ទ្រុង ធឿ ង្វៀន បានបង្ហាញពីរឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលកំពុងរង់ចាំការស្វែងយល់។ តើមានសំណល់ណាមួយដែលនៅសល់ទេ? ខ្ញុំមិនដែលដើរលើកំពូលភ្នំកាថាងទេ ទោះបីជាខ្ញុំចង់ធ្វើដូច្នេះក៏ដោយ។

ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញថា ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិ និងបងប្អូនបង្កើតមកពីតំបន់ជើងភ្នំ ដែលស្រឡាញ់អក្សរសាស្ត្រ និងកំណាព្យ ដែលមានព្រលឹងសិល្បៈ៖ ហ័រ ង៉ោ ហាញ (Hoa Ngo Hanh), តាន់ វូ (Tran Vu), ត្រឹន ក្វា សឺន (Tran Que Son)... ហ័រ ង៉ោ ហាញ (Hoa Ngo Hanh) បានទុកក្តីសុបិន្តផ្នែកអក្សរសាស្ត្ររបស់នាងមួយឡែកជាបណ្ដោះអាសន្ន ប៉ុន្តែមានរឿងខ្លីៗដែលធ្វើឲ្យអ្នកអានចាប់អារម្មណ៍ ដូចជា "ការស្វែងរកឈើគ្រញូង" និង "រឿងព្រេងសាមញ្ញនៃភ្នំកាថាង"... តាន់ វូ ក៏មានអត្ថបទ និងអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ប៉ិនប្រសប់ផងដែរ ដែលពាក្យសម្ដីរបស់គាត់ពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះជនបទ ដូចជា "កាថាង - ភ្នំជាផ្ទះដ៏កក់ក្តៅ"។

អ្នកនិពន្ធបទភ្លេង ត្រឹន ក្វា សឺន មិនត្រឹមតែស្រឡាញ់ស្រុកកំណើតរបស់គាត់ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងហ៊ានបង្កើតគំនិតតន្ត្រីពីកំណាព្យរបស់កវីវ័យកណ្តាលដ៏ចម្លែក ប៊ុយ យ៉ាង (Bui Giang) ទៀតផង។ នៅក្នុងការសន្ទនាមួយ ត្រឹន ក្វា សឺន បានសារភាពថា គាត់ស្រឡាញ់កំណាព្យរបស់ ប៊ុយ យ៉ាង ហើយត្រូវបានរំជួលចិត្តដោយវាដោយសារហេតុផលជាច្រើន រួមទាំងផ្នែកមួយនៃជីវិតរបស់កវីជាអ្នកគង្វាលពពែនៅជើងភ្នំ កា តាង (Ca Tang) ជាកន្លែងដែលគាត់មានភាសាសម្ងាត់ចម្លែករបស់គាត់ថា "មើលមកខ្ញុំ បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ មាស ខ្មៅ និងស / តើអ្នកយល់ពីផ្កាពណ៌ស្វាយ និងសទេ? / លើកខ្សែដៃយឺតៗ / ខ្ញុំបន្ទាបវាយឺតៗជុំវិញករបស់អ្នក ដោយគ្រវីវា..."

ខ្យល់បក់ស្រាលៗបានបក់កាត់ទន្លេ នាំយកក្លិនក្រអូបនៃសួនច្បារពីភូមិដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ មួយសន្ទុះ ខ្ញុំបានងើយមើលទៅកំពូលភ្នំកាថាង។ ភ្នំនោះបានឡើងខ្ពស់ អាចមើលឃើញស្រអាប់ៗនៅក្នុងភាពងងឹត។ ប៉ុន្តែពន្លឺដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីទន្លេធូបុនគឺអស្ចារ្យណាស់ គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្ញុំដើម្បីមើលឃើញភ្នំពិសិដ្ឋដ៏ល្បីល្បាញមួយកំពុងបញ្ចេញស្រមោលរបស់វា។ វាដូចជាមួយរយឆ្នាំ មួយពាន់ឆ្នាំ ឬយូរជាងនេះ បានក្លាយជាភាពអស់កល្បជានិច្ចភ្លាមៗ។

ប្រភព៖ https://baoquangnam.vn/linh-son-goi-bong-3148333.html