តាំងពីពេលណាមក? (ភាគទី១១)

[ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម_1]

បាល់ទាត់

បុង-ដា.jpg — បាល់ទាត់ (បាល់ទាត់) គឺជា កីឡា ដ៏ពេញនិយមបំផុតនៅលើពិភពលោក។

បាល់ទាត់ (football) គឺជាកីឡាដ៏ពេញនិយមបំផុតនៅលើ ពិភពលោក ដែលមានកីឡាករទៀងទាត់ជាង 265 លាននាក់។ កីឡានេះមានប្រវត្តិយូរអង្វែង ដែលមានតាំងពីសម័យបុរាណនៅក្នុងប្រទេសចិន។

កីឡាបាល់ទាត់ដែលស្រដៀងនឹងកីឡាបាល់ទាត់សម័យទំនើបត្រូវបានគេលេងនៅក្នុងវប្បធម៌ផ្សេងៗគ្នាជាច្រើននៅជុំវិញពិភពលោកចាប់តាំងពីសម័យបុរាណ។ កីឡាបាល់ទាត់មួយក្នុងចំណោមកីឡាបាល់ទាត់ដែលមានវ័យចំណាស់ជាងគេគឺ គូជូ ដែលជាកីឡាមួយដែលលេងនៅក្នុងប្រទេសចិនក្នុងរាជវង្សហាន (២០៦ មុនគ.ស ដល់ ២២០ គ.ស)។ នៅក្នុងគូជូ ក្រុមពីរលេងទល់នឹងគ្នា ដែលក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករ ១៦ នាក់។ គោលដៅនៃការប្រកួតនេះគឺដើម្បីរកគ្រាប់បាល់ដោយទាត់បាល់ដោយប្រើជើង ឬក្បាល។

ល្បែងបាល់ទាត់ស្រដៀងគ្នានេះក៏ត្រូវបានលេងនៅក្នុងវប្បធម៌ជាច្រើនទៀតផងដែរ រួមទាំងប្រទេសជប៉ុន ក្រិក រ៉ូម និងម៉ិកស៊ិក។ នៅប្រទេសជប៉ុន ល្បែងនេះត្រូវបានគេហៅថា kemari នៅប្រទេសក្រិកវាត្រូវបានគេហៅថា episkyros នៅទីក្រុងរ៉ូមវាត្រូវបានគេហៅថា harpastum និងនៅប្រទេសម៉ិកស៊ិកវាត្រូវបានគេហៅថា tlachtli។

បាល់ទាត់សម័យទំនើបបានចាប់ផ្តើមអភិវឌ្ឍនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេសនៅក្នុងសតវត្សទី 19។ នៅឆ្នាំ 1863 សមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស (FA) ត្រូវបានបង្កើតឡើង និងបង្កើតច្បាប់បង្រួបបង្រួមសម្រាប់ការប្រកួតនៅក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស និងជុំវិញពិភពលោក។ នៅឆ្នាំ 1904 សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ (FIFA) ត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយ FIFA បានជួយលើកកម្ពស់ និងអភិវឌ្ឍកីឡានេះនៅទូទាំងពិភពលោក។

សព្វថ្ងៃនេះ បាល់ទាត់គឺជាកីឡាដ៏ពេញនិយមបំផុតនៅលើពិភពលោក។ វាត្រូវបានលេងនៅក្នុងប្រទេសជាង 200 ហើយវាគឺជាកីឡាដែលមានអ្នកទស្សនាច្រើនជាងគេ ដោយការប្រកួតធំៗដូចជា FIFA World Cup និង UEFA Champions League ទាក់ទាញអ្នកទស្សនារាប់ពាន់លាននាក់នៅទូទាំងពិភពលោក។

បាល់ទាត់ត្រូវបានគេព្យាករណ៍ថានឹងបន្តរីកចម្រើននាពេលអនាគត។ កីឡានេះនឹងបន្តមានប្រជាប្រិយភាពនៅក្នុងប្រទេសជាច្រើន ហើយនឹងនៅតែជាកីឡាដែលមានអ្នកទស្សនាច្រើនជាងគេបំផុតនៅលើពិភពលោក។ បាល់ទាត់ក៏នឹងបន្តអភិវឌ្ឍផ្នែកបច្ចេកទេសផងដែរ។ ការប្រកួតនឹងកាន់តែគួរឱ្យរំភើប និងមានគ្រាប់បាល់កាន់តែច្រើន។

បាល់ទាត់គឺជាកីឡាដ៏អស្ចារ្យមួយដែលនាំមកនូវសេចក្តីរីករាយដល់មនុស្សរាប់លាននាក់នៅជុំវិញពិភពលោក។ កីឡានេះនឹងបន្តរីកចម្រើននាពេលអនាគត។

បាល់ទះ

បាល់ទះ គឺជាកីឡាមួយក្រុម ដែលក្រុមប្រឆាំងពីរក្រុមព្យាយាមរកពិន្ទុដោយវាយបាល់ពីលើសំណាញ់រហូតដល់វាធ្លាក់មកលើទីលានរបស់គូប្រកួត។ កីឡានេះត្រូវបានលេងនៅលើទីលានរាងចតុកោណកែង ដែលមានសំណាញ់នៅចំកណ្តាល។ ក្រុមនីមួយៗមានកីឡាករប្រាំមួយនាក់នៅលើទីលាននៅពេលណាមួយ។

កីឡាស្រដៀងគ្នាទៅនឹងបាល់ទះសម័យទំនើបត្រូវបានគេលេងនៅក្នុងវប្បធម៌ផ្សេងៗគ្នាជាច្រើននៅជុំវិញពិភពលោកចាប់តាំងពីសម័យបុរាណ។ កីឡាបាល់ទះមួយក្នុងចំណោមកីឡាបាល់ទះចំណាស់ជាងគេដែលគេស្គាល់គឺ ត្លុកលី ដែលជាកីឡាដែលលេងដោយជនជាតិអាស្ទីកនៅម៉ិកស៊ិកចាប់ពីសតវត្សរ៍ទី 14។ នៅក្នុង ត្លុកលី ក្រុមពីរប្រឆាំងព្យាយាមរកពិន្ទុដោយវាយបាល់តាមចង្អូរចតុកោណ។

បង្កើតឡើងដោយលោក William G. Morgan ដែលជាគ្រូបង្រៀនអប់រំកាយនៅ Holyoke រដ្ឋ Massachusetts សហរដ្ឋអាមេរិក ក្នុងឆ្នាំ 1895 លោក Morgan បានបង្កើតហ្គេមថ្មីមួយដើម្បីជួយសិស្សរបស់គាត់ឱ្យមានភាពកក់ក្តៅក្នុងរដូវរងា។ ហ្គេមនេះ ដែលមានឈ្មោះថា "mintonette" បានក្លាយជាការពេញនិយមយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ លោក Morgan បានសរសេរច្បាប់មូលដ្ឋានចំនួន 12 សម្រាប់ល្បែងបាល់ទះ។ ច្បាប់ទាំងនេះរួមមានច្បាប់អំពីទំហំទីលាន ទំហំបាល់ ចំនួនកីឡាករក្នុងមួយក្រុម និងការរកពិន្ទុ។

កីឡាបាល់ទះបានរីករាលដាលយ៉ាងឆាប់រហ័សពាសពេញសហរដ្ឋអាមេរិក និងពិភពលោក។ នៅឆ្នាំ 1900 សមាគមបាល់ទះអាមេរិក (AAU) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ AAU គឺជាស្ថាប័នគ្រប់គ្រងបាល់ទះនៅសហរដ្ឋអាមេរិករហូតដល់ឆ្នាំ 1965។

នៅឆ្នាំ 1947 សហព័ន្ធបាល់ទះអន្តរជាតិ (FIVB) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ FIVB គឺជាស្ថាប័នគ្រប់គ្រងបាល់ទះទូទាំងពិភពលោក។

សព្វថ្ងៃនេះ បាល់ទះគឺជាកីឡាមួយក្នុងចំណោមកីឡាដ៏ពេញនិយមបំផុតនៅលើពិភពលោក។ វាត្រូវបានលេងនៅក្នុងប្រទេសជាង 200 និងមានអ្នកលេងជាប្រចាំជាង 900 លាននាក់។ បាល់ទះគឺជាកីឡាដែលមានអ្នកទស្សនាច្រើនជាងគេលំដាប់ទីប្រាំនៅទូទាំងពិភពលោក ដោយការប្រកួតធំៗដូចជាការប្រកួតជើងឯកបាល់ទះពិភពលោក និងការប្រកួតកីឡាអូឡាំពិកទាក់ទាញអ្នកទស្សនារាប់ពាន់លាននាក់នៅទូទាំងពិភពលោក។

បាល់ទះគឺជាកីឡាដែលមានការប្រកួតប្រជែងខ្ពស់ ប៉ុន្តែវាក៏ជាកីឡាដ៏រីករាយ និងរួបរួមផងដែរ។ វាបាននាំមកនូវសេចក្តីរីករាយដល់មនុស្សរាប់លាននាក់គ្រប់ទីកន្លែង។

កីឡាបាល់ទះនឹងបន្តទទួលបានប្រជាប្រិយភាពនៅក្នុងប្រទេសជាច្រើន។ តាមបច្ចេកទេស កីឡាករនឹងកាន់តែលឿន និងខ្លាំងជាងមុន។ ការប្រកួតនឹងកាន់តែគួរឱ្យរំភើប។

ប៉េងប៉ុង

កីឡាវាយកូនបាល់លើតុ.png — កីឡាវាយកូនបាល់លើតុត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅប្រទេសអង់គ្លេសនៅចុងសតវត្សរ៍ទី ១៩។

កីឡាវាយកូនបាល់លើតុ គឺជាកីឡាមួយដែលអ្នកលេងពីរឬបួននាក់ប្រើរ៉ាកែតដើម្បីវាយបាល់តូចមួយនៅលើតុដែលបែងចែកជាពីរដោយសំណាញ់។ គោលដៅនៃល្បែងនេះគឺដើម្បីរកពិន្ទុដោយការវាយបាល់ពីលើសំណាញ់ ហើយទៅលើទីលានរបស់គូប្រកួត។

កីឡាស្រដៀងគ្នាទៅនឹងកីឡាវាយកូនបាល់លើតុសម័យទំនើប ត្រូវបានគេលេងនៅក្នុងវប្បធម៌ផ្សេងៗគ្នាជាច្រើននៅជុំវិញពិភពលោកចាប់តាំងពីសម័យបុរាណ។ កីឡាវាយកូនបាល់លើតុមួយក្នុងចំណោមកីឡាវាយកូនបាល់លើតុចំណាស់ជាងគេដែលគេស្គាល់គឺ Jeu de Paume ដែលជាកីឡាមួយដែលត្រូវបានលេងនៅប្រទេសបារាំងតាំងពីសតវត្សរ៍ទី 12។ នៅក្នុង Jeu de Paume អ្នកលេងពីរនាក់ប្រើរ៉ាកែតដើម្បីវាយបាល់តូចមួយនៅលើតុ។

បង្កើតឡើងនៅចុងសតវត្សរ៍ទី១៩ ក្នុងឆ្នាំ១៨៨៩ អ្នកបង្កើតជនជាតិអង់គ្លេសឈ្មោះ James Gibb បានបង្កើតបាល់ប៉េងប៉ុងដោយប្រើបាល់កៅស៊ូប្រហោងដែលមានរោមនៅខាងក្នុង។ Gibb បានដាក់ឈ្មោះហ្គេមថ្មីរបស់គាត់ថា "ប៉េងប៉ុង" តាមសំឡេងដែលបង្កើតឡើងនៅពេលដែលបាល់ប៉ះនឹងរ៉ាកែត។

នៅឆ្នាំ 1901 សមាគមវាយកូនបាល់លើតុអង់គ្លេស (BA) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ BA បានជួយផ្សព្វផ្សាយកីឡានេះនៅទូទាំងពិភពលោក។

នៅឆ្នាំ 1922 សហព័ន្ធវាយកូនបាល់លើតុអន្តរជាតិ (ITTF) ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ITTF គឺជាស្ថាប័នគ្រប់គ្រងកីឡាវាយកូនបាល់លើតុទូទាំងពិភពលោក។

សព្វថ្ងៃនេះ កីឡាវាយកូនបាល់លើតុ គឺជាកីឡាមួយក្នុងចំណោមកីឡាដ៏ពេញនិយមបំផុតនៅលើពិភពលោក។ វាត្រូវបានលេងនៅក្នុងប្រទេសជាង 220 និងមានអ្នកលេងជាប្រចាំជាង 400 លាននាក់។ កីឡាវាយកូនបាល់លើតុ គឺជាកីឡាដែលមានអ្នកទស្សនាច្រើនជាងគេលំដាប់ទីប្រាំមួយនៅទូទាំងពិភពលោក ដោយការប្រកួតធំៗដូចជាការប្រកួតជើងឯកវាយកូនបាល់លើតុពិភពលោក និងការប្រកួតកីឡាអូឡាំពិក ទាក់ទាញអ្នកទស្សនារាប់ពាន់លាននាក់នៅទូទាំងពិភពលោក។ កីឡាវាយកូនបាល់លើតុ គឺជាកីឡាដែលមានការប្រកួតប្រជែងខ្ពស់ ប៉ុន្តែវាក៏ជាកីឡាដ៏រីករាយ និងរួបរួមផងដែរ។

កីឡាវាយកូនបាល់លើតុនឹងបន្តអភិវឌ្ឍខាងបច្ចេកទេសនាពេលអនាគត ដោយទាក់ទាញមនុស្សកាន់តែច្រើនចាប់អារម្មណ៍លើការប្រកួតសម្រាប់កីឡានេះ។

[ការផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម_២]
ប្រភព