ອາ ຈານໃນຊຸດທະຫານ.
ເມື່ອແສງໄຟທຳອິດຂອງມື້ໃໝ່ເລີ່ມຈາງຫາຍໄປ, ຫ້ອງຮຽນພິເສດໃນບ້ານອຽເມີ, ເມືອງຈືປຣອງ, ແຂວງ ຢາລາຍ ກໍ່ສະຫວ່າງຂຶ້ນ. ພວກເຮົາເອີ້ນມັນວ່າຫ້ອງຮຽນພິເສດ ເພາະວ່າຄູອາຈານແມ່ນທະຫານໃນຊຸດເຄື່ອງແບບສີຂຽວ, ແລະນັກຮຽນມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານຊົນເຜົ່າ ແລະອາຍຸ. ເນື່ອງຈາກການຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄວາມຢູ່ລອດ ແລະດ້ວຍເຫດຜົນອື່ນໆ, ຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າ 70 ປີ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຊາຍໜຸ່ມໃນໄວລຸ້ນຕອນປາຍ ແລະຕົ້ນໄວຊາວປີ, ມາຫ້ອງຮຽນດ້ວຍຄວາມຫວັງວ່າຈະຮຽນອ່ານ ແລະຂຽນ.
ໂດຍໄດ້ຜ່ານຜ່າຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທາງປະຫວັດສາດຫຼາຍຄັ້ງ, ຕາແສງ ອ່າເມົາ ໄດ້ກາຍເປັນເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ມີ 103 ຄົວເຮືອນ ແລະ 561 ຄົນ, ເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍ 7 ຊົນເຜົ່າ. ພັນໂທ ຫງວຽນວັນແທ່ງ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ ການເມືອງ ຂອງປ້ອມປ້ອງກັນຊາຍແດນ ອ່າຫຼົບ, ກ່າວວ່າ ໃນເຂດທີ່ປ້ອມປ້ອງກັນຊາຍແດນຕັ້ງຢູ່, ມີເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ເອີ້ນວ່າ ຊວອຍຄອນ ເຊິ່ງປະຈຸບັນມີຊາວຊົນເຜົ່າຈຣາຍ 71 ຄົນບໍ່ຮູ້ໜັງສື. ຫຼັງຈາກຄວາມພະຍາຍາມຫຼາຍຄັ້ງ, ປະຊາຊົນເຂົ້າໃຈເຖິງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຂອງການບໍ່ສາມາດອ່ານ ແລະ ຂຽນໄດ້ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຢາກໄດ້ຮັບການສຶກສາ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄະນະພັກ ແລະ ກອງບັນຊາການຂອງໜ່ວຍຈຶ່ງໄດ້ວາງແຜນ, ລາຍງານຕໍ່ກອງບັນຊາການ, ແລະ ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດໃຫ້ເປີດຫ້ອງຮຽນອ່ານໜັງສືນີ້. ຫ້ອງຮຽນປະກອບດ້ວຍນັກຮຽນ 15 ຄົນ, ເຂົ້າຮຽນ 3 ພາກຕໍ່ອາທິດ, ຮຽນ 2 ວິຊາຄື: ຄະນິດສາດ ແລະ ພາສາຫວຽດນາມ.
ການສອນບົດຮຽນການອ່ານອອກຂຽນແມ່ນທະຫານໃນຊຸດເຄື່ອງແບບສີຂຽວ: ພັນໂທ ຫວູວັນຮວ່າງ, ທະຫານມືອາຊີບ, ສອນຄະນິດສາດ, ແລະ ນາຍຮ້ອຍ ຫງວຽນວັນລວນ, ຫົວໜ້າທີມລະດົມຊຸມຊົນ, ສອນພາສາຫວຽດນາມ. ນາຍຮ້ອຍ ຫງວຽນວັນລວນ ກ່າວວ່າ ໃນເຂດຊາຍແດນແຫ່ງນີ້, ສະພາບອາກາດຮຸນແຮງ, ດິນແຫ້ງແລ້ງ, ແລະ ຊີວິດຂອງປະຊາຊົນຍັງມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ດັ່ງນັ້ນປະຊາຊົນຈຶ່ງບໍ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນການຮຽນ. ຂໍຂອບໃຈກັບທະຫານຊາຍແດນທີ່ໄປປະຈຳການຕາມບ້ານເຮືອນເພື່ອເຜີຍແຜ່ຂໍ້ມູນ, ປະຊາຊົນເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການສຶກສາ ແລະ ຕອບສະໜອງຢ່າງກະຕືລືລົ້ນທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມຫ້ອງຮຽນ.
ກັບຕັນ Nguyen Van Luan ຫວັງວ່າປະຊາຊົນທ້ອງຖິ່ນຈະຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນ ເພື່ອວ່າຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໜ້ອຍລົງ.
ພັນໂທ ຫວູວັນຮວ່າງ ໄດ້ແບ່ງປັນຄວາມກັງວົນຂອງລາວກັບພວກເຮົາວ່າ: “ການເປີດຫ້ອງຮຽນແມ່ນຍາກ, ແຕ່ການຮັກສາ ແລະ ພັດທະນາມັນໃນໄລຍະຍາວແມ່ນຍິ່ງທ້າທາຍກວ່າ. ໃນລະດູການເກັບກ່ຽວ, ຜູ້ຄົນຫຍຸ້ງຢູ່ກັບການເຮັດໄຮ່ເຮັດນາ, ສະນັ້ນເພື່ອຮັບປະກັນຂະໜາດຫ້ອງຮຽນທີ່ສອດຄ່ອງ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາທີ່ປະຈຳການຢູ່ໃນພື້ນທີ່ຕ້ອງໄປເຮືອນຂອງປະຊາຊົນເພື່ອພາພວກເຂົາມາຫ້ອງຮຽນ. ຊ່ວງອາຍຸຂອງຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມແມ່ນຫຼາກຫຼາຍ, ໂດຍຜູ້ທີ່ອາຍຸສູງສຸດເກືອບ 50 ປີ ແລະ ຜູ້ທີ່ອາຍຸນ້ອຍທີ່ສຸດແມ່ນ 15 ປີ, ສະນັ້ນວິທີການສອນກໍ່ແຕກຕ່າງກັນ. ໃນໂຮງຮຽນ, ພວກເຮົາອາດຈະດຸຮ້າຍພວກເຂົາ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນຫ້ອງຮຽນນີ້. ພວກເຮົາຕ້ອງມີຄວາມອົດທົນ, ໃຫ້ກຳລັງໃຈ, ເວົ້າລົມໃນຂະນະທີ່ສອນ, ເຂົ້າໃຈຈິດຕະວິທະຍາຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ຫຼີກລ່ຽງຄວາມໂກດແຄ້ນ. ພຽງແຕ່ດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈເທົ່ານັ້ນທີ່ຜູ້ຄົນຈະເຕັມໃຈທີ່ຈະຮຽນຮູ້.”
ທ່ານ ກະປາ ຊວນ ທີ່ເກີດໃນປີ 1962 ໄດ້ກັບມາຈາກທົ່ງນາຢ່າງໄວວາ ແລະ ໄດ້ພາລູກຊາຍຂອງລາວ, ກະປາ ວັອດ ທີ່ເກີດໃນປີ 2004, ໄປໂຮງຮຽນ. ທ່ານ ຊວນ ໄດ້ເປີດເຜີຍວ່າ: “ຂ້ອຍມີລູກແປດຄົນ, ວັອດ ເປັນລູກຄົນສຸດທ້າຍ. ລາວບໍ່ຢາກໄປໂຮງຮຽນຕອນລາວຍັງນ້ອຍ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຮູ້ສຶກເສຍໃຈນຳລາວຫຼາຍ. ດຽວນີ້, ກອງປ້ອງກັນຊາຍແດນໄດ້ເປີດຫ້ອງຮຽນ, ແລະ ມັນຕ້ອງໃຊ້ກຳລັງໃຈຫຼາຍສຳລັບລາວທີ່ຈະຕົກລົງໄປໃນທີ່ສຸດ. ມັນແປກ, ລາວໄປຮຽນພຽງແຕ່ຖ້າພໍ່ຂອງລາວພາລາວໄປ; ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນລາວຈະຢູ່ເຮືອນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້ອຍຕ້ອງພາລາວໄປໂຮງຮຽນຕາມຕາຕະລາງເວລາ, ບໍ່ວ່າຂ້ອຍຈະຫຍຸ້ງປານໃດກໍຕາມ, ຂ້ອຍຕ້ອງໃຫ້ລາວຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນ ເພື່ອລາວຈະບໍ່ເສຍປຽບໃນພາຍຫຼັງ.”
ນັບຕັ້ງແຕ່ຫ້ອງຮຽນອ່ານອອກຂຽນໄດ້ເປີດຂຶ້ນ, ຫຼາຍຄົນໄດ້ຮຽນຮູ້ການອ່ານ ແລະ ການຂຽນ.
ຊັ້ນພິເສດ
ໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດຮຽນພາສາຫວຽດນາມ, ໃບໜ້າຂອງ ກະປາ ວອດ ເປັ່ງປະກາຍຂຶ້ນວ່າ: "ດຽວນີ້ຂ້ອຍຮູ້ວິທີອ່ານ ແລະ ຂຽນແລ້ວ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈະບໍ່ຢ້ານທີ່ຈະຖືກໝູ່ເພື່ອນເຍາະເຍີ້ຍບໍ່ວ່າຂ້ອຍຈະໄປໃສກໍຕາມ. ບາງຄັ້ງ, ເມື່ອມີງານລ້ຽງຢູ່ໃນບ້ານ, ຂ້ອຍຮູ້ສຶກເສົ້າໃຈທີ່ໄດ້ເຫັນໝູ່ເພື່ອນຮ້ອງເພງຄາຣາໂອເກະ ເພາະຂ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້. ຕອນນີ້ຂ້ອຍຮູ້ວິທີອ່ານ ແລະ ຄິດໄລ່ແລ້ວ, ຂ້ອຍຈະພະຍາຍາມອ່ານປຶ້ມ ແລະ ໜັງສືພິມເພື່ອຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບວິທີການຫາລ້ຽງຊີບ, ໂດຍຫວັງວ່າຈະມີຊີວິດທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຫຼາຍຂຶ້ນ."
ນາງ ກະປາດ ວອດ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ພໍ່ຂອງນາງເຫັນຢ່າງພາກພູມໃຈວ່ານາງໄດ້ຮຽນອ່ານແລະຂຽນ.
ທ້າວ ຊີວ ຫງິນ, ເກີດໃນປີ 2003, ໄດ້ກ່າວຢ່າງຕື່ນເຕັ້ນວ່າ: “ກ່ອນໜ້ານີ້, ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ໜັງສື, ສະນັ້ນທຸກໆຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍຊື້ ຫຼື ຂາຍບາງສິ່ງບາງຢ່າງ, ຂ້ອຍໃຊ້ລາຍນິ້ວມືຂອງຂ້ອຍ, ເຊິ່ງບາງຄັ້ງກໍ່ເຮັດໃຫ້ຄົນອື່ນຫຼອກລວງຂ້ອຍ. ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍມີອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງສີ່ຄົນ, ແລະພວກເຂົາທັງໝົດລ້ວນແຕ່ຮູ້ໜັງສື, ແຕ່ຂ້ອຍຂີ້ຄ້ານເກີນໄປທີ່ຈະຮຽນ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງອອກໂຮງຮຽນກ່ອນໄວອັນຄວນ. ຂ້ອຍຢາກຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນ, ກ່ອນອື່ນໝົດເພື່ອຂ້ອຍຈະບໍ່ຖືກຫຼອກລວງ, ແລະ ອັນທີສອງເພື່ອຂ້ອຍຈະສາມາດສອນລູກຂອງຂ້ອຍໄດ້. ກ່ອນໜ້ານີ້, ຂ້ອຍກັງວົນກ່ຽວກັບເງິນຄ່າຮຽນ, ປຶ້ມ, ປື້ມບັນທຶກ, ແລະ ປາກກາ. ແຕ່ຢູ່ທີ່ນີ້, ຄູອາຈານສະໜອງອຸປະກອນການຮຽນ ແລະ ປຶ້ມທີ່ຈຳເປັນທັງໝົດ, ແລະ ບາງຄັ້ງເມື່ອຂ້ອຍບໍ່ມີພາຫະນະ, ຄູອາຈານກໍ່ມາຮັບຂ້ອຍ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍມີຄວາມສຸກຫຼາຍ. ການຮຽນຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນມ່ວນຫຼາຍເພາະວ່າຄູອາຈານເປັນຫ່ວງພວກເຮົາ; ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຂົ້າໃຈບາງສິ່ງບາງຢ່າງ, ພວກເຮົາສາມາດຖາມພວກເຂົາໄດ້, ແລະ ເຂົາເຈົ້າອະທິບາຍໃຫ້ພວກເຮົາຢ່າງອົດທົນ, ສະນັ້ນພວກເຮົາມີຄວາມສຸກຫຼາຍ.”
ນັ່ງຢູ່ໃນຫ້ອງຮຽນ, ນາງ ຊີວ ເຮງເງິນ ໄດ້ແບ່ງປັນ, ໃນຂະນະທີ່ອ່ານອອກສຽງໃຫ້ລູກຟັງ ແລະ ຊີ້ຮູບແຕ່ລະຮູບ, ສອນພາສາຫວຽດນາມຂອງນາງວ່າ: “ລູກຂອງຂ້ອຍມີອາຍຸພຽງສີ່ປີເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອກອງປ້ອງກັນຊາຍແດນຊຸກຍູ້ໃຫ້ພວກເຮົາສົ່ງລູກໄປໂຮງຮຽນ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນຜົວຂອງຂ້ອຍບໍ່ຢາກໄປເພາະລາວຕ້ອງຢູ່ເຮືອນເພື່ອເບິ່ງແຍງລູກ. ແຕ່ຂ້ອຍບອກລາວວ່າຂ້ອຍຈະພາລູກໄປໂຮງຮຽນນຳພວກເຮົາ, ແລະລາວກໍ່ຕົກລົງ. ຢູ່ໂຮງຮຽນ, ລູກຂອງຂ້ອຍຮຽນທັງການອ່ານ ແລະ ຄະນິດສາດ, ແລະ ກອງປ້ອງກັນຊາຍແດນຈະໃຫ້ລູກອົມ ແລະ ອາຫານວ່າງແກ່ລາວ. ບາງຄັ້ງ, ເມື່ອລູກຂອງຂ້ອຍຮ້ອງໄຫ້ໃນລະຫວ່າງຮຽນ, ກອງປ້ອງກັນຊາຍແດນຈະປອບໃຈລາວ, ສະນັ້ນຂ້ອຍດີໃຈຫຼາຍ.”
ໂມງແຂວນຝາຜະໜັງດັງຂຶ້ນ, ເປັນສັນຍານບອກເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງບົດຮຽນ, ແລະ ສຽງອຳລາທີ່ອົບອຸ່ນລະຫວ່າງທະຫານ ແລະ ພົນລະເຮືອນໄດ້ດັງກ້ອງໄປທົ່ວອາກາດ. ນາຍຮ້ອຍ ຫງວຽນ ວັນ ລວນ ໄດ້ແບ່ງປັນຕື່ມອີກວ່າ: “ໃນເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ມີຜູ້ບໍ່ຮູ້ໜັງສືຫຼາຍກວ່າ 70 ຄົນ, ຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າຍັງທຸກຍາກຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາເຕັມໃຈທີ່ຈະເຮັດທຸກສິ່ງທີ່ພວກເຮົາສາມາດເຮັດໄດ້ເພື່ອເຂົາເຈົ້າ, ເຖິງແມ່ນວ່າງົບປະມານຂອງໜ່ວຍງານຈະມີຈຳກັດ, ພວກເຮົາຈະເປີດຫ້ອງຮຽນເພີ່ມເຕີມ. ການລຶບລ້າງການບໍ່ຮູ້ໜັງສືແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນ, ແຕ່ການປ້ອງກັນການກັບຄືນມາເປັນຊ້ຳອີກແມ່ນສິ່ງທ້າທາຍທີ່ຍາກທີ່ສຸດທີ່ພວກເຮົາຕ້ອງສຸມໃສ່ການຮັກສາ.”
ພວກເຮົາໄດ້ອຳລາຄູອາຈານໃນຊຸດເຄື່ອງແບບທະຫານ, ແລະ ໄດ້ອອກໄປທ່າມກາງຝົນຕົກໜັກ. ບໍລິເວນຊາຍແດນແມ່ນຮຸນແຮງ, ມີລົມແຮງ ແລະ ຖະໜົນຫົນທາງທີ່ເປື້ອນ. ພວກເຮົາຂໍອວຍພອນໃຫ້ຄູອາຈານໃນຊຸດເຄື່ອງແບບທະຫານມີຄວາມເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຄວາມອົດທົນ, ແລະ ພວກເຮົາຂໍອວຍພອນໃຫ້ຫ້ອງຮຽນຂອງເຂົາເຈົ້າປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍ.
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ
(0)