ຮັກສາແປວໄຟແຫ່ງການຮູ້ໜັງສືໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່ທ່າມກາງປ່າໄມ້ອັນກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານຂອງເມືອງກອນປລອງ.

GD&TĐ - ເຮັດວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ຮຽນໃນຕອນແລງ, ແມ່ຍິງໃນເຂດພູສູງກອນປລັກ (ແຂວງກວາງຫງາຍ) ຍັງຄົງຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນຢ່າງພາກພຽນ.

ໄຟກາງຄືນສ່ອງທາງໄປຫ້ອງຮຽນ.

ຫຍຸ້ງກັບວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາຕະຫຼອດເຊົ້າ, ຕອນແລງ, ແລະຫຼັງອາຫານຄ່ຳ, ນາງ ອີຄິງ (ຕາແສງກອນປລົງ, ແຂວງ ກວາງຫງາຍ ) ໄດ້ຈັດແຈງປຶ້ມ ແລະ ກຽມຕົວໄປຮຽນໜັງສື. ຈາກໝູ່ບ້ານຕ່າງໆ, ແມ່ຍິງທີ່ເຄີຍຮູ້ອ່ານແຕ່ລືມ, ຫຼື ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໂອກາດຮຽນ, ໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນເພື່ອເຂົ້າໂຮງຮຽນ. ເສັ້ນທາງນ້ອຍໆໃນໝູ່ບ້ານມີແສງໄຟສາຍມືດມົວ. ບໍ່ວ່າຝົນຈະຕົກຫຼືແດດອອກ, ຊາວບ້ານຍັງພະຍາຍາມຮຽນອ່ານແລະຂຽນ.

“ໃນອະດີດ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮັບການສຶກສາ ແລະ ບໍ່ສາມາດອ່ານ ຫຼື ຂຽນໄດ້, ສະນັ້ນຂ້ອຍຮູ້ສຶກອາຍທຸກຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍຕ້ອງເຊັນເອກະສານ. ເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບຫ້ອງຮຽນອ່ານອອກຂຽນໄດ້, ຂ້ອຍຈຶ່ງຕັດສິນໃຈເຂົ້າຮຽນ. ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍຍັງໄດ້ໃຫ້ກຳລັງໃຈຂ້ອຍ, ໂດຍບອກຂ້ອຍໃຫ້ພະຍາຍາມຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນໃຫ້ດີທີ່ສຸດ. ເນື່ອງຈາກອາຍຸຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍຮຽນຊ້າໆ, ແຕ່ຄູອາຈານກໍ່ອຸທິດຕົນເພື່ອສອນຂ້ອຍ. ດຽວນີ້, ຂ້ອຍສາມາດອ່ານ ແລະ ຂຽນໄດ້, ແລະ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກໝັ້ນໃຈຫຼາຍຂຶ້ນເມື່ອໄປຫ້ອງການຂອງບ້ານເພື່ອເຮັດເອກະສານ ແລະ ຂັ້ນຕອນຕ່າງໆ; ຂ້ອຍໄດ້ເປັນຕົວຢ່າງໃຫ້ລູກໆ ແລະ ຫລານໆຂອງຂ້ອຍພະຍາຍາມເພື່ອການສຶກສາ,” ນາງ Y King ແບ່ງປັນ.

ເລື່ອງລາວຂອງນາງຍັງເປັນຄວາມຮູ້ສຶກຮ່ວມກັນຂອງນັກຮຽນຫຼາຍຄົນໃນຊັ້ນຮຽນອ່ານອອກຂຽນໃນ Kon Plông. ພວກເຂົາເປັນກຳມະກອນທີ່ໃຊ້ເວລາຊີວິດຂອງພວກເຂົາເຮັດວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາ, ຄຸ້ນເຄີຍກັບຈอบແລະໄຖຫຼາຍກວ່າປາກກາແລະປື້ມບັນທຶກ. ພວກເຂົາເຮັດວຽກຢູ່ໃນທົ່ງນາໃນຕອນເຊົ້າແລະຮຽນໃນຕອນແລງ. ການເດີນທາງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍ, ແຕ່ມັນຍັງເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຫົວຂວັນ.

ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດເປັນພິເສດກໍຄືເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນ, ລວມທັງຫລານຂອງນັກຮຽນ, ກໍ່ມາຮຽນກັບພໍ່ເຖົ້າແມ່ເຖົ້າ ແລະ ພໍ່ແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ. ບາງຄົນຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນປະຖົມເທົ່ານັ້ນ, ນັ່ງຢູ່ແຈຫ້ອງຮຽນຂຽນຢ່າງພາກພຽນຄຽງຄູ່ກັບຜູ້ໃຫຍ່. ຄົນອື່ນໆຊ່ວຍແມ່ຕູ້ຂອງເຂົາເຈົ້າອ່ານບົດຮຽນ ແລະ ແນະນຳເຂົາເຈົ້າກ່ຽວກັບການອອກສຽງ.

ບົດຮຽນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກາຍເປັນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຜູກພັນໃນຄອບຄົວ. ພາຍໃຕ້ແສງສີເຫຼືອງອຸ່ນໆ, ຮູບພາບຂອງສາມລຸ້ນຄົນນັ່ງຢູ່ນຳກັນ, ຜູ້ໃຫຍ່ສະກົດຄຳສັບ, ເດັກນ້ອຍເວົ້າຊ້ຳຄຳສັບເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ, ກາຍເປັນທິວທັດທີ່ສວຍງາມທ່າມກາງພູຜາ Kon Pông ອັນກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ.

ທ່ານນາງ ເຈິ່ນທິບ່າວ, ຄູສອນຢູ່ໂຮງຮຽນປະຖົມຊົນເຜົ່າກອນປລົງ, ຜູ້ທີ່ສອນຫຼັກສູດການອ່ານອອກຂຽນໂດຍກົງ, ໄດ້ເລົ່າວ່າ: “ໃນສະໄໝກ່ອນ, ການຮຽນອ່ານ ແລະ ການຂຽນແມ່ນຍາກແທ້ໆສຳລັບປະຊາຊົນ. ຫຼາຍຄົນບໍ່ເຄີຍຖືປາກກາມາກ່ອນ; ມືຂອງເຂົາເຈົ້າສັ່ນ, ແລະ ເຂົາເຈົ້າຈະເມື່ອຍຫຼັງຈາກຂຽນໄດ້ພຽງສອງສາມເທື່ອ. ບາງຄົນຖືປາກກາຄືກັບວ່າເຂົາເຈົ້າຖືຈอบ. ພວກເຮົາຕ້ອງຈັບມືຂອງແຕ່ລະຄົນເພື່ອນຳພາເຂົາເຈົ້າ, ສອນເຂົາເຈົ້າໃນແຕ່ລະຄັ້ງ ແລະ ແຕ່ລະຕົວອັກສອນ.”

ຫວ່ານແກ່ນແຫ່ງຄວາມຮູ້ດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມອົດທົນ.

ເດັກນ້ອຍ ແລະ ຫລານໆ ໄປນຳແມ່ຕູ້ ແລະ ແມ່ຂອງເຂົາເຈົ້າໄປຮຽນໜັງສື.

ອີງຕາມຄູສອນດ້ານການອ່ານອອກຂຽນ, ການສອນນັກຮຽນທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່ານັ້ນຕ້ອງການຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມພາກພຽນຫຼາຍກວ່າການສອນນັກຮຽນທີ່ມີອາຍຸນ້ອຍກວ່າ. ຄູສອນຕ້ອງອຸທິດຕົນ, ອ່ອນໂຍນ, ແລະ ໃຫ້ກຳລັງໃຈຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ຮຽນຮູ້ສຶກວ່າຕໍ່າຕ້ອຍ ຫຼື ຮູ້ສຶກບໍ່ໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງ. ນັກຮຽນບາງຄົນຢາກຍອມແພ້ຫຼັງຈາກຮຽນໄດ້ພຽງແຕ່ສອງສາມຄຳ ເພາະພວກເຂົາຢ້ານວ່າພວກເຂົາຈະຕົກຢູ່ຫຼັງ, ແຕ່ດ້ວຍການໃຫ້ກຳລັງໃຈທີ່ເໝາະສົມ, ພວກເຂົາຈຶ່ງກັບໄປຫ້ອງຮຽນ.

ເມື່ອຄ່ຳຄືນມາຮອດ, ໃນຫ້ອງຮຽນນ້ອຍໆ, ສຽງສວດມົນຂອງບົດຮຽນການສະກົດຄຳດັງກ້ອງໄປທົ່ວປ່າກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນມື້ທີ່ຝົນຕົກ, ເມື່ອຖະໜົນລື່ນ, ຊາວບ້ານກໍ່ຍັງພະຍາຍາມຮຽນ. ພວກເຂົານັ່ງຢູ່ອ້ອມໂຕະ, ເບິ່ງຕົວອັກສອນແຕ່ລະຕົວປາກົດຢູ່ເທິງກະດານດຳຢ່າງຕັ້ງໃຈ. ໄຟສາຍ ແລະ ໂຄມໄຟສຶກສາຂະໜາດນ້ອຍສ່ອງແສງໃບໜ້າທີ່ແດດອອກຂອງພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຮຽນຢ່າງພາກພຽນເພື່ອເປັນຕົວຢ່າງໃຫ້ກັບລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ.

ທ່ານ ຫວູຫງອກແທ່ງ, ຜູ້ອຳນວຍການໂຮງຮຽນປະຖົມຊົນເຜົ່າກອນປລົງ, ກ່າວວ່າ: “ໂຮງຮຽນໄດ້ເປີດຫ້ອງຮຽນອ່ານອອກຂຽນໄດ້ 4 ຫ້ອງດ້ວຍນັກຮຽນ 102 ຄົນ. ຍ້ອນຄວາມພະຍາຍາມຂອງພະນັກງານ ແລະ ຄູອາຈານ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງປະຊາຊົນທ້ອງຖິ່ນ, ອັດຕາການເຂົ້າຮຽນຈຶ່ງບັນລຸໄດ້ 80-90% ທຸກໆມື້. ພວກເຮົາພະຍາຍາມສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ດີທີ່ສຸດເພື່ອໃຫ້ຫ້ອງຮຽນດຳເນີນໄປຢ່າງราบລื่น, ຕັ້ງແຕ່ການຈັດຫ້ອງຮຽນ, ໄຟສ່ອງສະຫວ່າງ ຈົນເຖິງການສະໜອງປຶ້ມ ແລະ ອຸປະກອນການຮຽນໃຫ້ນັກຮຽນ.”

ນອກຈາກການສອນການອ່ານອອກຂຽນແລ້ວ, ຄູອາຈານຍັງໃຊ້ໂອກາດນີ້ເພື່ອສອນທັກສະຊີວິດ, ການດູແລສຸຂະພາບ ແລະ ການລ້ຽງດູເດັກ. ບົດຮຽນຫຼາຍຢ່າງກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ມ່ວນຊື່ນ ແລະ ອົບອຸ່ນຫົວໃຈ ຍ້ອນເລື່ອງລາວກ່ຽວກັບການເຮັດກະສິກຳທີ່ນັກຮຽນນຳມາສູ່ຫ້ອງຮຽນ.

ຫ້ອງຮຽນກາງຄືນຢູ່ບ້ານກອນປລອງໄດ້ນຳມາເຊິ່ງການປ່ຽນແປງຫຼາຍຢ່າງ. ຈາກທີ່ບໍ່ຮູ້ໜັງສື, ປະຈຸບັນປະຊາຊົນສາມາດອ່ານປ້າຍ, ຂຽນຊື່, ແລະ ຕື່ມຂໍ້ມູນດ້ວຍຕົນເອງເມື່ອເຮັດສຳເລັດຂັ້ນຕອນການບໍລິຫານ. ພວກເຂົາຍັງຮູ້ວິທີເກັບຮັກສາບັນທຶກ, ຄິດໄລ່, ແລະ ນຳໃຊ້ຄວາມຮູ້ນີ້ເຂົ້າໃນການຜະລິດ ແລະ ການຄ້າຂາຍຂະໜາດນ້ອຍເພື່ອປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ.

“ດຽວນີ້ຂ້ອຍບໍ່ກັງວົນກ່ຽວກັບການສັບສົນໃບບິນຄ່າເມື່ອຂ້ອຍໄປຕະຫຼາດ, ແລະຂ້ອຍຍັງສາມາດເຊັນຊື່ຂອງຕົນເອງໃສ່ເອກະສານໄດ້. ຂ້ອຍຍັງໄດ້ສອນລູກໆ ແລະ ຫລານໆຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບຕົວອັກສອນທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້. ການຮູ້ວິທີອ່ານ ແລະ ຂຽນເຮັດໃຫ້ຊີວິດເບິ່ງຄືວ່າສົດໃສຂຶ້ນ,” ນາງ Y King ເວົ້າດ້ວຍຮອຍຍິ້ມທີ່ອ່ອນໂຍນ.

ຍ້ອນຄວາມອົດທົນຂອງຜູ້ຮຽນ ແລະ ຄວາມອຸທິດຕົນຂອງຄູອາຈານ, ຫ້ອງຮຽນອ່ານໜັງສືໃນເຂດພູດອຍ Kon Plông ບໍ່ພຽງແຕ່ສຸມໃສ່ການສອນໃຫ້ປະຊາຊົນອ່ານ ແລະ ຂຽນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ກະຕຸ້ນຄວາມປາຖະໜາໃນການຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດໃນໃຈຂອງປະຊາຊົນ. ການຮູ້ໜັງສືໄດ້ກາຍເປັນຂົວເຊື່ອມຕໍ່ຄວາມຮູ້ ແລະ ຊີວິດ, ຄວາມຝັນ ແລະ ຄວາມເປັນຈິງຢ່າງແທ້ຈິງ.

ໃນຄືນເຫຼົ່ານັ້ນໃນເຂດພູສູງ, ຫ້ອງຮຽນນ້ອຍໆພາຍໃຕ້ຫລັງຄາເຫຼັກຍັງຄົງສະຫວ່າງສະໄຫວຢູ່. ສຽງສະກົດຄຳສັບດັງກ້ອງໄປທົ່ວອາກາດພູເຂົາທີ່ງຽບສະຫງົບ, ຄືກັບສຽງແຫ່ງຄວາມຫວັງ, ຂອງການເດີນທາງເພື່ອຊອກຫາແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານອັນກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://giaoducthoidai.vn/giu-lua-con-chu-giua-dai-ngan-kon-plong-post751922.html