ການຮັກສາຕົວອັກສອນເທິງໃບຕານ…

ພະອາຈານ ເຈົາຕີ້, ນັກສິລະປິນປະຊາຊົນ, ສາທິດວິທີການຂຽນພະຄຳພີໃສ່ໃບຕານ. ຮູບພາບ: AQ

ວັດບູຮານແຫ່ງນີ້ມີພຣະຄຳພີພຸດທະສາສະໜາທີ່ຂຽນໄວ້ເທິງໃບຕານຫຼາຍທີ່ສຸດ.

ໃນຕອນເຊົ້າຕົ້ນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ, ໃນຂະນະທີ່ຍ່າງຜ່ານບໍລິເວນວັດ Xvay Ton ທີ່ສ້າງຂຶ້ນໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 17, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ຄິດເຖິງພຣະຄຳພີທາງພຸດທະສາສະໜາທີ່ຂຽນໄວ້ເທິງໃບຕານທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ສືບທອດກັນມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດໄດ້ເຫັນດ້ວຍຕາຂອງຕົນເອງ.

ສະນັ້ນ, ຂ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການສົນທະນາ ແລະ ບອກຜູ້ດູແລວັດ, ເຈົາທອນ, ວ່າ ນີ້ແມ່ນການໄປຢ້ຽມຢາມຄັ້ງທີສາມຂອງຂ້ອຍ ແລະ ຂ້ອຍຍັງບໍ່ທັນມີໂອກາດໄດ້ຊົມເຊີຍການລວບລວມຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງທີ່ເປັນເອກະລັກ ແລະ "ຫາຍາກ" ນີ້ເທື່ອ.

ທ່ານ ເຈົາທອນ ໄດ້ງຶກຫົວ ແລະ ພາພວກເຮົາເຂົ້າໄປໃນວັດ, ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍພະພຸດທະຮູບສີທອງທີ່ມີຮູບຊົງຕ່າງໆ ແລະ ໄຟສີເຫຼື້ອມເປັນເງົາ.

ແຕ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ດຶງດູດສາຍຕາຂອງຂ້ອຍ; ມັນແມ່ນຕູ້ໄມ້ທີ່ຮຽບຮ້ອຍຢູ່ແຈ, ບ່ອນທີ່ມີມັດໃບໄມ້ສີເຫຼືອງ ຫຼື ສີນ້ຳຕານດິນຖືກມັດເຂົ້າກັນ ແລະ ຈັດລຽງຢ່າງເປັນລະບຽບ.

ທ່ານ ເຈົາທອນ ໄດ້ເອົາຊຸດພຣະຄຳພີອອກມາຢ່າງອ່ອນໂຍນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າແຕະຕ້ອງ ແລະ ກວດສອບດ້ວຍຕົວເອງກ່ຽວກັບຕົວອັກສອນພາສາບາລີ ແລະ ຂະເໝນບູຮານທີ່ແກະສະຫຼັກໄວ້ເທິງໃບໄມ້, ເຊິ່ງມີອາຍຸຫຼາຍສັດຕະວັດມາແລ້ວ.

ຈັກລ້ານປີຜ່ານໄປແລ້ວນັບຕັ້ງແຕ່ມະນຸດໄດ້ຮຽນຮູ້ທີ່ຈະສະແດງຄວາມຄິດ ແລະ ຄຳເວົ້າຂອງເຂົາເຈົ້າຜ່ານການຂຽນຢູ່ເທິງໂລກ ແລະ ໂງ່ນຫີນໃນຖ້ຳ? ຈຳນວນທີ່ແນ່ນອນຍັງບໍ່ທັນຮູ້ເທື່ອ.

ແຕ່ຕົວລະຄອນທີ່ຄົດเคี้ยวເຫຼົ່ານັ້ນຢູ່ເທິງໃບໄມ້ອາຍຸຫຼາຍສັດຕະວັດນັ້ນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍສົນໃຈໃນທາງທີ່ແປກປະຫຼາດ.

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ມັນຟັງຄືກັບວ່າຜູ້ສອນສາດສະໜາຕີນເປົ່າຈາກປະເທດອິນເດຍໄດ້ເຜີຍແຜ່ຄຳສອນຂອງເຂົາເຈົ້າລົງມາສູ່ອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ; ພ້ອມກັບສຽງໃບໄມ້ປ່ຽນສີຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລະ ສຽງຄ່ອຍໆຂອງການສວດມົນ.

ຈາກນັ້ນ, ຕະຫຼອດການເດີນທາງນັ້ນ, ໃນສະຕະວັດທີ 19, ໂດຍປະຕິບັດຕາມພຸດທະສາສະໜານິກາຍເຖຣະວາດ, ພຣະສູດໃບຕານໄດ້ໄປເຖິງຊຸມຊົນຂະເໝນໃນພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ ແລະ ຍັງຄົງຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້...

ໃນບັນຍາກາດທີ່ງຽບສະຫງົບ, ທ່ານ ເຈົາທອນ ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ວັດໄຊໂຕນ ເປັນວັດທີ່ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດໃນພາກພື້ນໄຕໂຕນ, ສ້າງຂຶ້ນໃນປີ 1696 ດ້ວຍຫຼັງຄາຫຍ້າ ແລະ ຝາໄມ້ແບບງ່າຍໆ; ພຽງແຕ່ 200 ປີຕໍ່ມາ ມັນໄດ້ຮັບການປັບປຸງ ແລະ ຍົກລະດັບເປັນວັດທີ່ສ້າງດ້ວຍດິນຈີ່, ກະເບື້ອງ ແລະ ເສົາໄມ້ ໃນແບບສະຖາປັດຕະຍະກຳຂະເໝນພາກໃຕ້; ມັນໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າເປັນມໍລະດົກທາງສະຖາປັດຕະຍະກຳ ແລະ ສິລະປະລະດັບຊາດໃນປີ 1986.

ໃນພາກພື້ນທີ່ຖືກທຳລາຍໂດຍການສູ້ຮົບທີ່ດຸເດືອດໃນລະຫວ່າງສົງຄາມສອງຄັ້ງຂອງການຕໍ່ຕ້ານລັດທິອານານິຄົມຕາເວັນຕົກ ແລະ ລັດທິຈັກກະພັດ, ວັດດັ່ງກ່າວຍັງຄົງໝັ້ນຄົງ ແລະ ບໍ່ຖືກທຳລາຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະ ປອດໄພໃນການເກັບຮັກສາພຣະຄຳພີໃບຕານ. ຕໍ່ມາ, ໃນປີ 2006, ສູນບັນທຶກປະຫວັດສາດຫວຽດນາມໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າມັນເປັນວັດທີ່ມີພຣະຄຳພີໃບຕານຫຼາຍທີ່ສຸດໃນຫວຽດນາມ.

ອີງຕາມການຄົ້ນຄວ້າຂອງນັກຂຽນ ຫງວຽນວັນລຸງ ແລະ ຫງວຽນທິຕາມແອງ (ມະຫາວິທະຍາໄລເປີດນະຄອນ ໂຮ່ຈິມິນ ) ທີ່ຈັດພິມໃນປີ 2021, ວັດໄຊ້ໂຕນຮັກສາໄວ້ 98 ຊຸດຄຳພີໃບຕານປະມານ 320 ສະບັບ, ໃນຈຳນວນທັງໝົດ 170 ຊຸດຄຳພີໃບຕານປະມານ 900 ສະບັບ ຢູ່ໃນວັດຕ່າງໆທົ່ວແຂວງອານຢາງ.

ພຣະຄຳພີ ແລະ ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງຂອງພຸດທະສາສະໜາ ທີ່ສືບທອດກັນມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນໃນຊຸມຊົນຂະເໝນ ໄດ້ມາລວມຕົວກັນຢູ່ທີ່ນີ້ ຄືກັບວ່າໄດ້ຮັບພອນຈາກສະຫວັນ...

ທ່ານ ເຈົາທອນ (ເບື້ອງຂວາມື) ແນະນຳຊຸດສະສົມຄຳພີໃບຕານທີ່ເກັບຮັກສາໄວ້ທີ່ວັດຊວາຍໂຕນ (ຕາແສງຈີໂຕນ, ແຂວງ ອານຢາງ ). ຊຸດສະສົມຄຳພີໃບຕານທີ່ເກັບຮັກສາໄວ້ຢູ່ທີ່ນີ້ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຈາກສູນບັນທຶກປະຫວັດສາດຫວຽດນາມວ່າເປັນວັດທີ່ມີຄຳພີໃບຕານຫຼາຍທີ່ສຸດໃນຫວຽດນາມ. ຮູບພາບ: ອານຈຸງ

ພະສົງຜູ້ທີ່ຂຽນພຣະຄໍາພີແມ່ນນັກສິລະປິນປະຊາຊົນ.

ຕາມທີ່ທ່ານເຈົາທອນ, ພະສົງຜູ້ມີສີມື ແລະ ມີອາຍຸຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ຂຽນໃສ່ໃບຕານແມ່ນພະອາຈານເຈົາຕີ, ເຈົ້າອະທິການວັດຊວາຍໂຊ່ ທີ່ຕີນພູໂຕ. ວັດຊວາຍໂຊ່ຕັ້ງຢູ່ຂ້າງທົ່ງນາເຂົ້າ.

ໃນຕອນບ່າຍລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນທີ່ງຽບສະຫງົບ, ເດັກຊາຍຜິວແດດໄດ້ຂີ່ລົດຖີບຂ້າມເດີ່ນ ແລະ ຖາມວ່າຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມກຳລັງຊອກຫາໃຜ.

ຂ້ອຍໄດ້ຖາມວ່ານີ້ແມ່ນວັດທີ່ເຈົ້າອາວາດຂຽນພຣະຄຳພີໃສ່ໃບຕານຫຼາຍທີ່ສຸດບໍ່. ເດັກຊາຍໄດ້ງຶກຫົວແລະບອກພວກເຮົາໃຫ້ລໍຖ້າ.

ພະອາຈານ ເຈົາຕີ, ນຸ່ງເສື້ອສີເຫຼືອງ, ໄດ້ລໍຖ້າພວກເຮົາຢູ່ໃຕ້ຊາຍຄາຂອງວັດ, ເທິງເວທີໄມ້ທີ່ຂັດເງົາ.

ຮອງປະທານສະພາຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ພຸດທະສາສະໜາຫວຽດນາມ, ອາຍຸຫຼາຍກວ່າ 80 ປີ, ມີໃບໜ້າທີ່ອ່ອນໂຍນແຕ່ຍັງມີຄວາມເມດຕາສົງສານ.

ຫຼັງຈາກການສົນທະນາກັນສັ້ນໆ, ພະສົງໄດ້ບອກພວກເຮົາໃຫ້ລໍຖ້າສັກຄູ່, ຈາກນັ້ນກໍ່ເອີ້ນຫາຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ.

ບໍ່ດົນ, ຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງໄດ້ມາຮອດ, ກົ້ມມືລົງຢ່າງເຄົາລົບ, ແລະ ນັ່ງລົງຂ້າງພະສົງເພື່ອເຮັດໜ້າທີ່ບັນຍາຍ, ຍ້ອນວ່າພະສົງມີອາຍຸສູງແລ້ວ ແລະ ບໍ່ຄ່ອຍເກັ່ງພາສາກິງເທົ່າໃດ.

ເລື່ອງລາວຍ້ອນຫຼັງໄປປະມານ 60 ປີ, ເມື່ອວັດຊອຍໂຊຍັງຕັ້ງຢູ່ໃນພູໂຕ. ໃນເວລານັ້ນ, ເຈົ້າອາວາດ ຈົວຕີ, ທີ່ມີອາຍຸຕົ້ນຊາວປີ, ໄດ້ຮັບການສອນທັກສະການຂຽນໃສ່ໃບຕານຈາກບັນພະບຸລຸດກ່ອນໜ້ານີ້.

ຕົ້ນປາມຕາລີປົດ ຫຼື ທີ່ຮູ້ກັນໃນນາມຕົ້ນປາມບ່ວງ (buong) ໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງອຸດົມສົມບູນຢູ່ເທິງພູໂຕ ແລະ ຕາມເຂດເບ໋ຍນຸຍ ຂອງແຂວງອານຢາງ.

ພະອາຈານ ເຈົາຕີ ໄດ້ເລົ່າຄືນວ່າ: "ໃນເວລານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໜຸ່ມ ແລະ ມີຄວາມມັກຮັກໃນການຂຽນພະຄຳພີ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການສອນ ແລະ ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນຫຼາຍທີ່ຈະຮຽນຮູ້ ແລະ ຝຶກຝົນການຂຽນ; ຄ່ອຍໆ, ການຂຽນໄດ້ກາຍເປັນທັກສະ."

ບັດນີ້, ເນື່ອງຈາກສາຍຕາພິການ ແລະ ມືສັ່ນ, ຂ້ອຍສາມາດສອນພຣະຄຳພີໄດ້ເທົ່ານັ້ນ ແລະ ບໍ່ສາມາດຂຽນໃສ່ໃບໄມ້ໂດຍກົງໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ.

ຜ່ານເລື່ອງນີ້, ພວກເຮົາໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າ, ຍ້ອນຜົນງານຂອງເພິ່ນທີ່ຍາວນານກວ່າເຄິ່ງສະຕະວັດ, ພະອາຈານ ເຈົາຕີ ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າເປັນຊ່າງຝີມືປະຊາຊົນພຽງຜູ້ດຽວທີ່ກຳລັງແກະສະຫຼັກພະຄຳພີພຸດທະສາສະໜາໃສ່ໃບຕານພາຍໃນຊຸມຊົນວັດຂະເໝນ.

ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ຮູບແບບສິລະປະອັນລ້ຳຄ່ານີ້ສູນຫາຍໄປ, ນອກຈາກການສອນພະສົງຢູ່ວັດຊອຍໂຊແລ້ວ, ພະສົງອົງນີ້ໄດ້ເປີດຫ້ອງຮຽນທຳອິດໃນປີ 2014 ເພື່ອສອນຊາວໜຸ່ມຂະເໝນໃນອານຢາງໃຫ້ຂຽນຄຳພີໃສ່ໃບໄມ້.

ຄວາມກັງວົນຂອງ "ຜູ້ສືບທອດ" ໜຸ່ມນ້ອຍ...

ນອກຈາກໂຊກດີຂອງພວກເຮົາແລ້ວ, ໜຶ່ງໃນຜູ້ສືບທອດທີ່ປະສົບຜົນສຳເລັດທີ່ສຸດໃນສິລະປະການຂຽນໃສ່ໃບຕານຄື ກິມ ສົມຣີ ທີ, ຊາຍໜຸ່ມຜູ້ທີ່ປະຈຸບັນກຳລັງນຳພາການສົນທະນານີ້.

ຫຼັງຈາກໃຫ້ພະສົງໄດ້ພັກຜ່ອນໃນເວລາທ່ຽງແລ້ວ, ສົມຣີທິ ໄດ້ພາພວກເຮົາໄປເຮືອນຂອງເພິ່ນຢູ່ບ້ານໂຕ່ຈຸງ, ບ້ານໄຕໂຕນ.

ຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້, ຢູ່ເທິງໂຕະຫີນວາງພະຄຳພີພຸດທະສາສະໜາທີ່ຍັງບໍ່ທັນສຳເລັດທີ່ຂຽນໄວ້ເທິງໃບຕານ.

ດ້ວຍອາຍຸໄດ້ສາມສິບຫົກປີ, ຫຼັງຈາກໄດ້ໃຊ້ເວລາຫຼາຍກວ່າສິບປີໃນການປະຕິບັດພຸດທະສາສະໜາຢູ່ວັດຊອຍໂຊ, ສົມຣີ ທິ ໄດ້ຫຼົງໄຫຼຢູ່ໃນພຣະຄຳພີພຸດທະສາສະໜາ ແລະ ມໍລະດົກວັດທະນະທຳບູຮານຂອງຊາວຂະເໝນ.

ຫຼັງຈາກກັບຄືນສູ່ຊີວິດພົນລະເຮືອນ ແລະ ສຸມໃສ່ວຽກງານຂອງລາວ, ລາວຍັງຄົງຮັກສາຄວາມມັກໃນການຂຽນອັກສອນວິເສດໃສ່ໃບຕານ.

"ເພື່ອແກະສະຫຼັກຕົວອັກສອນໃສ່ໃບໄມ້, ຄົນເຮົາບໍ່ພຽງແຕ່ຕ້ອງການຄວາມພຽນ, ຄວາມອົດທົນ, ແລະ ເຕັກນິກທີ່ມີສີມືເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບອັກສອນພາສາບາລີ ແລະ ອັກສອນຂະເໝນບູຮານ, ພ້ອມທັງຄຳສອນຂອງພຸດທະສາສະໜານຳອີກ."

"ເມື່ອແກະສະຫຼັກຕົວລະຄອນ, ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດເຮັດຜິດພາດໄດ້ແມ້ແຕ່ຄັ້ງດຽວ; ຖ້າເຈົ້າເຮັດຜິດພາດ, ເຈົ້າຕ້ອງປະຖິ້ມພຣະຄຳພີທັງໝົດແລະເລີ່ມຕົ້ນໃໝ່," ສົມຣີ ທິ ກ່າວ, ໃນຂະນະທີ່ກະກຽມໃບໄມ້ຕານຈຳນວນໜຶ່ງ.

ສຳລັບລາວ, ການຂຽນພຣະຄຳພີໃສ່ໃບຕານແມ່ນລະອຽດລະອໍຄືກັບການແກະສະຫຼັກຕົວອັກສອນ!

ສືບຕໍ່ວຽກທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດຂອງນາງ, ສົມຣີ ທິ ນັ່ງຂັດສະມາທິຢູ່ເທິງຕັ່ງ, ມືຂ້າງໜຶ່ງຖືປາກກາໄມ້ຮູບວົງມົນຂະໜາດປະມານນິ້ວໂປ້ມື, ພ້ອມດ້ວຍເຂັມແຫຼມຕິດຢູ່ປາຍ, ຍູ້ຕົວອັກສອນໄປທົ່ວກອງໃບໄມ້ຕານໜາໆທີ່ວາງຢູ່ເທິງຫົວເຂົ່າຂອງນາງ.

ຫຼັງຈາກເກັບກ່ຽວແລ້ວ, ໃບຕານຈະຖືກຕາກແຫ້ງ ແລະ ປຸງແຕ່ງຜ່ານຫຼາຍຂັ້ນຕອນ, ຈາກນັ້ນຕັດເປັນເສັ້ນຍາວປະມານ 60 ຊມ ແລະ ກວ້າງ 5 ຊມ, ແລະ ໜີບໃສ່ແຖບໄມ້ເພື່ອຮັກສາໃຫ້ມັນຊື່ ແລະ ສະໝໍ່າສະເໝີ.

ຫຼັງຈາກແກະສະຫຼັກຕົວອັກສອນແລ່ນຈາກຊ້າຍຫາຂວາ, ເທິງຫາລຸ່ມ, ສົມຣີ ທິ ໄດ້ເອົາສຳລີກ້ອນໜຶ່ງ ຈຸ່ມມັນລົງໃນສ່ວນປະສົມໝຶກສີດຳທີ່ກຽມໄວ້ໃນຊາມ, ແລະ ຖູມັນໃສ່ໜ້າໃບ; ຈາກນັ້ນ, ນາງໄດ້ເຊັດມັນດ້ວຍຜ້າສະອາດ.

ແຕ່ລະແຖວຂອງຂໍ້ຄວາມປະກົດວ່າສອດຄ່ອງກັນຢ່າງສົມບູນແບບ.

ຈາກນັ້ນລາວໄດ້ທານ້ຳມັນກາດຢ່າງລະມັດລະວັງໃສ່ທັງສອງດ້ານຂອງໃບໄມ້ໃຫ້ທົ່ວ, "ເພື່ອປົກປ້ອງພວກມັນຈາກປວກ, ແມງໄມ້, ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຕາມການເວລາ," ດັ່ງທີ່ລາວໄດ້ອະທິບາຍ.

ໃບຕານແຕ່ລະໃບ, ຫຼັງຈາກແກະສະຫຼັກຕົວອັກສອນແລ້ວ, ຈະຖືກເຈາະຮູ, ມັດເຂົ້າກັນເປັນຊຸດ, ເກັບຮັກສາໄວ້, ແລະ ນຳໃຊ້ໃນໂອກາດງານບຸນ.

ເມື່ອໄດ້ເບິ່ງສົມຣີ ທີ ແກະສະຫຼັກຕົວອັກສອນແຕ່ລະຕົວຢ່າງລະອຽດ ແລະ ອົດທົນໃສ່ໃບຕານ, ຂ້ອຍກໍ່ສົງໄສທັນທີວ່າ: ເປັນຫຍັງຕ້ອງຜ່ານຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທັງໝົດນີ້, ແລະ ຈຸດປະສົງຂອງການແກະສະຫຼັກແມ່ນຫຍັງ ໃນເມື່ອການນຳໃຊ້ເຕັກໂນໂລຢີໃນການອະນຸລັກ ແລະ ເຜີຍແຜ່ພາສາຂຽນໂດຍສະເພາະ, ແລະ ພາສາໂດຍທົ່ວໄປ, ໄດ້ກ້າວໜ້າມາຮອດປະຈຸບັນໃນສະຕະວັດທີ 21?

ເດັກຊາຍຂະເໝນບໍ່ໄດ້ຕອບຄຳຖາມໂດຍກົງ, ແຕ່ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ຈາລຶກເທິງໃບຕານສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄຳສອນຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ, ຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງ ແລະ ວັດທະນະທຳເຊັ່ນ: ນິທານພື້ນເມືອງ, ບົດກະວີ ແລະ ເພງ... ສອນສິ່ງດີໆໃຫ້ແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ຝັງເລິກຢູ່ໃນເລືອດເນື້ອຂອງຄົນຂະເໝນ.

ພຣະຄຳພີໃບຕານເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການອະນຸລັກຮັກສາຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລະ ເປີດໃຫ້ອ່ານຄຳສອນ ຫຼື ການທ່ອງຈຳໃນງານບຸນສຳຄັນໆ ເຊັ່ນ: ບຸນຈອນທະໄມ, ງານບຸນເຊນດອນຕາ, ງານບຸນຖວາຍຜ້າກົບກະຖິນ, ງານບຸນອອກອົມບອກ, ແລະ ງານບຸນຖວາຍດອກໄມ້... ທຸກໆປີ.

ຟັງສົມຣີ ທີ ເວົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຶກພາບເຖິງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການອະນຸລັກ ແລະ ສົ່ງເສີມວັດທະນະທໍາພື້ນເມືອງອັນລ້ຳຄ່າຂອງຊາວຂະເໝນໃນພື້ນທີ່ນີ້, ເຊິ່ງເປັນມໍລະດົກທີ່ສືບທອດກັນມາຫຼາຍລຸ້ນຄົນ.

ໃນຂະນະທີ່ພະສົງລຸ້ນກ່ອນໆ ເຊັ່ນ ພະອາຈານ ເຈົາຕີ ໄດ້ດຳລົງຊີວິດຜ່ານສົງຄາມ ແລະ ຄວາມວຸ້ນວາຍ, ປະເຊີນກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການອະນຸລັກຮັກສາພຣະຄຳພີໃບຕານ, ຊາວໜຸ່ມໃນປະຈຸບັນ ເຊັ່ນ ສົມຣີ ທິ ໄດ້ປະເຊີນກັບການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວຂອງເຕັກໂນໂລຊີຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ເຕັກນິກທີ່ທັນສະໄໝ ພ້ອມທັງອະນຸລັກ ແລະ ຖ່າຍທອດເຄື່ອງຫັດຖະກຳພື້ນເມືອງ ແລະ ມໍລະດົກທາງວັດທະນະທຳທີ່ມີມາດົນນານຂອງຊາດ.

ໃນເສັ້ນທາງກັບຄືນ, ໃນຕອນບ່າຍຂອງແສງແດດລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງເຂດຊາຍແດນ, ຄວາມຄິດທີ່ໜ້າອຸກໃຈນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ໃນໃຈຂອງຂ້ອຍ: ວ່າການປະເຊີນໜ້າເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ຈຳກັດພຽງແຕ່ຊາວໜຸ່ມຂະເໝນ ແລະ ການແກະສະຫຼັກພຣະຄຳພີໃສ່ໃບຕານ...

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/giu-chu-tren-la-buong-3306701.html