![]() |
| ภาพ: ฮา ดือง |
ฉันเกิดมาโดยได้เห็นต้นหมากเรียงรายอยู่ตรงนั้น กิ่งก้านเรียวยาวและร่มเงาเล็ก ๆ ของมันให้ร่มเงาได้น้อย แต่คุณยายบอกว่ามันทำให้นึกถึงภาพบ้านเรือนแบบดั้งเดิม เสน่ห์แบบชนบทจากหมู่บ้านเวียดนามแท้ ๆ หมู่บ้านที่เงียบสงบที่ท่านมักเล่าถึงในเรื่องราวสมัยที่ท่านเป็นลูกสะใภ้ หรือในวลีที่ท่านมักใช้ว่า "ตอนที่ฉันอุ้มพวกเธอทุกคนไว้ในอ้อมแขน" ข้างต้นหมากเหล่านั้น ฉันเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของคุณยาย เชือกเปลของท่านแกว่งไปมาขณะที่ท่านกล่อมฉันให้หลับ พร้อมกับเพลงกล่อมเด็ก—เพลงที่ท่านร้องด้วยเสียงแหบพร่า แต่ก็ยังจำได้ขึ้นใจ เพลงกล่อมเด็กที่ท่านจำได้ตั้งแต่ให้กำเนิดแม่และป้าของฉัน
ฉันยังคงเกาะอยู่กับต้นหมากเก่าแก่ที่ผุพังนั้น ฉันมองเห็นตัวเองในอดีต พร้อมกับเกมในวัยเด็กมากมายที่ฉันและพี่น้องเล่นด้วยกัน เรากระโดดเชือก ผูกยางรัดไว้กับลำต้นแล้วกระโดดไปมา เราเล่นสมมติกับลูกหมากที่ร่วงหล่น เราใช้ใบไม้มาทำหลังคาบ้านเล่นในวัยเด็ก และยังมีเกมดึงเปลือกหมาก เกมซุกซนของเด็กๆ พวกเรานั่งบนเปลือกหมากหนาๆ แล้วพี่ชายคนโตก็จะดึงพวกเราไปข้างหน้า เหมือนรถไฟที่วิ่งเร็ว วนไปวนมา เสียงกรอบแกรบของการลากเปลือกหมากไปกับพื้น ผสมกับเสียงหัวเราะที่ติดเชื้อของเด็กๆ ทำให้ชนบทโดยรอบร่าเริงผิดปกติ...
เมื่อนึกย้อนกลับไป ต้นพลูเก่าแก่เหล่านั้นได้มอบความงามทั้งหมดให้กับโลก มอบแก่นแท้ให้กับคุณยาย และมอบความเข้มแข็งให้กับพวกเราลูกหลาน เมื่อเมืองขยายตัว ครอบครัวต่างๆ ก็สร้างบ้านหลังใหญ่ขึ้น และโค่นต้นพลูเก่าแก่เหล่านั้นลงไป แต่ทุกครั้งที่มีวันครบรอบครอบครัว เราก็ยังคงไปบ้านคุณยายเพื่อขอใบพลูและลูกพลูมาวางบนแท่นบูชาบรรพบุรุษ เพื่อทำหน้าที่กตัญญู คุณยายใจดีและให้มากเท่าที่เราต้องการ ความเมตตาและความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของชาวบ้านนั้นประเมินค่าไม่ได้
เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ต้นหมากยืนหยัดอยู่ตรงนั้น ทนต่อแสงแดดและสายฝน การกลับบ้านของเราเริ่มน้อยลง เหมือนเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ก้องอยู่ในความทรงจำ เรากลัววันที่เรากลับมาแล้วจะไม่เห็นต้นหมากอยู่หน้าประตูบ้านอีกต่อไป—เงาที่ผูกพันกับวัยเด็กของเราอย่างแยกไม่ออก และประทับภาพของคุณยายไว้ในใจ
เลอ ดึ๊ก บาว
ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/sang-tac/202606/bong-cau-truoc-ngo-038468e/









