Do Thanh Dong z „Mother's Six-Eight Verse”

QTO – Poeta Xuan Dieu powiedział kiedyś: „Jedzenie i ubrania to nie żarty dla poetów”. Mimo to wielu wciąż pragnie być „poetami”. Pisanie poezji propagandowej w stylu wykrzykiwanych haseł jest łatwe. Pisanie poezji propagandowej, która ma znaczenie i może poruszyć miliony serc, wcale nie jest łatwe. Do Thanh Dong ma nadzieję: „Poezja o matkach jest nie tylko dla wymagających czytelników, ale rezonuje z wieloma ludźmi, tak jak uczucia, jakie żywią do swoich matek”.

Docenianie sztuki w ogóle, a poezji w szczególności, zależy od wielu czynników: poziomu zrozumienia, okoliczności, wieku, perspektywy itd. W zbiorze poezji Do Thanh Donga „Mother's Six-Eight Verse” (Sześć-osiem wersetów matki) znajduje się całkiem sporo pięknych wersetów (oczywiście pięknych według moich własnych kryteriów).

Czytając wszystkie 42 wiersze w zbiorze „Mother's Six-Eight Verse”, łatwo dostrzec dwa zasadnicze wątki: podziw dla cierpliwości i poświęcenia matki oraz nieustającą tęsknotę autora i jego pamięć o matce. Wiele wierszy poruszało już temat cierpliwości i poświęcenia matek. Z kolei Do Thanh Dong dodaje kilka nowych wyrażeń: „Niosąc deszcz i wiatr od świtu do zmierzchu / W wieku czterdziestu lat włosy mojej matki posiwiały” (Repentance).

Skoro mowa o przedwczesnym siwieniu, Nguyen Du ma chyba najbardziej imponujący wers: „Siwowłosy wojownik smuci się, patrząc w niebo”. Ten wers został napisany przez Nguyen Du, gdy nie miał jeszcze 30 lat. Wykorzystanie przedwczesnego siwienia do wyrażenia trudów i zmartwień matki nie jest nowością. Nowość w wierszu „Pokuta” tkwi w sześciowersowej zwrotce: „Niosąc deszcz i niosąc wiatr rano i wieczorem”. „Niosąc deszcz” pojawiło się już w poezji cudownego dziecka Tran Dang Khoa: „Mój ojciec wrócił do domu po orce / niosąc grzmoty / niosąc błyskawice / niosąc cały deszcz”. Ale „niosąc wiatr” to coś, czego nigdy wcześniej nie słyszałem. W poezji nawet odrobina kreatywności jest cenna i godna szacunku.

Zbiór poezji „Sześć-osiem wersów matki” autorstwa Do Thanh Donga – zdjęcie: MVH

Mówiąc o cierpliwości i poświęceniu matki, Do Thanh Dong napisał również realistyczny wers: „Niebo dało jej odrobinę szminki/Matka wysuszyła ją na słońcu, by uzyskać pełną puszkę ryżu” (Piękno Matki). Ten wers nie tylko mówi o trudach i poświęceniach biednych matek, ale także zawiera głębokie refleksje autora na temat natury ludzkiej i świata. Czasami ludzie muszą poświęcić urodę, aby przetrwać. Wszędzie i zawsze są ludzie, którzy muszą ponosić tak bolesne i ciche ofiary. Rozumiejąc trudy i poświęcenia matki, Do Thanh Dong czuje do niej jeszcze większą miłość i tęsknotę.

Wśród niezliczonych wspomnień jest tęsknota za tym, by moja matka codziennie wyciągała wszy z moich palców. Moja matka też wyciągała wszy z moich palców, tak jak ty, więc głęboko utożsamiam się z twoim wyjątkowym „pragnieniem”: „Pragnę garści palców / moja matka wyciąga wszy z moich palców każdego dnia” (Pragnę). Zazwyczaj ludzie pragną pysznych i egzotycznych potraw. Ale dla Do Thanh Donga pragnienie garści palców, z których jego matka wyciągała wszy każdego dnia, jest naprawdę niezwykłe. „Poeci” często mają tak niekonwencjonalne gusta i pomysły. Skojarzenie jest jedną z nieodzownych cech poety. Do Thanh Dong, ponieważ głęboko rozumie trudy i zmagania swojej matki, mówi: „W milczeniu wpatrując się w sierp księżyca na końcu nieba / nagle czuję tak wielkie uczucie do pochylonej sylwetki mojej matki” (Księżyc Matki). Spojrzenie na sierp księżyca i uczucie miłości do pochylonej sylwetki matki pokazuje, że miłość macierzyńska jest zawsze obecna w świadomości autora. Kiedy jesteśmy młodzi, nie do końca rozumiemy trudy i poświęcenia naszych rodziców. Dopiero gdy dorastamy, w pełni rozumiemy ich trud i poświęcenie. Dopiero gdy dorastamy, uświadamiamy sobie zasługi naszych matek i nauczycieli. Do Thanh Dong wykrzyknął, jakby szczerze przepraszając matkę: „Krzyczę z bólu, Matko / Ty, w bólu, możesz tylko zacisnąć zęby i znosić go przez całe życie” (Smutek nocy). Oboje cierpią, ale syn i matka wyrażają go na dwa różne sposoby. Syn ma matkę jako wsparcie, z którym może dzielić swój ból. Matka natomiast może tylko zacisnąć zęby i znosić go przez całe życie. Uważam to za dość zaskakujące odkrycie dotyczące miłości macierzyńskiej.

Do Thanh Dong jest jednym z pisarzy, którzy próbują ożywić formę sześciowierszową. Jeśli formę postrzegamy jako naczynie, a zawartość jako wino, to nawet jeśli wino zmienia się sto tysięcy razy, naczynie niekoniecznie musi zostać zmienione. Dlatego ludzie często mówią „stare naczynie, nowe wino”. Forma sześciowierszowa istnieje od prawie trzech stuleci. Zawsze była używana dość elastycznie, a nie sztywno, rytmicznie i płynnie, jak błędnie sądzi wiele osób. Gdyby zapytać, który wiersz ze zbioru „Sześć ośmiu wersów Matki” podoba Ci się najbardziej, bez wahania wskazałbym „Wstrzemięźliwość Matki”. Dla mnie wiersz „Wstrzemięźliwość Matki” niemal w pełni ucieleśnia temat zbioru. Autor wybrał mocną i poruszającą myśl poetycką. Do Thanh Dong przyznaje, że stwierdzenie „Matka daje mi poetyckie idee / Abym mógł w pełni żyć moimi marzeniami” nie jest bezpodstawne. Życie jego matki, jej osobowość i uczucia to „materiał”, który pozwolił mu napisać tysiące wersów „Sześć-Ośmiowierszem Matki”. Talent i doświadczenie życiowe to dwa nierozerwalne elementy dla pisarzy w ogóle, a poetów w szczególności. Jego doświadczenia życiowe z biedną, pracowitą i ofiarną matką pomogły Do Thanh Dongowi zrealizować długo skrywane marzenie o napisaniu sześciowersowego poematu „Sześć-wersem Matki”. Obraz matki jest żywo przedstawiony w każdym wersie, w każdym wersecie, w każdej zwrotce, i jest zawarty w wierszu „Wstrzemięźliwość Matki”. „Wstrzemięźliwość Matki” to wiersz, który czyta się pięknie i nie wymaga dalszej analizy. „Wstrzemięźliwość matki” jest jak opowiadanie poetyckie o prostym, głębokim tonie: „W marcu, świeży zielony śledź/Stojąc i obserwując przez chwilę, matka musiała wrócić do domu z pustymi rękami/Na wiejskim targu sprzedają tanie kapelusze/Matka martwi się o codzienne wydatki/Żałując dziecka, które tak długo głodowało na ryby/Matka dzielnie zaciska palec i pyta/Pożycza pieniądze, aby kupić tuzin świeżych ryb/Na posiłek matka mówi, że jedna ryba wystarczy dla wszystkich/Tuzin dla ojca i syna/Jak to możliwe, że matka ma tylko duszoną rybę?/Matka się śmieje: „Nie martw się, synu/Powstrzymuję się od jedzenia śledzia, bo cię to choruje/Więc dziecko pozostaje beztroskie/Więc zmartwienia matki znikają/Więc ojciec pozostaje zamyślony/Ta choroba matki jest częściowo winą ojca/Matko, wciąż jest marzec/Wiejski targ jest olśniewająco biały od śledzi nad brzegiem rzeki/Nie martwię się o pieniądze/Słyszę tylko fale lizanie, moje serce boli za przeszłością."

Okoliczności, osobowość i los jego matki odegrały kluczową rolę w ożywieniu przez Do Thanh Donga zbioru poezji „Mother's Six-Eight Verse”. Popękane pięty matki od brodzenia w błocie stały się inspiracją do napisania wiersza „Mother's Heels” ; jej lekko zgarbione plecy po latach pracy w polu stały się inspiracją do napisania wiersza „Mother's Moon”; jej opalona cera zainspirowała wiersz „Mother's Beauty”. A gdyby jego matka nie skłamała, że ​​unika śledzia, bo „od jego zjedzenia robi się niedobrze”, nie mógłby napisać poruszającego wiersza „Mother's Restrictions”. Nieważne, jak wysoko lata latawiec, musi mieć sznurek łączący go z ziemią. Rodzice, ojczyzna i kraj to korzenie literatury. Jeśli literatura straci związek z korzeniami, na zawsze będzie unosić się w powietrzu, stopniowo rozpływając się w dymie i pyle niczym „gra bez śladu”.

Mai Van Hoan

Źródło: https://baoquangtri.vn/van-hoa/202601/do-thanh-dong-voi-luc-bat-me-2c60aa9/