[E-Magazyn]: A jutro wzejdzie słońce.

Styczniowy deszcz nie pyta, co ludzie stracili, ani nie zmusza nikogo do wspominania swoich problemów. Po prostu cicho spełnia swoje zadanie: nawadnia, koi i otwiera. W tej pozornie kruchej wilgoci kryje się nieustająca witalność ziemi i nieba. Nauczyłem się cierpliwości od deszczu. Że nie trzeba być hałaśliwym, żeby zostać usłyszanym, nie trzeba być agresywnym, żeby przynieść zmianę. Po prostu padaj, a jutro wzejdzie słońce...

Styczniowy deszcz nadchodzi bezszelestnie. Delikatnie pada na świat z kobiecą cierpliwością; delikatny jak dym kadzidła, lekki jak westchnienie i osiadający na włosach. Wciąż myślę, że gdyby styczeń miał duszę, ta dusza z pewnością byłaby utkana z deszczu.

Dziś rano, gdy tylko otworzyłam drzwi, na ganku powitał mnie deszcz. Drobne krople deszczu zawisły w powietrzu, pozornie niepewne, czy rozpłyną się w ziemi, czy w ludzkich sercach. Już i tak wąska uliczka zdawała się kurczyć jeszcze bardziej w cienkiej zasłonie deszczu. Stare, kryte dachówką dachy pociemniały, a nagie gałęzie figowców wypuściły nieśmiałe, zielone pąki, jakby deszcz szeptał do nich: „Czas się obudzić”.

Styczeń to miesiąc nowych początków, ale styczniowy deszcz wcale nie jest pospieszny. Przesuwa się tak wolno, że w rozległej ciszy słychać szept serca. Po Tet (Księżycowym Nowym Roku) ulice wciąż są ospałe. Czerwone wersety jeszcze nie zwiędły, a kumkwaty przed domem wciąż zachowują odrobinę złotych barw minionego roku. Deszcz cicho nawiedza, nie wymazując, lecz delikatnie łagodząc wszystko, jakby czyjaś dłoń delikatnie głaskała zmarszczki czasu.

Wyszłam na zewnątrz, pozwalając deszczowi musnąć moją twarz. To uczucie było tak znajome, jak dotyk dawnego wspomnienia. Minęły lata i ja również spacerowałam w styczniowym deszczu, z sercem pełnym naiwnych pragnień. Wtedy wierzyłam, że deszcz to znak szczęścia, że ​​każda kropla to ciche błogosławieństwo zesłane z nieba. Wiele rzeczy sobie życzyłam, niektóre się spełniały, inne pozostawały niespełnione, ale deszcz pozostawał ten sam, uporczywie powracający co roku, niczym przyjaciel z dzieciństwa.

Styczniowy deszcz nie moczy moich włosów, tylko na tyle, by pozostawić po sobie delikatną wilgoć. Ta wilgoć wsiąka w moją skórę, przywołując wspomnienia małych kuchni z dawnych lat, w których moja matka siadała i rozpalała ogień. Dym kuchenny mieszał się z zapachem deszczu, tworząc niepowtarzalny aromat dzieciństwa. Pamiętam trzask drewna na opał, parującą gorącą herbatę i ciepły głos ojca, który opowiadał o minionych wiosnach. Na zewnątrz deszcz wciąż pada na dach, do ogrodu i w moją pamięć bardzo delikatnym dźwiękiem.

Może ci się spodobać

Uścisk dłoni między Japonią a Indiami: hazard wart 10 bilionów jenów i ambicja „przeorientowania” azjatyckiego krajobrazu.Pierwsza wizyta premiera Japonii Sanae Takaichi w Indiach, która odbędzie się w dniach 1-3 lipca, przyciąga uwagę opinii międzynarodowej. Oprócz ogromnych inwestycji o wartości 10 bilionów jenów i obecności dużych firm technologicznych, wizyta ta jest postrzegana jako strategiczny krok mający na celu zmianę równowagi sił i ustanowienie zupełnie nowego porządku gospodarczego i bezpieczeństwa w Azji.

Propozycje korzystnych nawyków, które pomogą zwalczyć wypadanie i puszenie się włosów.

Tajemnicza jaskinia Phong SonPołożona pośród majestatycznego pasma górskiego Smocza Głowa w Strefie 3, w gminie Cao Phong, jaskinia Phong Son od dawna znana jest jako malownicze miejsce o magicznym pięknie, łączące w sobie naturę i ludowe wierzenia. Urzeka nie tylko unikalnymi formacjami stalaktytowymi, które powstały na przestrzeni milionów lat, ale jest również popularnym celem podróży duchowych, mieszczącym główne sanktuarium bogini Dieu Nghia Tang Hinh – ściśle związane z wietnamskim kultem bogini matki i życiem kulturalnym ludu Muong.

Niektórzy twierdzą, że styczniowy deszcz jest smutny. Ja tak nie uważam. Smutek, jeśli w ogóle istnieje, to tylko cienka warstwa mgły pokrywająca krajobraz, dzięki której wszystko wydaje się łagodniejsze. W deszczu ludzie mówią ciszej, ich kroki są lżejsze, a oczy łagodniejsze. Deszcz uczy nas zwolnić, słuchać. Zanim jeszcze rozpocznie się pośpiech i zgiełk nowego roku, deszcz przypomina nam, że każdy początek potrzebuje chwili ciszy.

Uwielbiam patrzeć, jak pary dzielą się parasolem w styczniowym deszczu. Nie muszą wiele mówić. Wystarczy, że ramię w ramię, delikatnie spleceni za ręce – to wystarczy. Deszcz działa jak cienka zasłona, osłaniając ich przed hałaśliwym światem , pozwalając im uwierzyć, że na tej rozległej przestrzeni pozostali tylko oni dwoje. Być może dlatego styczniowy deszcz niesie ze sobą subtelny, bezpretensjonalny i delikatny romans, dyskretnie pielęgnując ziarna miłości.

Styczeń to również miesiąc pielgrzymek do świątyń na początku roku. W lekkim deszczu tłumy gromadzą się przy świątyni, trzymając w dłoniach pachnące kadzidełka. Dym kadzidła i deszcz przeplatają się, tworząc mglistą przestrzeń między rzeczywistością a snem. Dzwony świątynne biją, unoszone przez krople deszczu spadające na pokryty mchem dach. Stanąłem pod okapem, obserwując rozprzestrzeniającą się mgłę i nagle zrozumiałem, że ludzka wiara jest jak deszcz – cichy, łagodny, a jednocześnie wystarczająco silny, by zmiękczyć nawet najtrudniejsze rzeczy.

Styczniowy deszcz to również obietnica z nieba i ziemi. Po dniach przenikliwego mrozu ziemia potrzebuje deszczu, by odżyć. Młode pędy cicho przebijają się przez brunatną glebę, przyjmując każdą kroplę wody. Szedłem przez pola na skraju wioski, widząc zielone kiełki wyłaniające się z nowo zasianych pól ryżowych. Spadły miliony kropel deszczu; nikt nie zauważył natychmiastowej zmiany, ale wiedziałem, że pod ziemią rozpoczyna się nowy sezon. Tak jak w ludzkich sercach, małe marzenia pielęgnowane są przez nadzieję.

Styczniowy deszcz nie pyta, co ludzie stracili, ani nie zmusza nikogo do wspominania swoich problemów. Po prostu cicho wykonuje swoją pracę: nawadnia, koi i otwiera. W tej pozornie kruchej wilgoci kryje się nieprzemijająca witalność natury. Nauczyłem się cierpliwości od deszczu. Że nie trzeba być hałaśliwym, żeby zostać usłyszanym, nie trzeba być gwałtownym, żeby przynieść zmianę.

W miarę jak wieczór się pogłębiał, deszcz nie ustawał. Wioska spowijała delikatny, szary odcień. Słabe żółte światła odbijały się w migoczącej wodzie, tworząc drżące smugi światła. Zamknąłem drzwi, czując dziwny spokój. Na zewnątrz deszcz nie przestawał padać, drobnymi, lecz uporczywymi kroplami, niczym czas upływający przez ludzkie życie.

Jutro wzejdzie słońce, osuszając wilgotne drogi. Ale wiem, że głęboko w ziemi, w drzewach i w ludziach styczniowy deszcz zasiał już zielone pędy. A potem, pewnego dnia, pośród zgiełku lat, nagle poczujemy znajomy, wilgotny zapach pierwszych deszczów roku i zrozumiemy: niektóre początki nie potrzebują fanfar ani ostentacji. Wystarczy delikatny deszcz, by obudzić wiosnę!

Stany Zjednoczone - Wietnam: Nie przegap

Wzmocnienie przyjaźni między Wietnamem i Stanami Zjednoczonymi.3 lipca delegacja Sił Lądowych USA na Pacyfiku, w ramach programu Partnerstwa Pacyfiku – Przyjaciele Pacyfiku 2026, pod przewodnictwem generała porucznika Joela Vowella, zastępcy dowódcy Sił Lądowych USA na Pacyfiku, złożyła wizytę kurtuazyjną w Dowództwie Wojskowym Prowincji Quang Tri.

Delegacja armii USA z regionu Pacyfiku odwiedza Dowództwo Wojskowe Prowincji Quang Tri.W 2026 roku po raz pierwszy w Quang Tri zostanie zorganizowany wspólny program Partnerstwa Pacyfiku-Przyjaciele Pacyfiku, tworzący szeroko zakrojone ramy współpracy obejmujące 25 działań.

Ministerstwo Spraw Zagranicznych otrzymało kopię listu uwierzytelniającego ambasadora USA w Wietnamie.Po południu 2 lipca w siedzibie Ministerstwa Spraw Zagranicznych pan Le Cong Dung, dyrektor Departamentu Protokołu Państwowego i Tłumaczeń Zagranicznych, otrzymał kopię Listu Uwierzytelniającego od pani Jennifer Wicks, ambasador Stanów Zjednoczonych Ameryki w Wietnamie.

Zawartość: Jeden zapach

Zdjęcie: źródło internetowe

Grafika: Mai Huyen

Source: https://baothanhhoa.vn/e-magazine-roi-ngay-mai-nang-se-len-279483.htm