'Identiteitskaart' en 'Burger-ID-kaart'

In de bovenstaande zin betekent "căn cước " "wortel, fundament". Het is een samengesteld woord van Chinese oorsprong, een combinatie van de twee karakters "căn " (根) en "cước" (脚). "Căn" betekent de wortel van een boom; fundament, oorsprong… (en andere betekenissen); "cước" betekent de voet van een persoon of dier; de kleine wortel van een plant (en andere betekenissen).

In het Chinees verwijst het samengestelde woord "identiteit" (根脚/跟腳, gēn jiǎo ) naar de hiel; de wortel van een plant of de fundering van een architectonische structuur; de basis van iets; een schoenmaat die past (noord-Chinees dialect); directe opvolging; een dienaar of helper ("deze identiteit is zeer loyaal aan zijn meester" - Nationaal Woordenboek ). In deze tekst betekent " identiteit " echter "familieachtergrond, afkomst, geschiedenis" ("..., ik beet in mijn vinger, schreef bloedstrepen op het papier, waarin ik de namen van mijn ouders en de oorsprong van mijn identiteit noteerde" - Bijlage Hoofdstuk 8 van Reis naar het Westen ).

In Vietnam ontstond de term "identiteitskaart" tijdens de Franse koloniale periode, een vertaling van het Franse woord "carte d'identité ". Zo stelt Tran Thuc Linh in zijn boek "Abridged Legal Terminology " (1965): "Identité (carte d'): identiteitskaart. Decreet van 9 november 1918 stelde de identiteitskaart in" (p. 561). Op 6 september 1946 vaardigde de president van de Democratische Republiek Vietnam een ​​decreet uit waarin de burgerkaart in plaats van de identiteitskaart werd gebruikt. Vanaf 1957 werd de burgerkaart vervangen door de burgeridentificatiekaart (ook wel identiteitskaart of identificatiedocument genoemd). Vanaf 2016 werd de burgeridentificatiekaart vervangen door de burgeridentificatiekaart . Op 27 november 2023 nam de Nationale Vergadering de Wet op Identiteitskaarten aan, waarmee de burgeridentificatiekaart werd hernoemd tot identiteitskaart (van kracht vanaf 1 juli 2024).

In Zuid-Vietnam werd de term 'identiteitskaart' gebruikt tot april 1975. Hoewel het een Chinees-Vietnamese term is, is ' identiteitskaart' geen vertaling van de overeenkomstige Chinese term 'identiteitsbewijs' (身分證, Shēnfèn zhèng). Het prototype van het identiteitsbewijs ontstond in China tijdens de Tang-dynastie en werd door het keizerlijk hof uitgegeven onder de naam 'viszegel' (魚符) om ambtenaren te legitimeren. De viszegel was een houten of metalen voorwerp in de vorm van een vis, verdeeld in twee helften, links en rechts, met kleine gaatjes erin om te bevestigen. Het was gegraveerd met de naam, functie en rang van de ambtenaar. Tijdens de Ming-dynastie werden identiteitsbewijzen gebruikt voor alle lagen van de bevolking, onder de naam 'Ya-kaart' (牙牌). Tegenwoordig zijn de meeste moderne identiteitsbewijzen in China hightech smartcards die door computers kunnen worden gescand en gelezen.

De Japanners gebruiken ook de term Identiteitsdocument (身分證, みぶん しょう), maar ze gebruiken vaak de uitdrukking Identiteitsdocument (身分証明書, みぶんしょうめいしょ) of de afkorting ID (Engels: identiteitsdocument) - gewoonlijk aangeduid als "persoonlijk identificatiedocument".

Momenteel gebruiken veel landen wereldwijd verschillende soorten identificatiedocumenten. Sommige landen hebben geen identiteitskaarten; in plaats daarvan gebruiken ze paspoorten, socialezekerheidskaarten, door banken uitgegeven identiteitskaarten of rijbewijzen, enzovoort.

Bronlink: https://thanhnien.vn/lat-leo-chu-nghia-can-cuoc-va-the-can-cuoc-185231201222930307.htm