Een traditionele herfstmaaltijd in Mu Cang Chai.

De herfst in Mu Cang Chai.

Voor het eerst voelde ik de seizoenen voorbijtrekken en merkte ik de subtiele veranderingen in de natuur op. Voor het eerst genoot ik van de unieke gerechten, eenvoudig bereid door de Hmong-bevolking in de diepe vallei.

Seizoen van geur en schoonheid

Die herfst vertrokken we vanuit Ho Chi Minh-stad in onze oude pick-up truck en reisden we door de centrale provincies naar Hanoi , vanwaar we onze reis in noordwestelijke richting voortzetten.

De eerste stop van de groep was Mu Cang Chai, waar de terrasvormige rijstvelden geleidelijk veranderden van een levendig groen naar een goudgeel. Het hoogtepunt van dit adembenemende herfstlandschap waren de schitterende kleuren van de traditionele kleding die de vrouwen uit de hooglanden droegen, die vol vreugde de rijst oogstten.

De geur van rijstvelden, vermengd met het kenmerkende aroma van de bergvegetatie, vervulde mijn hart met opwinding. Toen ik door Tú Lệ reed, ving ik ook de zachte geur op van jonge rijstvlokken – een traktatie van de herfst – die subtiel de berglucht vulde.

Na aankomst in Mu Cang Chai bracht de groep de nacht door in een paalwoning genaamd Do Gu, die wordt gerund door een Hmong-echtpaar dat toeristen verwelkomt. De eigenaressen, mevrouw Gu, zijn vindingrijke vrouwen met een charmant, ietwat gebroken Vietnamees accent.

Haar huis was zoals elk ander huis op palen: beneden was de keuken en een plek voor een paar tafels en stoelen, en boven was een grote open ruimte waar zo'n 20 mensen konden slapen. Nadat we klaar waren met uitpakken, trakteerde ze ons op een dampende warme maaltijd met veel groenten en vlees.

Een Hmong-maaltijd.

Ze kan erg goed koken, dus stelde ik voor dat ik de volgende dag bij haar in de keuken zou komen staan ​​om een ​​paar lokale gerechten te leren bereiden. De herfstkeuken in Mu Cang Chai is niet erg gevarieerd, omdat de mensen hier eenvoudig zijn wat betreft eten en kleding. De basisfilosofie in gebieden met beperkte middelen is om te eten wat in het seizoen is.

Mensen in de hooglanden gaan vaak het bos in om wilde groenten te verzamelen. Thuis verbouwen ze mosterdgroen met een licht bittere smaak. Mensen in de laaglanden noemen het vaak 'kattenmosterd', omdat 'kat' een andere benaming is voor de Hmong-etnische groep.

De herfst is ook het seizoen waarin pompoenranken vol vruchten de daken bedekken. Dit is nog een charmant kenmerk van huizen in de hooglanden. Mensen bouwen vaak klimrekken voor de pompoenen, zodat ze van de grond naar het dak kunnen klimmen. Onder de dakrand hangen ook maïsstengels naar beneden, wat een prachtig gezicht oplevert.

Het oranje van de pompoenen vermengt zich met het diepgele van de maïs. Het bruin van de daken vervaagt geleidelijk door de wind en de regen. Het groen van de heuvels en het zachtgele van de rijstvelden vormen een schilderachtig tafereel...

Nieuwsgierig vroegen we of we het huis van een lokale bewoner mochten bezoeken. Het huis was nog vervallen dan ik had verwacht. Onder het dak, bedekt met een pittoreske pergola van pompoenen, bevonden zich de varkensstal, het kippenhok en de woonruimte van het gezin.

Herinneringen in de keuken

Mevrouw Gừ begeleidde ons bij het bereiden van roergebakken kipgehakt met chili, gezouten kip en pá dù - een gerecht dat sterk lijkt op varkensvlees gewikkeld in betelbladeren. Het zou niet veel verschillen van de gerechten uit de laaglanden, ware het niet voor de toevoeging van dù-bladeren - een soort bosblad met een kenmerkend aroma.

De auteur (rechts op de omslag) in traditionele Hmong-kleding.

De kruidige smaken van de gerechten in het koele herfstweer van de hoge bergen geven me het gevoel alsof ik een warme omhelzing krijg van een nieuwe vriend. De herfst in Mu Cang Chai is me zo goed gezind geweest!

We kookten in de schemerige keuken, maar ons gesprek was levendiger dan het zonlicht dat over de rijstvelden buiten scheen. Nadat we het hoofdgerecht hadden gegeten, vroeg ik haar: "Wat hebben we nodig om soep te maken?", benieuwd of haar manier van soep maken anders was dan de gebruikelijke. Ze antwoordde onschuldig: "Om soep te maken, heb je een pan nodig!", waarop we allemaal in lachen uitbarstten.

De pompoensoep was anders dan alle soep die ik ooit had geproefd. Zelfs in de herfst, van oost tot west, waren er overal pompoenen. Elk stuk pompoen was rijk, romig en intens zoet. De gekookte pompoenbladeren hadden een rijke smaak, omdat het ruigere weer hier betekende dat elke blaadje zorgvuldig geselecteerd was, een voortreffelijk geschenk van de natuur.

Terwijl we de lunch klaarmaakten, bleef haar kind, dat toen ongeveer vier jaar oud was, rondrennen aan de voeten van haar moeder en kroop af en toe op haar schoot. Er was ook een gestreepte kat die graag bij de houtkachel zat, aandachtig luisterend naar ons gesprek en genietend van de warme, intieme sfeer.

Het was bijna de mooiste herfstherinnering die we ooit hebben gehad. Het herfstlandschap dat voorbijtrok vanuit de auto was een unieke gebeurtenis, iets wat we nooit meer zouden meemaken, zelfs niet als we dezelfde route terug zouden nemen.

In de tijd dat de hooglanden van Noordwest-Vietnam te kampen hadden met natuurrampen, nam ik contact op met mevrouw Gừ. Ze vertelde dat het gedeelte van Mù Cang Chải waar we verbleven, niet veel schade had opgelopen.

En ik peinsde: het leven zit vol stormen. Maar elke keer weer helpt het geloof dat alles goed komt ons de stormen te doorstaan. Te midden van de moeilijkheden vinden we de steun van onze familie.

De term 'verwantschap' is niet beperkt tot de band tussen onze naasten, maar omvat de band tussen mensen, ongeacht of het vreemden of kennissen zijn.

Ik bewaar warme herinneringen aan elke regio waar ik ben geweest, elk heeft zijn eigen stempel gedrukt op mijn levendige jeugd. Wolkenzeeën, heuvels, watervallen, beekjes, kronkelende bergweggetjes… Ik verlang ernaar om nog vele malen terug te keren naar die vredige plekken – zoals de herfst in Mu Cang Chai in mijn herinneringen!

Bron: https://baoquangnam.vn/mam-com-dau-thu-o-mu-cang-chai-3142160.html