ຂ້ອຍໄດ້ຍ່າງຕາມເນີນພູທີ່ນຳໄປສູ່ເນີນຊາຮູບຫົວໃຈ. ຕົ້ນຊາຂຽວເຂັ້ມເປັນແຖວຍາວອອກ, ອ່ອນນຸ້ມແລະອ່ອນໂຍນຄືກັບຮອຍແປງໃນຮູບແຕ້ມໝຶກຂະໜາດໃຫຍ່. ຕົ້ນຊາຖືກຕັດแต่งແລະຈັດລຽງຢ່າງເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍ, ຄືກັບການເຕັ້ນຂອງຫົວໃຈຂອງໂລກ. ດ້ວຍແຕ່ລະບາດກ້າວ, ເມກໄດ້ເປີດພື້ນທີ່ຂຶ້ນອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ, ຈາກນັ້ນກໍ່ປິດລົງທາງຫຼັງຂ້ອຍຄືກັບປະຕູທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ.
ມົກເຈົາເປັນສະຖານທີ່ທີ່ເມກເຄື່ອນຍ້າຍ ແລະ ເຄື່ອນຍ້າຍຕະຫຼອດທັງສີ່ລະດູການ. ລະດູການນີ້, ເມກຈະຢູ່ໃນບ້ານເຕິນລັບ; ລະດູການຕໍ່ໄປ, ພວກມັນຈະຍ້າຍໄປຢູ່ພຽງເລືອງ, ລອງເລືອງ, ນາກາ... ເມກບໍ່ໄດ້ຢູ່ບ່ອນດຽວ, ແຕ່ພວກມັນກໍ່ບໍ່ໄດ້ຫາຍໄປໝົດ; ພວກມັນພຽງແຕ່ປ່ຽນສະຖານທີ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຂົາເຈົ້າເລິກເຊິ່ງຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ທ່າມກາງຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ໄພສານນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າກໍ່ເຂົ້າໃຈທັນທີວ່າເປັນຫຍັງປະຊາຊົນໃນເຂດພູສູງຈຶ່ງບໍ່ຄ່ອຍເວົ້າເຖິງຄວາມປາຖະໜາ, ເພາະວ່າເມກໄດ້ເວົ້າແທນພວກເຂົາແລ້ວ.
ລົມພັດຜ່ານເນີນຊາພັດເອົາກິ່ນຫອມຂອງໃບອ່ອນປະສົມກັບຄວາມຂົມຂື່ນອ່ອນໆໃສ່ລີ້ນ. ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງແຕະຕ້ອງ; ພຽງແຕ່ຢືນຢູ່ທ່າມກາງເມກ ແລະ ຊາກໍພຽງພໍທີ່ຈະຮູ້ສຶກເຖິງຄຳທັກທາຍທີ່ເປັນເອກະລັກ: "ມົກເຈົາມາຮອດແລ້ວ, ຊ້າໆ, ແຕ່ມີຄວາມໝາຍຢ່າງເລິກເຊິ່ງ."
ຕອນແລງມາຮອດຢ່າງໄວວາໃນເຂດພູສູງ. ດວງອາທິດຄ່ອຍໆຈາງລົງ, ແລະອາກາດໜາວເຢັນລົງຄືກັບຜ້າຫົ່ມຜືນໃຫຍ່ປົກຄຸມໝູ່ບ້ານ. ຄອບຄົວໄທຄອບຄົວໜຶ່ງໄດ້ເຊີນຂ້ອຍໄປດື່ມຊາສະໝຸນໄພຢູ່ເຮືອນຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ເຮືອນຫຼັງນ້ອຍໆແຕ່ອົບອຸ່ນ, ເຮັດດ້ວຍໄມ້ໄຊເປຣສ, ມີຫຼັງຄາເຮັດດ້ວຍແຜ່ນໄມ້ເກົ່າໆທີ່ຈາງລົງ. ຢູ່ເທິງເຕົາໄຟ, ເຕົາໄຟຟືນໄດ້ດັງຂຶ້ນຢ່າງອ່ອນໂຍນ. ບໍ່ມີການສົນທະນາທີ່ຍາວນານ, ແຕ່ຕົວເຕົາໄຟເອງກໍ່ເປັນເລື່ອງລາວທີ່ສົມບູນແບບ. ໃນແສງໄຟ, ຂ້ອຍເຫັນເງົາຂອງຜູ້ຍິງໄທຄົນໜຶ່ງອຸ່ນມືຂອງນາງ, ເດັກນ້ອຍນອນຫງາຍໜ້າລົງເບິ່ງມັນຕົ້ນຫວານປີ້ງປ່ຽນເປັນສີທອງ, ແລະຜູ້ຊາຍກຳລັງຕື່ມຟືນຢ່າງງຽບໆ - ບໍ່ມີຄຳເວົ້າ, ແຕ່ທຸກຢ່າງທີ່ລາວເວົ້າ. ຢູ່ທີ່ນີ້, ຄວາມອົບອຸ່ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຄຳເວົ້າ, ແຕ່ຢູ່ໃນຈັງຫວະຂອງຊີວິດ.
ຄືນນັ້ນຢູ່ໃນຕົວເມືອງ, ຂ້ອຍໄດ້ຍ່າງຜ່ານຕະຫຼາດກາງຄືນມົກເຈົາ. ຮ້ານຄ້າຕ່າງໆເຕັມໄປດ້ວຍຜ້າແພ, ຜ້າພັນຄໍປັກແສ່ວ, ຖົງເປົາປັກແສ່ວ, ແລະສາຍແຂນເງິນທີ່ເຮັດດ້ວຍມືຂອງຊາວເຜົ່າດາວແດງ... ອາຫານເຂດພູສູງກໍ່ມີຂາຍຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ: ເຫຼົ້າສາລີໝັກດ້ວຍໃບ, ນົມງົວອຸ່ນ, ແກງທັງໂກ (ອາຫານພື້ນເມືອງແບບພູເຂົາ), ແກງປາປິນ (ອາຫານປະເພດໜຶ່ງ), ເຂົ້າຫຼອດໄມ້ໄຜ່...
ແຕ່ສິ່ງທີ່ປະທັບໃຈຂ້ອຍຫຼາຍທີ່ສຸດບໍ່ພຽງແຕ່ອາຫານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ວິທີທີ່ຜູ້ຄົນສະເຫຼີມສະຫຼອງເທດສະການເຕັດໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ປະສົມປະສານນີ້.
ປັດຈຸບັນໄວໜຸ່ມຫຼາຍຄົນໃນເຂດພູສູງໄດ້ຖ່າຍທອດສົດການຂາຍສິນຄ້າ, ໂດຍໃຊ້ລະຫັດ QR ສຳລັບການຈ່າຍເງິນ, ເວົ້າພາສາຫວຽດນາມທີ່ຊັດເຈນ ແລະ ຊັດເຈນ, ສະຫຼັບກັບຄຳສັບຊົນເຜົ່າສອງສາມຄຳເມື່ອແນະນຳຜະລິດຕະພັນ. ເທັກໂນໂລຢີດິຈິຕອນ ອາດຈະແຊກຊຶມເຂົ້າໄປໃນຊີວິດປະຈຳວັນ, ແຕ່ມັນບໍ່ໄດ້ເຈາະເຂົ້າໄປໃນເຕົາໄຟ, ວິທີທີ່ຄົນກົ້ມຫົວເມື່ອສະເໜີເຄື່ອງດື່ມ, ຫຼືສີຂອງຜ້າພັນຄໍ piêu ໃໝ່ທີ່ແມ່ໃຊ້ເພື່ອຜູກຜົມຂອງລູກສາວໃນມື້ທຳອິດຂອງປີໃໝ່ຈີນ.
ຂ້ອຍໄດ້ພົບກັບກຸ່ມຊາວໜຸ່ມມົ້ງກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຝຶກຊ້ອມການໂຍນປາວ. ພວກເຂົາກຳລັງຫຼິ້ນເພງໃນລຳໂພງ Bluetooth ໃນຂະນະທີ່ໂຍນປາວຕາມຈັງຫວະຂອງເກມພື້ນເມືອງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ເວົ້າກ່ຽວກັບການເຊື່ອມໂຍງ, ກ່ຽວກັບບໍລິສັດ ທ່ອງທ່ຽວ ຊຸມຊົນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ແຕ່ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວເຖິງເທດສະການເຕັດ (ປີໃໝ່ຫວຽດນາມ), ເຫັດຈາ (ອາຫານພື້ນເມືອງ), ເຂົ້າໜຽວມົ້ງຕານ, ແລະເຫຼົ້າເຂົ້າທີ່ຕົ້ມດ້ວຍເຊື້ອລາປ່າ... ສຽງຂອງພວກເຂົາກໍ່ອ່ອນລົງ, ຄືກັບວ່າພວກເຂົາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາຂອງພູຜາ ແລະ ປ່າໄມ້ຂອງພວກເຂົາເອງ.
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baodanang.vn/theo-dau-may-rong-ruoi-3322578.html
(0)