1. De naam van elke plaats draagt de geest in zich van een vervlogen tijdperk, van de pioniersinspanningen van onze voorouders. De naam Dong Chua is bijvoorbeeld slechts een herinnering aan de eerste tempel die door de voorouders van het dorp werd gebouwd om Boeddha te vereren. De oude tempel is verdwenen en vervangen door uitgestrekte rijstvelden. Of neem het Bau Dung-veld, ooit een laaggelegen gebied overwoekerd met onkruid, zegge en riet. Dan zijn er nog Con Son, Cay Dua, Ong Le, Trung Cat…, waarvan de namen in alle vier de seizoenen tot bloei komen en de dorpen omhullen in een vredige, stralende gloed.
In de herinneringen van de dorpelingen is de voorouderlijke tempel van Quang Chau als een hart dat klopt en de ziel van het deltaland vormt. Dat hart heeft de zielen van elke inwoner gevoed met een zoete stroom van cultuur.
Vanaf de drievoudige poort van de kerk kan men de rijstvelden van Con Son zien, en te midden van de rustige rijstvelden ligt de altijdgroene Cha Va-bron (vijver). De ouderen vertellen nog steeds dat de naam Cha Va door hun voorouders werd gegeven toen zij het Cham-land in bezit namen. De rijstvelden van Con Son en de altijd stromende Cha Va-bron, gelegen voor de dorpskerk en achter het eeuwenoude Thuong Lam-bos, vormen een landschap met bergen op de achtergrond en uitzicht op het water, doordrenkt met de hoop op voorspoed en een lang leven die onze voorvaderen koesterden.
Op maanverlichte nachten zaten wij kinderen te luisteren naar de volwassenen die het tragische liefdesverhaal vertelden van mevrouw Tran Thi Bang, de vrouw van de patriot Thai Phien. Toen meneer Thai Phien door de Fransen werd geëxecuteerd op de executieplaats An Hoa, veegde de weduwe met haar eigen haar het afgehakte hoofd van haar man af en keerde terug naar haar dorp, verteerd door verdriet tot aan haar dood. Daarom stelden we ons, telkens als we langs het met bamboe omzoomde steegje van het huis van meneer Hoc Bang (de vader van mevrouw Bang) liepen, haar lange, met bloed bevlekte haar voor dat in de wind wapperde. Alleen al de gedachte was genoeg om ons weg te laten rennen, waarbij we onze sandalen verloren.
2. Het dorp bestaat uit vijf gehuchten: Ha Hoa, Trung Hoa, Ha Hoa, Thuong Lam en Ha Lam, maar de dorpelingen noemen ze gewoonlijk het Bovenste Gehucht, het Middelste Gehucht, het Beneden Gehucht en het Bosgehucht. Mijn huis staat in het gehucht Ha Hoa, ook wel bekend als het Beneden Gehucht, op een van de hoogste stukken grond in het dorp.
Elk jaar, als de overstromingen komen, staat het water kniehoog voor de volwassenen en enkelhoog voor de kinderen. De zorgeloze kinderen kijken reikhalzend uit naar de overstromingen, zodat ze door het water kunnen waden en op bananenvlotten door de buurt kunnen drijven om krekels te vangen. Op regenachtige dagen stroomt het water van de velden de tuinen in, waardoor de holen van de krekels onder water komen te staan. De krekels kruipen eruit en vormen klonten die zich aan elkaar vastklampen en naar de grashellingen drijven. De mollige veldkrekels en de stevige, zwarte houtskoolkrekels worden allemaal in een pan gedaan en gebakken tot ze geurig zijn.
Tijdens hevige regenbuien, wanneer de velden onder water staan, gaan de dorpelingen vaak samen op pad om het waterpeil te controleren. Ze kijken hoe hoog het water staat en hoe snel het stijgt, zodat ze de rijst naar de bovenverdiepingen kunnen verplaatsen, de varkens en kippen in schuilplaatsen kunnen zetten en vervolgens snel de hele buurt bijeen kunnen roepen om een varken te slachten en voedsel in te slaan voor de koude, regenachtige dagen die eraan komen.
November is ook de tijd voor het dorsen van de langstelige rijst. Na de oogst in de zomer en herfst lopen de rijststengels uit en dragen ze aren te midden van de motregen en de snijdende wind. Hoewel de langstelige rijststengels verdord zijn als weeskindjes, doorstaan ze dapper alle stormen van het leven...
We volgden de vrouwen in het dorp over de rijstvelden om rijst te 'zoeken'. Doorweekt tot op het bot waadden we door de ondergelopen velden, waar we voorzichtig de rijststengels met sikkels afsneden en in de geweven zakken stopten die we bij ons droegen. Thuis dorsden we elke stengel en droogden ze. Misschien kwam het doordat ze tijdens het regenseizoen slib hadden opgenomen, maar de rijststengels hadden een zoete, rijke smaak die werkelijk betoverend was.
De vrouwen en meisjes van Quang Chau staan niet alleen bekend om hun zachtaardige karakter en schoonheid, maar ook om hun bakkunsten, waardoor ze op vele plaatsen beroemd zijn geworden. Tot op de dag van vandaag kan ik de geur van droge cakes, gepofte rijstkoekjes, kleefrijstkoekjes gewikkeld in stekelige bladeren, kleefrijstsnoepjes, sesamsnoepjes... die uit de bakkerijen opstijgen en de kronkelende dorpswegen elke ochtend zoeter maken, nooit vergeten.
De drukste periode is de twaalfde maanmaand. Het ritmische stampen van meel en het malen van stekelige bladeren klinkt als de hartslag van het plattelandsleven en brengt een vreemd gevoel van rust in het hart. Hoewel het leven nu moderner is en de stenen vijzels in de vergetelheid zijn geraakt, blijft de geur van traditionele cakes in de ochtendmist hangen als een geur van thuis die nooit vervaagt.
3. Het is midden in de zomer en de hitte is zo intens dat de droge rijstvelden de voeten van de boeren verbranden. Maar de hitte van de zon lijkt niets vergeleken met de hitte in de harten van de mensen. De afgelopen dagen komen de mannen in het dorp 's ochtends en 's avonds samen in kleine winkeltjes om te praten.
Ze hadden het niet over de WK- wedstrijden van 2026, maar maakten zich zorgen over de verdeling van het dorp in twee woonwijken, Quang Chau 1 en Quang Chau 2. De reden hiervoor was dat de naam van het dorp, Quang Chau, een tijdlang was veranderd in Quan Chau. Alleen al de verandering van de "g" had zoveel onrust in het hele dorp veroorzaakt.
Sommigen zeggen dat de dorpspoort er nog steeds staat, met de woorden "QUAN CHAU" duidelijk zichtbaar. De voorouderlijke tempel, die onlangs is erkend als architectonisch erfgoed van de stad, draagt ook de naam QUAN CHAU. Waarom nu nog een G toevoegen?
Velen beweren, verwijzend naar semantische overeenkomsten, dat onze voorouders het dorp oorspronkelijk Minh Châu noemden, wat "heldere parel" betekent. Later, tijdens het bewind van keizer Minh Mạng, werd het woord MINH, vanwege een taboe op het gebruik van die naam, veranderd in QUANG. Dit ligt qua betekenis zeer dicht bij elkaar. Daarom weerspiegelt de naam QUAN CHÂU niet de betekenis die onze voorouders bedoelden…
Of er nu wel of geen dorp meer is, of dat de benaming 'dorp' nu plaatsmaakt voor 'buurt', op 530-jarige leeftijd blijft mijn dorp hetzelfde als vroeger. Het is nog steeds de oude tuin, verankerd in de stroom van de tijd, een plek waar zij die hun thuis hebben verlaten zich aan vastklampen. De wiegeliedjes strelen nog steeds zachtjes de kinderen van het dorp en wiegen hen in slaap boven de rijstvelden en aardappelvelden. Hoewel het leven is veranderd, zijn er nog steeds mensen die weigeren volwassen te worden en die met warme herinneringen steeds weer terugkeren naar hun oude dorp…
Bron: https://baodanang.vn/ky-uc-lang-que-3343061.html
