ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ຄວາມໝາຍຂອງຊີວິດ

ໃນຖານະນັກຂ່າວ ແລະ ຜູ້ນຳສື່ມວນຊົນທີ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ຮັກຊາດ, ທ່ານ ເຈືອງດຶກມິງຕື, ບັນນາທິການໃຫຍ່ຂອງໜັງສືພິມ ກວາງຈິ , ໄດ້ບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳນັບບໍ່ຖ້ວນ ແລະ ສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງລາວກ່ຽວກັບສະຖານທີ່ທີ່ລາວໄດ້ເດີນທາງໄປຜ່ານ ແລະ ຜູ້ຄົນທີ່ລາວຊົມເຊີຍໃນບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳຂອງລາວ “ຊີວິດຄືກັບນະວະນິຍາຍ”, ເຊິ່ງໄດ້ຈັດພິມໃນຕົ້ນເດືອນຕຸລາ 2024.

ໃນຕອນບ່າຍຂອງວັນທີ 24 ຕຸລາ 2024, ທີ່ ຫ້ອງການໄປສະນີ ດົງດາ ໄດ້ສົ່ງສຳເນົາບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳ "ຊີວິດຄືນະວະນິຍາຍ" ໂດຍນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນ ເຈືອງດຶກມິງຕື ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ເຊິ່ງເປັນຂອງຂວັນຈາກແຂວງກວາງຈິ. ປຶ້ມຫົວນີ້ມີໜ້າປົກທີ່ສະຫງ່າງາມ ແລະ ເກືອບ 300 ໜ້າທີ່ພິມດ້ວຍຕົວອັກສອນທີ່ອ່ານງ່າຍ. ໃນເຈັດພາກສ່ວນຂອງປຶ້ມ, ນອກຈາກຄຳນຳ ແລະ ການແນະນຳສັ້ນໆຂອງຜູ້ຂຽນ, ຫ້າພາກສ່ວນຫຼັກມີຂໍ້ຄວາມກ່ຽວກັບສາຍພົວພັນຂອງມະນຸດ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີ; ເລື່ອງຈິງທີ່ມີນິທານ; ແລະ ສະຖານທີ່ທີ່ຜູ້ຂຽນໄດ້ເດີນທາງໄປທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ, ເຊິ່ງໄດ້ສະໜອງ "ສ່ວນປະກອບ" ທີ່ມີຄຸນຄ່າສຳລັບການຂຽນທີ່ມີຈິດວິນຍານ ແລະ ໜ້າສົນໃຈຂອງລາວ.

ດັ່ງທີ່ ເຈືອງດຶກມິງຕື ໄດ້ເປີດເຜີຍ, ບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳ “ຊີວິດຄືກັບນະວະນິຍາຍ” ສາມາດຖືວ່າເປັນເອກະສານທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ອ່ານເຂົ້າໃຈ ແລະ ຮຽນຮູ້ເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບບັນດາລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວທີ່ມີພອນສະຫວັນຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນ ຜູ້ທີ່ດ້ວຍເຫດຜົນຕ່າງໆ ໄດ້ອອກຈາກທີ່ສຸດຂອງໂລກ, ບໍ່ສາມາດກັບຄືນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້, ບ່ອນທີ່ທຸກໆທົ່ງນາ, ບ້ານ, ແມ່ນ້ຳ ແລະ ທ່າເຮືອໄດ້ບຳລຸງລ້ຽງດິນແດນດ້ວຍດິນທີ່ອຸດົມສົມບູນ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດປະກອບສ່ວນພື້ນທີ່ອັນງົດງາມ ຂອງດົນຕີ ແລະ ວັນນະຄະດີໃຫ້ແກ່ໂລກ, ເຊິ່ງຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍ່ເປັນໜຶ່ງໃນຜູ້ທີ່ຊົມເຊີຍ ແລະ ຮູ້ສຶກຂອບໃຈ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແບ່ງປັນຄວາມຄິດນັ້ນກັບລາວເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າອ່ານໜ້າທຳອິດຂອງບົດຄວາມ “ການພົບກັນໃໝ່ຂອງພໍ່ ແລະ ລູກ, ນັກດົນຕີ ຮວ່າງທິທໍ”.

ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຕື້ນຕັນໃຈເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອ່ານຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຈາກຈົດໝາຍຂອງນັກດົນຕີ ຮວ່າງທິທໍ ເຖິງລູກຊາຍຂອງລາວ, ເຈົາລາຫວຽດ: “ເປັນເວລາສາມສິບຫ້າປີ, ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມພູມໃຈໃນສິ່ງໜຶ່ງສະເໝີ: ຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ລວມທັງຊີວິດຂອງທ່ານ ແລະ ຂອງແມ່ຂອງທ່ານ, ແມ່ນຄືກັບນິຍາຍ. ແລະ ນິຍາຍເລື່ອງໃດທີ່ບໍ່ມີການຫັນປ່ຽນທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນຫຼາຍ, ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ? ເອົາລະ, ພວກເຮົາ, ພໍ່ + ແມ່ + ລູກຊາຍ, ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະພົບກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ອຸປະສັກ, ແລະ ຄວາມໂສກເສົ້າ, ຂໍໃຫ້ພິຈາລະນາວ່າມັນເປັນຊະຕາກຳຂອງຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຄືກັບນິຍາຍ...” (ໜ້າ 21) ແລະ “ຄວາມຊັກຊ້າໃດໆ, ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຊ້າໃດກໍ່ຕາມແມ່ນເຈັບປວດ, ແຕ່ທຸກໆຄວາມຊັກຊ້າແມ່ນສວຍງາມ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມຊັກຊ້າໃນນິຍາຍ, ຄວາມຊັກຊ້າໃນຊີວິດການຂຽນນິຍາຍຂອງພວກເຮົາ” (ໜ້າ 22).

ອ່ານຕໍ່ໄປ, ເຖິງແມ່ນວ່າຕົວລະຄອນແຕ່ລະຄົນມີເລື່ອງລາວຊີວິດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນມຸມ ແລະ ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ຊະຕາກຳຂອງແຕ່ລະຄົນກໍ່ສ່ອງແສງດ້ວຍສີສັນຂອງນະວະນິຍາຍ. ບາງທີນັ້ນອາດເປັນເຫດຜົນທີ່ຜູ້ຂຽນຕັ້ງຊື່ຜົນງານຂອງລາວວ່າ "ຊີວິດຄືກັບນະວະນິຍາຍ"?

ຜ່ານບົດຂຽນຂອງນາງ, ຊີວິດ ແລະ ເລື່ອງລາວຄວາມຮັກຂອງນັກສິລະປິນຍິງ ເຕິນເຍີນ ກັບສາມີຄົນທຳອິດຂອງນາງ, ນັກດົນຕີ ຮວ່າງທິທໍ, ເຕັມໄປດ້ວຍການຫັນປ່ຽນ, ຫຼາຍເລື່ອງທີ່ບໍ່ຄາດຄິດ ແລະ ຄາດເດົາບໍ່ໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງຄົງຈື່ຈຳກັນດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຖ້າຈຸດສູງສຸດຂອງແບບການຮ້ອງເພງຂອງ ເຕິນເຍີນ ແມ່ນເພງ "ໄກຈາກທະເລ" ຂອງ ຫງວຽນໄຕ່ຕື ໃນຊຸມປີ 1960, ມີປະໂຫຍກໜຶ່ງທີ່ສະແດງເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງ ເຕິນເຍີນ ໄດ້ຢ່າງສົມບູນແບບ ເມື່ອພວກເຂົາແຍກທາງກັນ, ເປັນເວລາຫຼາຍປີທີ່ບໍ່ໄດ້ເຫັນໜ້າກັນ: "ຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ຄວາມປາຖະໜາຈາກໄກ, ໂອ້ ທະເລໃນຄ່ຳຄືນນີ້." ແລະ "ໄກໆ, ຝູງນົກກາງປີກຂອງມັນກະຈາຍໄປທົ່ວທ້ອງຟ້າ - ໂອ້ ນົກ, ຢຸດເພື່ອຂ້ອຍຈະສາມາດສົ່ງຂໍ້ຄວາມຂອງຂ້ອຍໄປຍັງສະຖານທີ່ໄກໆນັ້ນ..." (ເພງພື້ນເມືອງຂອງແຄມຝັ່ງແມ່ນ້ຳຮຽນເລືອງ, ດົນຕີໂດຍ ຮວ່າງຮຽບ, ເນື້ອຮ້ອງໂດຍ ດັງຢາວ).

ນີ້ຍັງເປັນສຽງ "ຕຳນານ" ຂອງນັກຮ້ອງ Tan Nhan ທີ່ເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຮ້ອງໄຫ້ໃນຊ່ວງປີທີ່ປະເທດຖືກແບ່ງແຍກໂດຍລະບອບ US-Diem, ແລະແມ່ນໍ້າ Hien Leung ໃນ Quang Tri - ບ້ານເກີດຂອງ Tan Nhan - ໄດ້ກາຍເປັນເສັ້ນແບ່ງເຂດແດນຊົ່ວຄາວ.

ເຈົາລາຫວຽດໄດ້ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຮັກກັບພໍ່ຄົນທຳອິດຂອງນາງ, ຮວ່າງທິທໍ; ຕໍ່ມາ, ນາງມີພໍ່ຄົນທີສອງຄືນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນທີ່ມີພອນສະຫວັນ ເລແຄ້ງກັນ, ຜູ້ທີ່ເປັນຫົວໜ້າພະແນກຢູ່ໜັງສືພິມເຍີນດານ. ທັງ ເຕິ່ນເຍີນ ແລະ ເລແຄ້ງກັນ ໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກ, ເຊິ່ງເປັນ "ພື້ນຖານ" ສຳລັບຄວາມສຳເລັດຂອງອາຊີບການຮ້ອງເພງຂອງນັກສິລະປິນຜູ້ມີກຽດ ເຕິ່ນເຍີນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບອາຊີບນັກຂ່າວ ແລະ ວັນນະຄະດີຂອງ ເລແຄ້ງກັນ.

ຂ້າພະເຈົ້າໂຊກດີຫຼາຍທີ່ໄດ້ອາໄສຢູ່ກັບຄອບຄົວເຈົາລາຫວຽດໃນອາພາດເມັ້ນທີ່ຄັບແຄບ ແລະ ຫຍຸ້ງຍາກ ນາມດົ່ງ ເລກທີ 178 ຖະໜົນໄຕເຊີນ, ເມືອງດົ່ງດາ, ເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນທີ່ມີຊື່ສຽງ ຟານກວາງ ກໍ່ອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ເປັນເພື່ອນສະໜິດຂອງ ເຕິນຍັນ ແລະ ເລແຄ້ງການ ໃນຊ່ວງເວລາຫຼາຍປີຂອງການຕໍ່ຕ້ານລັດທິລ່າເມືອງຂຶ້ນຂອງຝຣັ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າຊົມເຊີຍວິຖີຊີວິດທີ່ກົມກຽວ ແລະ ສະຕິປັນຍາທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ການອ່ານບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳຂອງ ມິງຕື ໃນມື້ນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບເລື່ອງຄວາມຮັກທີ່ໜ້າສົນໃຈລະຫວ່າງ ເຕິນຍັນ ແລະ ນັກດົນຕີ ຮວ່າງທິທໍ. ເນື່ອງຈາກສະພາບການທີ່ຫຍຸ້ງຍາກໃນເວລານັ້ນ, ລາວຖືກບັງຄັບໃຫ້ໄປຕັ້ງຖິ່ນຖານຢູ່ຕ່າງປະເທດຈົນຮອດປີ 1993, ເມື່ອລາວມີໂອກາດກັບຄືນໄປຫວຽດນາມ ແລະ ພົບກັບລູກຊາຍຂອງລາວ, ເຈົາລາຫວຽດ, ເກີດຢູ່ໃນປ່າໃນຊ່ວງສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຢູ່ຮ່າຕິ້ງ, ແຄມແມ່ນ້ຳລາ, ໃນປີ 1952.

ຕໍ່ມາ, ລາວໄດ້ໃຊ້ຊື່ Châu La Việt ເພື່ອລະນຶກເຖິງບ້ານເກີດຂອງລາວ ແລະ ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງ Hoàng Thi Thơ ແລະ Tân Nhân, ເຊິ່ງຕັ້ງຢູ່ຮ່ວມກັນກັບແມ່ນ້ຳ Cửa Việt. ມັນປາກົດວ່າຕົ້ນກຳເນີດຂອງຊື່ຂອງນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນ Châu La Việt ແມ່ນຄ້າຍຄືກັນກັບນະວະນິຍາຍ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດ ແລະ ໜ້າຊົມເຊີຍແມ່ນວ່າລາວໄດ້ຕິດຕາມພໍ່ຂອງລາວ Lê Khánh Căn ຜ່ານພູ Trường Sơn, ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນທະຫານ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນໄດ້ຈົບການສຶກສາຈາກມະຫາວິທະຍາໄລສອນວິຊາຮ່າໂນ້ຍໃນຍຸກສັນຕິພາບ, ກາຍເປັນນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນທີ່ມີຄວາມສາມາດໃນການຂຽນທີ່ໂດດເດັ່ນໃນດ້ານວາລະສານ, ບົດກະວີ ແລະ ນະວະນິຍາຍ.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໄປໃນລາຍລະອຽດເລັກນ້ອຍກ່ຽວກັບ Hoang Thi Tho, Tan Nhan, Le Khanh Can, ແລະ Chau La Viet ເພາະວ່າບົດຂຽນຂອງ Minh Tu ໄດ້ສຳຜັດຫົວໃຈຂອງຜູ້ອ່ານດ້ວຍເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ຄົນທີ່, ເຖິງວ່າຈະມີຄວາມຂຶ້ນໆລົງໆໃນຊີວິດ, ຍັງຄົງບຳລຸງລ້ຽງຄວາມຮັກແລະຄວາມຫວັງ, ເອົາຊະນະຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແລະອຸປະສັກທັງໝົດເພື່ອດຳລົງຊີວິດຕາມອຸດົມການອັນສູງສົ່ງຂອງຊີວິດ - ແລະ 35 ປີຕໍ່ມາ, Chau La Viet ໄດ້ພົບກັບ Hoang Thi Tho ອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາພຽງຢ່າງດຽວຄື: "ພໍ່, ກະລຸນາໃຊ້ພອນສະຫວັນດ້ານດົນຕີຂອງທ່ານເພື່ອຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນສະເໝີ." ແລະນັກປະພັນເພງ Hoang Thi Tho ໄດ້ເຮັດຕາມທີ່ລູກຊາຍຂອງລາວປາດຖະໜາ; ໃນບັນດາເພງຫຼາຍກວ່າ 500 ບົດຂອງລາວ, ຫົວຂໍ້ຂອງຄວາມຮັກຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນ, ປະເທດ, ປະຊາຊົນ, ແລະຄວາມຮັກຕໍ່ສັນຕິພາບຍັງຄົງເປັນຫົວຂໍ້ຫຼັກ.

ດ້ວຍໜ້າເວັບທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຂໍ້ມູນໂດຍກົງ, ຜູ້ຂຽນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນເຖິງນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນຜູ້ມີປະສົບການ ຟານກວາງ, ເຊິ່ງເປັນບຸກຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງໃນວົງການນັກຂ່າວຫວຽດນາມ - ສະຫຼາດຫຼັກແຫຼມ, ສະຫງ່າງາມ, ແລະ ຍັງມີຜົນງານຫຼາຍຢ່າງເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີອາຍຸ 90 ປີແລ້ວ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນໃຫ້ມີຜົນງານຫຼາຍຢ່າງທີ່ນັກຂ່າວອື່ນໆບໍ່ຫຼາຍຄົນສາມາດປຽບທຽບໄດ້; ນັກຂ່າວ ແລະ ນັກກະວີ ຫງວຽນຮົ່ງວິງ, ຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນນັກຂ່າວສົງຄາມສອງຄັ້ງໃນພູພຽງເຈື່ອງເຊີນໃນລະຫວ່າງສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານສະຫະລັດ; ແລະ ສາມຄັ້ງໃນໝູ່ເກາະເຈື່ອງຊາໃນຊຸມປີ 1980 ທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ, ເຊິ່ງສົ່ງຜົນໃຫ້ມີບົດຂຽນທາງການເມືອງຫ້າເຫຼັ້ມທີ່ມີຫົວຂໍ້ວ່າ "ຮັກສາແປວໄຟໃຫ້ມີຊີວິດຢູ່," ລວມທັງໝົດຫຼາຍກວ່າ 3,000 ໜ້າ, ແລະ ບົດກະວີສິບສອງເຫຼັ້ມ; ແລະ ນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນ ຟາມກວກຕວານ, ອະດີດທະຫານ, ມີຄວາມມັກໃນວົງການຂ່າວ ແລະ ວັນນະຄະດີ, ເປັນນັກຂຽນທີ່ວ່ອງໄວ ແລະ ມີຜົນງານຫຼາຍປະເພດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນນະວະນິຍາຍຂອງລາວ "ຈາກແຄມແມ່ນ້ຳເຢີງ," ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນເຖິງນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນ ຟານກວາງ ໃນຊີວິດຈິງຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍຈົນເຖິງອາຍຸຂອງລາວ.

ອາດເວົ້າໄດ້ວ່າຊີວິດຂອງ ຟານກວາງ ຄືກັບນະວະນິຍາຍ, ຈາກຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງທີ່ເກີດຢູ່ໃນດິນແດນຫີນຂອງແຂວງກວາງຈິ, ບ່ອນທີ່ "ເນີນພູທີ່ມີໝາກຊິມບໍ່ພຽງພໍທີ່ຈະລ້ຽງປະຊາຊົນ," ລາວໄດ້ມີຄວາມຝັນດ້ານວັນນະຄະດີໃນໄວໜຸ່ມ, ແຕ່ເມື່ອລາວເຂົ້າຮ່ວມການປະຕິວັດ, ອົງການດັ່ງກ່າວໄດ້ມອບໝາຍໃຫ້ລາວເຂົ້າຮ່ວມທີມງານໜັງສືພິມກວ໊ກວກ (ກູ້ໄພຊາດ) ໃນເຂດ IV ພ້ອມກັບ ເຈ ລານວຽນ.

ດ້ວຍສະຕິປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮູ້ທີ່ຮຽນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງ, ຟານກວາງ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງພອນສະຫວັນດ້ານນັກຂ່າວ ແລະ ວັນນະຄະດີຂອງລາວຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນອາຊີບຂອງລາວ. ຕົວຢ່າງທີ່ດີແມ່ນເມື່ອ, ພາຍໃນຄືນດຽວ, ຕາມການຮ້ອງຂໍຢ່າງຮີບດ່ວນຂອງ Che Lan Vien ສຳລັບບົດຄວາມເພີ່ມເຕີມທາງວັນນະຄະດີໃນວັນເຕັດ (ປີໃໝ່ຈີນ), ຟານກວາງ ໄດ້ແຕ່ງເລື່ອງສັ້ນເລື່ອງ "ໄຟແດງ" ສຳເລັດ, ເຊິ່ງແມ່ນແຕ່ Che Lan Vien ຜູ້ມີສະຕິປັນຍາສູງກໍ່ຍັງຮ້ອງຂຶ້ນເມື່ອທົບທວນຄືນວ່າ: "ເລື່ອງນີ້ດີເລີດຫຼາຍ!"

ອາຊີບນັກຂ່າວຂອງລາວໄດ້ກວມເອົາເຂດ IV ແລະ III, ເຂດສົງຄາມ Viet Bac, ແລະຫຼັງຈາກການປົດປ່ອຍຮ່າໂນ້ຍ (10 ຕຸລາ 1954), ລາວໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ເຮັດວຽກຢູ່ໜັງສືພິມ Nhan Dan, ເຊິ່ງເປັນໜັງສືພິມທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ. ລາວໄດ້ສຸມໃສ່ບັນຫາກະສິກຳ ແລະ ຊົນນະບົດເປັນຫຼັກເປັນເວລາ 17 ປີ, ໂດຍໄດ້ຜະລິດບົດລາຍງານທີ່ໜ້າຈົດຈຳ, ບົດລາຍງານການສືບສວນ, ບົດຂຽນ ແລະ ບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳຕ່າງໆ.

ບາງທີລາວອາດເປັນໜຶ່ງໃນນັກຂ່າວບໍ່ຫຼາຍຄົນທີ່ມີສິດທິພິເສດໄດ້ໄປພ້ອມກັບປະທານໂຮ່ຈິມິນ ແລະ ຜູ້ນຳລະດັບສູງຄົນອື່ນໆ ເຊັ່ນ: ເລຢວນ, ເຈື່ອງຈິ້ງ, ໂຕຫືວ, ຫງວຽນຈີແທ່ງ, ແລະອື່ນໆ, ໃນການເດີນທາງຫຼາຍຄັ້ງສູ່ລະດັບຮາກຖານ. ນີ້ແມ່ນໂອກາດທີ່ດີເລີດໃນການຜະລິດບົດຄວາມທີ່ມີທັງຄວາມເຂົ້າໃຈ ແລະ ໜ້າສົນໃຈ, ໄດ້ຮັບການຍ້ອງຍໍຈາກປະທານໂຮ່ຈິມິນ ແລະ ຜູ້ນຳຄົນອື່ນໆ.

ຖ້າພວກເຮົານັບຈາກຜົນງານທຳອິດຂອງລາວຕອນອາຍຸ 20 ປີ (1948), ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີອາຍຸ 90 ປີແລ້ວ, ລາວກໍຍັງມີພະລັງ, ສືບຕໍ່ຂຽນຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້ໃນອາຍຸ 96 ປີ. ຕະຫຼອດ 70 ປີຂອງການຂຽນ, ລາວໄດ້ພິມເລື່ອງສັ້ນ 7 ຊຸດ, 9 ຊຸດບົດຂຽນ, 1 ບົດປະພັນ (3 ເຫຼັ້ມ), 6 ນະວະນິຍາຍ, ແລະ 6 ການແປວັນນະຄະດີຕ່າງປະເທດ. ຜູ້ອ່ານຫຼາຍຄົນຮັກ ແລະ ຈື່ຈຳຜົນງານຂອງລາວ, ເຊັ່ນ "ໜຶ່ງພັນໜຶ່ງຄືນ," ເຊິ່ງໄດ້ຖືກພິມຄືນໃໝ່ 30 ເທື່ອ; ແລະ "ໜຶ່ງພັນໜຶ່ງມື້," ເຊິ່ງໄດ້ຖືກພິມຄືນໃໝ່ຫຼາຍກວ່າ 10 ເທື່ອໂດຍສຳນັກພິມທີ່ມີຊື່ສຽງ 5 ແຫ່ງ (ໜ້າ 127).

ໃນຊຸດບົດຂຽນນີ້, ພວກເຮົາຫວນຄືນເລື່ອງລາວທີ່ມີຊີວິດຊີວາທີ່ສະສົມມາຕະຫຼອດຊີວິດນັກຂ່າວຂອງ ເຈືອງດຶກມິງຕື, ເຊັ່ນ "ເລື່ອງຄວາມຮັກອີກເລື່ອງໜຶ່ງທີ່ແຄມແມ່ນ້ຳໂອເລົາ" ກ່ຽວກັບເຈົ້າໜ້າທີ່ຮັກສາຄວາມປອດໄພ ໂງຮວາ; "ເລື່ອງລາວຂອງທະຫານທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ຄູສອນໂຮຣວ່າງ," ຊາຍຊົນເຜົ່າວັນກ້ຽວ ທີ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນອຸດົມການ "ບຳລຸງລ້ຽງປະຊາຊົນ"; "ຜູ້ຍິງທີ່ມີການເດີນທາງ 30 ປີເພື່ອຊອກຫາຄວາມຍຸຕິທຳ," ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພົນລະເມືອງ ແລະ ໜ້າທີ່ທາງສັງຄົມຂອງນັກຂຽນໃນການປະເຊີນກັບຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳທີ່ຍືດເຍື້ອມາດົນນານທີ່ນາງ ເຈິ່ນທິຮຽນ ໄດ້ຮັບຄວາມເດືອດຮ້ອນໃນເມືອງ Pleiku... (ຈາກໜ້າ 163 ຫາໜ້າ 204).

ພາກສຸດທ້າຍຂອງປຶ້ມປະກອບດ້ວຍບັນທຶກການເດີນທາງກ່ຽວກັບການຢ້ຽມຢາມ ແລະ ການເດີນທາງໄປເຮັດວຽກຢູ່ປະເທດຈີນ, ລາວ, ກຳປູເຈຍ, ໄທ ແລະ ເກົາຫຼີໃຕ້, ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບຄວາມງາມຂອງດິນແດນ ແລະ ປະຊາຊົນໃນແຕ່ລະປະເທດ, ແລະ ກ່ຽວກັບມິດຕະພາບ ແລະ ສັນຕິພາບລະຫວ່າງຫວຽດນາມ ແລະ ບັນດາປະເທດເຫຼົ່ານີ້ (ຈາກໜ້າ 225 ຫາ ໜ້າ 281).

ມັນຈະເປັນການເບິ່ງຂ້າມທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ຖ້າບໍ່ກ່າວເຖິງພອນສະຫວັນຂອງຜູ້ຂຽນໃນການ "ເຮັດໃຫ້ມີຊີວິດຊີວາ" ອອກມາເປັນຄຳເວົ້າ, ສິລະປະການຈົດບັນທຶກຂອງລາວ, ແລະ ການນຳໃຊ້ລາຍລະອຽດ ແລະ ຂໍ້ມູນທີ່ມີຄຸນຄ່າຢ່າງມີສີມືຂອງລາວ - ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານຂອງຄວາມດຶງດູດໃຈຂອງປຶ້ມຫົວນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າມັກອ່ານຄືນ "ເລື່ອງລາວຂອງຄວາມປາດຖະໜາເພື່ອສັນຕິພາບ" (ໜ້າ 223), ເຊິ່ງບັນທຶກການສົນທະນາທີ່ຈິງໃຈລະຫວ່າງທ່ານ Lee Won Hee, ຜູ້ອຳນວຍການຝ່າຍການຕ່າງປະເທດຂອງສະມາຄົມນັກຂ່າວເກົາຫຼີ, ແລະ ຜູ້ຂຽນ, ປະທານສະມາຄົມນັກຂ່າວ Quang Tri, ຜູ້ທີ່ເກີດ ແລະ ເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ເສັ້ນຂະໜານທີ 17 - ບ່ອນທີ່ແມ່ນ້ຳ Ben Hai ເຄີຍເປັນເສັ້ນແບ່ງເຂດແດນຊົ່ວຄາວທີ່ແຍກພາກເໜືອ ແລະ ພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມເປັນເວລາ 21 ປີ.

ທ່ານ ລີ ໄດ້ແບ່ງປັນຄວາມລຳບາກຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມໃນຊ່ວງສົງຄາມທີ່ຍາວນານນັ້ນ ແລະ ສະແດງຄວາມຊົມເຊີຍຕໍ່ຜົນງານອັນວິລະຊົນຂອງປະເທດພວກເຮົາໃນການຕໍ່ສູ້ ແລະ ການສ້າງສາ ເຊິ່ງມຸ່ງຫວັງທີ່ຈະມີສັນຕິພາບ, ການຮ່ວມມື ແລະ ການພັດທະນາກັບເກົາຫຼີໃຕ້. ທ່ານ ລີ ໄດ້ກ່າວວ່າ ນັກແປ Kyung Hwan, ເມື່ອແປ "ບັນທຶກຂອງ Dang Thuy Tram" ເປັນພາສາເກົາຫຼີ, ໄດ້ປ່ຽນຫົວຂໍ້ເປັນ "ຄືນທີ່ຜ່ານມາຂ້ອຍຝັນເຖິງສັນຕິພາບ" (ໜ້າ 222).

ແມ່ນແລ້ວ, ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຢາກມີສັນຕິພາບ, ໃນຫຼາຍປີຜ່ານມາ, ແຂວງກວາງຈິ, ບ້ານເກີດຂອງຜູ້ຂຽນ, ໄດ້ຈັດ "ງານບຸນເພື່ອສັນຕິພາບ" ເປັນປະຈຳ, ເພາະວ່າບໍ່ມີບ່ອນໃດອື່ນຄືກັບແຂວງກວາງຈິ - ບໍ່ມີທີ່ດິນກວ້າງຂວາງ, ບໍ່ມີປະຊາກອນໜາແໜ້ນ, ແຕ່ມີສຸສານນັກຮົບເສຍສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຊາດ 72 ແຫ່ງ, ລວມທັງສຸສານນັກຮົບເສຍສະຫຼະຊີວິດເພື່ອຊາດສອງແຫ່ງຄື: ເຈື່ອງເຊີນ ແລະ ເຢືອງຈິນ.

ເຈືອງດຶກມິງຕື ໄດ້ໃຊ້ບົດປະພັນນີ້ເປັນບົດສະຫຼຸບຂອງປຶ້ມ ເພາະວ່າຊີວິດຂອງຕົວລະຄອນໃນປຶ້ມຫົວນີ້ສ້າງບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອາລົມຂອງມະນຸດຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ບຳລຸງລ້ຽງຄວາມມຸ່ງຫວັງເພື່ອສັນຕິພາບ ແລະ ສັດທາໃນອະນາຄົດທີ່ສົດໃສຂອງປະເທດຊາດ, ແລະ ກຳລັງກ້າວເຂົ້າສູ່ຍຸກໃໝ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ - ຍຸກແຫ່ງການຟື້ນຟູປະເທດຊາດ.

ຮອງສາດສະດາຈານ, ດຣ. ຫງວຽນ ຮົ່ງ ວິງ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquangtri.vn/nghia-tinh-va-le-song-189294.htm