อยู่ด้วยกันห้าวันห้าคืน

ภาพ: ดือเยน ฟาน

ฉันได้รับคำเชิญไปเที่ยวเล่นนับสิบกว่าครั้ง ฉันจะไปไหม? แน่นอนว่าไป! มันจะสนุกไหม? น่าจะสนุก ฉันถามตัวเอง แล้วก็ตอบตัวเอง แต่ใครอยากไปเที่ยวก็ไปเที่ยวเถอะ ใครอยากหนีความร้อนก็ไปเลย... คราวนี้ครอบครัวฉันจะอยู่บ้าน

ทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ จะไม่ทำอะไรเลยก็ได้ ทำไมต้องเป็นสิ่งที่ถูกต้องอย่างใดอย่างหนึ่งด้วยล่ะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการได้อยู่ด้วยกัน การได้สนุกสนาน การมีความสงบ ผ่อนคลาย และสบายใจ

1. เพื่อนบางคนเป็นห่วง “เราไปรวมตัวกันที่บ้านพ่อแม่เธอดีไหมนะ?” คนอื่นๆ ถามอย่างระมัดระวังว่า “ถ้าเด็กๆ ไป เธอจะไม่รู้สึกเหงา กลัวว่าจะคิดถึงลูกๆ เหรอ?” เพื่อนสนิทของฉัน หลังจากสนุกสนานกับครอบครัวในรถบ้านของเขา รับลูกๆ จากโรงเรียน และขับรถข้ามคืนมาที่ค่าย ก็ยังปลอบใจฉันว่า “บางครอบครัวก็อยู่ด้วยกัน บางครอบครัวก็กระจัดกระจาย เธอต้องเข้าใจนะ” ฉันหัวเราะ “พวกเขาจะอยู่ด้วยกันที่นี่ แล้วก็กระจัดกระจายไปที่อื่น การกระจัดกระจายที่นี่ก็แค่เพื่อจะกลับมาอยู่ด้วยกันที่อื่น ไม่มีอะไรต้องกังวล มันเป็นแค่เรื่องของจังหวะเวลาเท่านั้น”

เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่ฉันไปดูบ้าน แม้ว่าฉันจะต้องการแค่ที่ที่สามารถ "เข้าๆ ออกๆ" ได้ แต่บ้านหลังนั้นต้องมีห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่พอที่เพื่อนและครอบครัวจะมาพบปะสังสรรค์กันในวันหยุดสุดสัปดาห์ได้

ต้องเบียดเสียดกันไปมา "เข้าๆ ออกๆ" แต่ก็ต้องมีห้องนอนให้ลูกๆ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมีห้องนั่งเล่นอีกต่อไป เพราะแต่ละคนอยากมีห้องส่วนตัว เพื่อนๆ ของผมก็ยุ่งกันหมด ภรรยาโทรมา ลูกๆ บ่น เจ้านายก็เข้าเวร ไม่มีเวลามาสังสรรค์กันในห้องนั่งเล่นเลย แล้วพอบ้านเริ่มใหญ่เกินไป ผมก็ต้องหาที่เล็กลงเพื่อที่ภรรยาจะได้ไม่บ่นเรื่องทำความสะอาด

น้องชายของฉันมาเยี่ยม และเมื่อเห็นห้องว่างเปล่าก็ดูเป็นกังวล: "เดี๋ยวผมสั่งโต๊ะและเก้าอี้มาดีกว่า จะได้ดูเรียบร้อยกว่านี้เวลาที่เราไม่ต้องใช้" ฉันหัวเราะเสียงดังและพูดว่า "ลูกชาย ฉันเป็น 'มินิมอลลิสต์' อยู่แล้ว จากสามเหลือหนึ่ง ทำไมฉันต้องเอาโต๊ะและเก้าอี้รกๆ มาด้วยล่ะ?"

ดูเหมือนว่าเมื่อถึงวัยหนึ่ง เราจะพบว่าตัวเองพูดน้อยลง ซื้อของน้อยลง เข้าสังคมน้อยลง และดื่มน้อยลง ความกังวล ความโกรธ การตัดสิน การคาดหวัง... ก็ดูเหมือนจะลดลงเช่นกัน บางทีอาจเป็นเพราะเราลดความรู้สึกเหล่านี้ลง พื้นที่รอบตัวเราจึงรู้สึกโล่งโปร่งมากขึ้น และคำพูดที่ออกมาจากปากเราก็อ่อนโยนขึ้น

2. เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเรียนอยู่ไกลบ้าน วันหนึ่งได้เห็นวิดีโอของพ่อกำลังร้องเพลงกับเพื่อนร่วมงาน และอุทานว่า "พ่อคะ พ่อร้องเพลงเพราะจัง! ทำไมพ่อไม่เคยร้องเพลงให้พวกเราฟังบ้างเลยล่ะคะ?" "โอ้ ไม่น่าเชื่อเลย ตอนที่หนูยังเล็กๆ พ่อเคยอุ้มหนูแล้วร้องเพลงไปทั่วโลกเพื่อให้หนูตื่น ทุกคนในบ้านบอกว่าเพราะพ่อร้องเพลงแย่มาก ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็ไม่กล้าร้องเพลงให้หนูฟังอีกเลย"

ลูกสาวเริ่มมีนิสัยประชดประชันและเยาะเย้ย เธอพูดอย่างดูถูกว่า "งั้นตอนนี้เธอก็ร้องแต่ท่อนที่เสียงเธอ 'สูง' เท่านั้นสินะ?"

เด็กหญิงตัวน้อยทำให้พ่อของเธอรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย เขาจึงเปลี่ยนเรื่องและพูดว่า "เอาล่ะ นั่นยิ่งทำให้พ่อมีกำลังใจที่จะฝึกฝนมากขึ้น พรุ่งนี้พอหนูกลับบ้าน พ่อจะร้องเพลงให้หนูฟังนะ โอเคไหม?"

เธอพยักหน้า จากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และพูดว่า "พ่อคะ ตอนนี้พ่อควรฝึกร้องเพลงให้ลูกสาวคนเล็กกับลูกสาวคนโตฟังก่อนนะคะ เหลือเราอยู่บ้านแค่สามคนเอง..." ชายชราถอนหายใจ "ยังไงพวกเขาก็คงไม่ฟังอยู่ดี" "เอาล่ะ หนูต้องร้องเพลงให้ 'น้องๆ' ฟังได้ค่ะพ่อ! เพื่อที่ทีหลังพวกเขาจะได้ไม่บ่นเหมือนหนูว่า 'พ่อร้องเพลงเพราะจัง แต่หนูร้องไม่ได้'"

ชายชราหัวเราะเบาๆ “ตอนนี้ลูกยังยืมคำพูดจากคุณเบียน (หมายถึงผลงานเรื่อง ‘ฉันดี แต่คุณไม่รักฉัน’ ของนักเขียน โดอัน ทัค เบียน) มาใช้อีกเหรอ ลูกจะรอจนกว่าจะออกจากเวียดนามก่อนแล้วค่อยกลับมาอ่านวรรณกรรมเวียดนามหรือไง” พ่อและลูกสาวหัวเราะออกมา “อย่าลืมฝึกร้องเพลงด้วยนะ จะได้ไม่บ่นกับลูกสาวคนเล็กว่า ‘ทำไมพ่อถึงร้องเพลงให้คนอื่นฟังบ้าง’” “ผมรู้แล้วที่รัก” เขาตอบ “วันหยุดยาวนี่ ผมจะไม่ไปไหนหรอก ผมจะนอนฝึกซ้อมอยู่เฉยๆ ห้าวันห้าคืน โอเคไหม”

3. น้อยครั้งนักที่เราจะมีวันที่ได้คุยกันมากขนาดนี้ แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยอย่างการฝึกร้องเพลง... มันก็แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหมือนกับเด็กสาวอายุสิบแปดที่เริ่มเรียนรู้การจัดการบ้าน การเตือนความจำคนอื่นๆ... จริงๆ แล้ว ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องใหญ่โต ไม่จำเป็นต้องมีแผนหรือเป้าหมายมากมาย การฝึกร้องเพลงก็ดี การทำอาหารก็ดี การนอนอ่านหนังสือทั้งคืนก็ดี การทำอะไรก็ได้ก็ดี การไม่ทำอะไรเลยก็ดี ทำไมต้องเป็นเรื่องเฉพาะเจาะจงถึงจะถือว่าถูกต้อง? สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการได้อยู่ด้วยกัน การได้สนุกสนาน การได้อยู่อย่างสงบ ผ่อนคลาย และเงียบๆ

ดูแลซึ่งกันและกัน อยู่กับปัจจุบันขณะ เพื่อที่คุณจะได้ไม่เสียใจในภายหลัง เพราะวันหนึ่งเมื่อมองย้อนกลับไป คุณจะเห็นว่าความสุข ความทรงจำ และช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเมื่อคุณบรรลุเป้าหมายนั้นเป้าหมายนี้ ซื้อบ้านหลังนี้ หรือเปลี่ยนรถใหม่... แต่กลับเกิดขึ้นจากสิ่งง่ายๆ ธรรมดาๆ ต่างหาก เช่น ลูกของคุณวิ่งออกมาจากมุมบ้านเพื่อมาต้อนรับคุณเมื่อคุณกลับมาจากที่ทำงาน ช่วงเวลาที่ลูกของคุณจับมือคุณเพื่อคืนดี การเดินเล่นในตอนเช้าหรือตอนเย็นโดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ การฟังเสียงนกร้องเดียวกัน การสบตากัน การเห็นด้วย หรือแม้แต่การเคารพความคิดเห็นที่แตกต่างกัน

หรือลองพิจารณาดูว่าเรามองดอกไม้หรือใบไม้ในมุมมองใด

เรามักลืมสิ่งสวยงามและเรียบง่ายเหล่านั้นไป บางครั้ง เมื่อเราไม่ทำอะไร ไม่คิด ไม่ปรารถนาอะไร หรือไม่รอคอยอะไร สิ่งเรียบง่ายเหล่านั้นก็จะปรากฏขึ้นมาอย่างงดงาม ราวกับกอหญ้าสีเขียวท่ามกลางแสงแดดร้อนระอุในตอนกลางวัน ราวกับน้ำดื่มที่สดชื่น หรือราวกับรุ้งกินน้ำที่ปรากฏขึ้นจากสายฝนที่รอคอยมานาน

แหล่งที่มา: https://tuoitre.vn/5-ngay-5-dem-co-mat-trong-nhau-20240428090200993.htm