Op 6 oktober organiseerde de Vietnamese schrijversvereniging in Hanoi een seminar getiteld "Vietnamese literatuur na 1975: prestaties, problemen en vooruitzichten" om de prestaties, beperkingen en toekomstige richting van de Vietnamese literatuur samen te vatten en te bespreken.
Goede resultaten, maar niet uitzonderlijk.
In zijn openingswoord tijdens het seminar merkte dichter Nguyen Quang Thieu, voorzitter van de Vietnamese schrijversvereniging, op dat de realiteit van het nationale leven zich na 1975 ontvouwde tot een ongelooflijk rijk en divers beeld. Van het hervormings- en industrialisatieproces tot netelige kwesties zoals corruptie en milieuverandering, alles werd een overvloedige en levendige bron van materiaal voor literaire creatie.
Dichter Nguyen Quang Thieu merkt op dat het gezicht van de Vietnamese literatuur sinds 1975 fundamenteel is veranderd door de samenkomst van drie bronnen: literatuur uit het noorden, literatuur uit het zuiden van vóór 1975 en literatuur uit het buitenland. Met name de Doi Moi-periode (Vernieuwing) vormde een belangrijk keerpunt, waardoor veel auteurs en werken die voorheen over het hoofd waren gezien, opnieuw werden gewaardeerd. Dit opende deuren naar diversiteit in trends, esthetiek en de aanzienlijke invloed van vertaalde literatuur.
De Vietnamese literatuur heeft de afgelopen vijftig jaar aanzienlijke vooruitgang geboekt op het gebied van zowel creatief schrijven als literaire kritiek. Opmerkelijke prestaties zijn onder meer de bevestiging van de nationale identiteit, de uitbreiding van de internationale dialoog, de vernieuwing van genres en de verbetering van de professionaliteit. De vitaliteit van het creatief schrijven komt tot uiting in de diversiteit aan genres en inhoud, de nationale gevoeligheid verweven met humanistische aspiraties, de acceptatie van de verworvenheden van de moderne literaire kritiek en de volwassenwording van de schrijversgemeenschap.
Na 1975 bleef literatuur nauw verweven met het leven en weerspiegelde op levendige wijze de transformaties van het land, van economische hervormingen en internationale integratie tot maatschappelijke vraagstukken zoals verstedelijking, industrialisatie, gebruiken en tradities, onderwijs, gezin en milieu. Tegelijkertijd zorgden de ontwikkeling van het onderwijs, de leescultuur, het uitgeverswezen, boekhandels en bibliotheken voor een grotere toegankelijkheid van literatuur. Veel literaire genres, zoals literatuur uit berggebieden, van etnische minderheden, kinderliteratuur en jeugdliteratuur, kregen de kans een breder lezerspubliek te bereiken.
Dichter Nguyen Quang Thieu betoogt echter dat schrijvers uit deze periode zich nog niet hebben losgemaakt van conventioneel denken en een veilige benadering van creativiteit. Dit heeft geresulteerd in een gefragmenteerd beeld van de Vietnamese literatuur, die er niet in is geslaagd de "tijdbepalende" werken te produceren die verwacht werden.
Volgens de voorzitter van de Vietnamese schrijversvereniging is het tijd dat elke schrijver nadenkt over de moed om zijn of haar creativiteit ten volle te benutten; alleen door zich los te maken van gevestigde patronen kan de Vietnamese literatuur werkelijk baanbrekende en ontroerende werken voortbrengen die bijdragen aan de intellectuele en esthetische ontwikkeling van de samenleving.
In het huidige technologietijdperk kaart dichter Nguyen Quang Thieu openlijk de rol van kunstmatige intelligentie (AI) in de creatieve schrijfkunst aan. Volgens hem kan AI alleen winnen als schrijvers hun individualiteit, creativiteit en persoonlijke emoties verliezen. Het wapen tegen deze dreiging is de intelligentie, het onafhankelijke oordeel en de unieke individualiteit van elke schrijver.
Dichter Nguyen Quang Thieu hoopt dat de workshop een plek zal zijn waar schrijvers worden geïnspireerd om uitdagingen rechtstreeks aan te gaan, moedig hun eigen beperkingen te doorbreken en zo bij te dragen aan een helder beeld van de Vietnamese literatuur in het internationale literaire landschap.
In zijn openingswoord tijdens het seminar benadrukte schrijver Nguyen Binh Phuong, vicevoorzitter van de Vietnamese schrijversvereniging, dat literatuur de waarde heeft van het opbouwen en verrijken van het spirituele leven van de mens. Literatuur is er om mensen te helpen optimistischer, mededogender, mooier en menselijker met elkaar om te gaan. Om dit te bereiken, moet literatuur voortkomen uit de realiteit van het leven, er "voeding uit putten, er wortel in schieten en er schaduw over werpen".
Volgens schrijver Nguyen Binh Phuong is 50 jaar geen lange tijd in de loop van de menselijke geschiedenis, maar voor de literatuur is het een belangrijke periode. In de afgelopen 50 jaar heeft het land veel veranderingen en ontwikkelingen doorgemaakt, en uit deze periode zijn veel literaire werken voortgekomen.
Deze conferentie biedt onderzoekers en schrijvers de gelegenheid om een open, wetenschappelijke en objectieve dialoog aan te gaan over de Vietnamese literatuur na 1975, en van daaruit de Vietnamese literatuur verder te ontwikkelen en te integreren, zodat deze op gelijke voet komt met de rest van de wereld.
De verwachting is om een humanistische en inclusieve literaire basis te creëren.
Tijdens de conferentie hebben de deelnemers vanuit de perspectieven van historisch onderzoek, literaire theorie en kritiek, en creatief schrijven de ontwikkeling van de Vietnamese literatuur in de afgelopen 50 jaar beoordeeld en daarover gereflecteerd.
Dichter Tran Anh Thai merkt op dat de Vietnamese literatuur na 1975 een belangrijke stap voorwaarts heeft gezet op weg naar modernisering en geleidelijk is geïntegreerd in de wereldliteratuur. Wellicht nooit eerder in de geschiedenis hebben schrijvers zo vrij kunnen zijn om hun gedachten te uiten als tijdens deze periode van vernieuwing. Deze vernieuwing is levendig, diepgaand, krachtig en doorslaggevend geweest, met talloze rijke en diverse uitdrukkingsvormen die erop gericht zijn de diepte van spiritualiteit en de verborgen hoekjes van de menselijke ziel te maximaliseren. Literatuur is doorgedrongen tot elk hoekje en gaatje van het dagelijks leven; ze heeft stem gegeven aan het verdriet van het menselijk bestaan, de grote aspiraties en de pijn van verlies, wanhoop en hopeloosheid in het aangezicht van de stormen des levens, met vele nieuwe en unieke nuances en gevoelens…
"Al deze inspanningen zijn erop gericht de kunst te eren, de literatuur terug te brengen naar haar rechtmatige plaats, terug naar het dagelijks leven, naar het publiek, naar goedheid, schoonheid en nobelheid in het proces van het perfectioneren van het karakter van de moderne mens, vandaag en morgen...", benadrukte dichter Tran Anh Thai.
Professor Phong Le merkte op: "Terugkijkend op de afgelopen 30 jaar, sinds 1990, heeft ons literaire leven de opkomst van nieuwe namen gezien, en hun aantal is in de loop der tijd toegenomen. Het lijkt er echter op dat ze nog geen hechte groep hebben gevormd, een groep die zich weliswaar van elkaar onderscheidt, maar elkaar ook niet de rug toekeert; een groep met wat we 'echte creatieve individualiteit' noemen, gedefinieerd door hun eigen innerlijke kracht, zonder de noodzaak om 'schokkend' te zijn; een groep die niet alleen door een paar critici of progressieve schrijvers wordt geaccepteerd, maar door de meerderheid van de lezers."
Volgens professor Phong Le hebben we, bijna veertig jaar na het begin van de Doi Moi (Renovatie) en precies vijftig jaar na de nationale hereniging, tot 2025, de samenwerking van vier (of vijf) generaties schrijvers meegemaakt. De volgende generatie, de generatie die aan het begin van de 21e eeuw de machtsoverdracht in ontvangst neemt, verschilt van alle voorgaande generaties. Zij ondervindt vrijwel geen druk van traditie of geschiedenis, maar slechts één grote en enige druk: de druk van de tijd, in het proces van nationale integratie, om niet van het spoor van de "ontwikkelingstrein" te raken. Dit stelt hoge eisen aan de nieuwe generatie schrijvers – degenen in hun twintiger en dertiger jaren.
Veel meningen wijzen er echter ook openlijk op dat de Vietnamese literatuur na 1975 nog steeds beperkingen kent. De kwaliteit van de creatieve werken is ongelijk en sluit niet aan bij de behoeften van het leven; er is een gebrek aan een sterk team van literatuurcritici; de invloed van het marktmechanisme is dominant; de inhoud van de werken is niet echt uitmuntend qua identiteit en moderniteit; en het ondersteuningsbeleid en de sturende rol zijn nog steeds instabiel…
De werken volgen nog grotendeels een conventioneel pad, zonder radicale vernieuwing, baanbrekende werken en auteurs die in staat zijn de Vietnamese literatuur op het wereldtoneel te plaatsen.
Geconfronteerd met deze situatie hebben schrijvers, dichters en onderzoekers vele oplossingen voor ontwikkeling aangedragen, zoals het bevorderen van diepgaande training en professionele ontwikkeling; het publiceren van hoogwaardige theoretische en kritische werken; het verbeteren van beleid ter ondersteuning van creatief schrijven en de bescherming van auteursrechten; het versterken van promotionele activiteiten en publieksbereik; het verhogen van de kwaliteit van prijzen en erkenning; en het selectief behouden en benutten van traditionele culturele waarden in het proces van internationale integratie… Dit alles is erop gericht een onderscheidend, humaan, modern en geïntegreerd literair landschap te creëren.
Bron: https://hanoimoi.vn/van-hoc-viet-nam-sau-nam-1975-phan-anh-sinh-dong-chan-thuc-nhung-buoc-tien-cua-dat-nuoc-718603.html
![[Foto] “Rode Reis” 2026: Vietnamese jongeren blijven de brug van vriendschap tussen Vietnam en China bouwen](https://vphoto.vietnam.vn/thumb/1200x675/vietnam/resource/IMAGE/2026/04/20/1776629730866_4055880775670638308-9618-4200-jpg.webp)
Reactie (0)