"ເພງ 'ເພງແຫ່ງການປ່ຽນແປງລະດູການ' ຂອງບ້ານເຮົາບໍ່ພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງຂອງລະດູການເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນກວ່ານັ້ນ, ມັນກ່ຽວກັບການຕ້ອນຮັບການຫັນປ່ຽນລະຫວ່າງຍຸກແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະ ຍຸກແຫ່ງຄວາມກ້າວໜ້າຂອງຊາດ. 'ເພງແຫ່ງການປ່ຽນແປງລະດູການ' ຂອງພວກເຮົາບໍ່ພຽງແຕ່ກ່ຽວກັບການຮ້ອງເພງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງກ່ຽວກັບການກະທຳທີ່ມີຄວາມໝາຍ, ຄວາມກະຕັນຍູ, ແລະ ຄວາມເມດຕາຂອງມະນຸດ - ເພງທີ່ບໍ່ມີຄຳເວົ້າທີ່ສວຍງາມທີ່ສຸດ!"

ຄຳປາໄສເປີດໂດຍພັນເອກ ເລ ວັນ ແທ່ງ, ນັກຮົບເກົ່າ ແລະ ຫົວໜ້າກຸ່ມທີ່ຢູ່ອາໄສເລກທີ 18, ໄດ້ສຳຜັດຫົວໃຈຂອງທຸກຄົນຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ທັງນັກຮ້ອງ ແລະ ປະຊາຊົນໃນບ້ານ.

ການສະແດງເພງ "ແຂກມາຢາມເຮືອນ" ໂດຍສະໂມສອນເພງພື້ນເມືອງເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສ 18.

ຕັ້ງແຕ່ການສະແດງເປີດ, ນັກຮ້ອງຂອງສະໂມສອນເພງພື້ນເມືອງເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສ 18 ໄດ້ທັກທາຍຜູ້ຊົມຢ່າງອົບອຸ່ນດ້ວຍເພງພື້ນເມືອງກວານໂຮ່ທີ່ມີຊື່ວ່າ "ແຂກມາຢ້ຽມຢາມເຮືອນຫຼັງໃຫຍ່." ການສະແດງໄດ້ຈັດຂຶ້ນຢ່າງປານີດ, ໂດຍນັກຮ້ອງນຸ່ງຊຸດກວານໂຮ່ທີ່ສະຫງ່າງາມ, ສາຍຕາຂອງພວກເຂົາເປັ່ງປະກາຍດ້ວຍອາລົມ, ແລະສຽງທີ່ດັງກ້ອງແລະໜ້າສົນໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້ກະຕຸ້ນຫົວໃຈຂອງຜູ້ຊົມ.

ເພງທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດທີ່ສະແດງໂດຍນັກຮ້ອງສະໝັກຫຼິ້ນຈາກເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສ 18 ທັງໃນລາຍການຫຼັກ ແລະ ພາກ "ຮ້ອງເພງຮ່ວມກັນ" ແມ່ນເປັນທີ່ໜ້າປະຫຼາດໃຈ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພອນສະຫວັນດ້ານສຽງຮ້ອງ, ເຕັກນິກການຮ້ອງເພງ, ແລະ ແບບການສະແດງຂອງເຂົາເຈົ້າ.

“ພັກຄືຊີວິດຂອງຂ້ອຍ,” ດ້ວຍສຽງທີ່ອົບອຸ່ນ ແລະ ສະແດງອອກ, ທ່ານ ຈິ້ງກວກຫາຍ ຈາກບ້ານຊວນດິ່ງ ໄດ້ຮ້ອງເພງດ້ວຍສັດທາ ແລະ ຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ສັ່ນຄອນຕໍ່ພັກ.

"ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງຄັ້ງທຳອິດ," "ຄວາມຮັກລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ," "ຮ້ອງເພງລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ," "ດົນຕີປ່າໄມ້"... ໄດ້ຖືກສະແດງຢ່າງເປັນມືອາຊີບໂດຍນັກຮ້ອງສະໝັກຫຼິ້ນ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຂົາຈະບໍ່ໜຸ່ມອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ສຽງ ແລະ ແບບສຽງຂອງພວກເຂົາກໍ່ຍັງໜຸ່ມແໜ້ນ, ມ່ວນຊື່ນ ແລະ ມີຊີວິດຊີວາຫຼາຍ.

ພັນເອກ ແລະ ນັກຮົບເກົ່າສອງຄົນທີ່ເຂົ້າຮ່ວມໃນໂຄງການກໍ່ແມ່ນສອງຄົນທີ່ຂ້ອຍຈື່ຊື່ບໍ່ໄດ້ໃນເບື້ອງຕົ້ນ. ຈົນກວ່າພິທີກອນໄດ້ແນະນຳເພງ " ຮ່າໂນ້ຍ: ສັດທາ ແລະ ຄວາມຫວັງ," ທີ່ສະແດງໂດຍນັກຮ້ອງ ກາວ ຊັງ ແລະ ຫງອກ ແທມ, ຂ້ອຍຈຶ່ງຈື່ພັນເອກ ກາວ ດິ່ງ ຊັງ, ນັກຮົບເກົ່າຜູ້ທີ່ 15 ປີກ່ອນເປັນຫົວໜ້າສູນວັດທະນະທຳຂອງກົມວິສະວະກຳໃຫຍ່. ທັງສອງໄດ້ພົບກັນໃນງານພົບປະວັດທະນະທຳທີ່ມີຊີວິດຊີວາ.

ບາງທີຄົນທີ່ອິດເມື່ອຍທີ່ສຸດໃນມື້ນັ້ນຄື ດຣ. ຮວິ່ງຫງອກບິ່ງ, ທ່ານໝໍ ແລະ ນັກກີຕ້າ. ລາວໄດ້ໃຊ້ເວລາທັງໝົດໃນຕອນເຊົ້າຕິດຕາມການສະແດງທັງໝົດດ້ວຍກີຕ້າ. ລາວເປັນຜູ້ຊາຍທີ່ມີມືສອງຂ້າງຈາກ ກວີຍົນ, ບິ່ງດິ້ງ (ປະຈຸບັນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງແຂວງ ຢາລາຍ ), ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ ແລະ ເຮັດວຽກຢູ່ຮ່າໂນ້ຍເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າ 30 ປີ. ລາວໄດ້ສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງລາວຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ "ໂນດດົນຕີ" ທີ່ມີຄວາມສຸກ: "ຂ້ອຍໄດ້ຕິດຕາມນັກຮ້ອງຫຼາຍຄົນ, ທັງມືອາຊີບ ແລະ ບໍ່ສະໝັກຫຼິ້ນ, ໃນຫຼາຍໆໂຄງການສິລະປະຂະໜາດໃຫຍ່ ແລະ ຂະໜາດນ້ອຍ. ໂຄງການວັດທະນະທຳໃນປະຈຸບັນ, ໃນລະດັບ 'ອົງກອນ,' ແມ່ນຫາຍາກແທ້ໆ."

ແມ່ນແລ້ວ, ເຫດການ "ຫາຍາກ" ທີ່ມີຄ່າແທ້ໆອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນວ່າທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ, ນັກຮ້ອງຈາກເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສ 18, ພ້ອມກັບຊາວບ້ານໃນບ້ານ, ໄດ້ "ເລີ່ມຕົ້ນ" ໂຄງການໃໝ່ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ "ເພງທີ່ບໍ່ມີຄຳເວົ້າ": ການເຮັດຄວາມສະອາດຊອຍທາງທົ່ວໄປ; ຫໍ່ເຂົ້າໜຽວຫຼາຍກວ່າ 1,000 ອັນ (bánh chưng) ເປັນຂອງຂວັນເພື່ອໄປຢ້ຽມຢາມ ແລະ ອວຍພອນປີໃໝ່ໃຫ້ແກ່ຄົນເຈັບທີ່ທຸກຍາກ ແລະ ຄົນເຈັບໜັກຢູ່ໂຮງໝໍ K (ສາຂາ Tan Trieu), ໂຮງໝໍມິດຕະພາບ Viet Duc, ເດັກພິການ ແລະ ເດັກກຳພ້າຢູ່ໂຮງຮຽນ ການສຶກສາ ພິເສດ Phu Tho (ເມືອງ Viet Tri, ແຂວງ Phu Tho), ແລະ ບໍລິຈາກໃຫ້ຄອບຄົວຜູ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດນະໂຍບາຍ ແລະ ຄົວເຮືອນທຸກຍາກໃນເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສ 18...

ດັ່ງທີ່ພັນເອກ ເລ ວັນ ແທ່ງ, ນັກຮົບເກົ່າ ແລະ ຫົວໜ້າຄະນະກຳມະການບ້ານ, ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມວ່າ, ນີ້ແມ່ນເພງທີ່ບໍ່ມີຄຳເວົ້າທີ່ສວຍງາມ ແລະ ໜ້າອັດສະຈັນທີ່ສຸດຂອງ "The Changing Seasons".

    ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://www.qdnd.vn/van-hoa/doi-song/khuc-giao-mua-o-pho-1025696