เรื่องราวของต้นแอปเปิล

ในสวนเล็กๆ ของคุณนายซวน อากาศอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยอย่างร่าเริงราวกับลำธารเล็กๆ ที่ไหลเอื่อยๆ ผ่านฤดูกาลทั้งสี่ ท่ามกลางต้นไม้เขียวชอุ่มและไม้ผลนานาชนิด มีต้นแอปเปิลต้นหนึ่งยืนอยู่อย่างเงียบสงบและครุ่นคิด ในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อดอกพีชบานสะพรั่งเป็นสีแดงและชมพูสดใส และดอกเบญจมาศปกคลุมพื้นดินเป็นสีเหลืองอร่ามภายใต้แสงแดดยามเช้า ต้นแอปเปิลต้นนั้นก็ผลิใบใหม่เงียบๆ ค่อยๆ ดูดซับแสงแดดและหยาดฝนทุกหยด แต่ไม่เคยออกดอกเลยสักครั้ง

ภาพประกอบ: PV

เวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ใกล้สิ้นฤดูร้อน เด็กๆ ในละแวกบ้านต่างพากันมาที่สวนของนางซวนอย่างตื่นเต้น พวกเขาแย่งกันปีนต้นส้มโอและมังคุด มือเล็กๆ ของพวกเขาว่องไวเก็บผลไม้ เสียงหัวเราะดังก้องไปตามสายลมราวกับฝูงนกกระจอกในฤดูเปลี่ยนผ่าน เหลือเพียงต้นแอปเปิลต้นเดียว กิ่งก้านเขียวชอุ่ม แต่ไร้ผล ไม่มีผลไม้หวานๆ สักลูกห้อยอยู่บนกิ่ง

เด็กๆ เรียกมันว่า "ต้นแอปเปิลขี้เกียจ" แล้วก็วิ่งไปเล่นที่มุมอื่นของสวนอย่างไม่สนใจ ไม่หันกลับมามอง ต้นแอปเปิลได้ยินทุกอย่าง คำพูดล้อเลียนแต่ละคำเหมือนรอยขีดข่วนเบาๆ บนเปลือกไม้ มันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แจ่มใส เมฆลอยล่องไปไกลสุดขอบฟ้า และความเศร้าที่ไม่สามารถระบุชื่อได้ก็เข้าครอบงำหัวใจมันอย่างฉับพลัน

“ทำไมฉันถึงออกดอกออกผลไม่ได้นะ?” ต้นไม้ครุ่นคิดกับตัวเองอย่างเงียบๆ ท่ามกลางค่ำคืนฤดูร้อนที่ลมพัดเบาๆ ค่ำคืนที่แสงจันทร์ส่องสว่าง และเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่ดังก้องไปตามสายลม

“ฉันพยายามอย่างสุดกำลังแล้ว!” ต้นไม้กระซิบ “ฉันตื่นตั้งแต่รุ่งอรุณ ต้อนรับหยาดน้ำค้างแรกสดชื่น ฉันพูดคุยกับผึ้งและผีเสื้อ ฉันยืดตัวออกเพื่อสัมผัสสายลมและแสงแดด...แต่กระนั้น...”

เมื่อเวลาผ่านไป ต้นแอปเปิลก็เติบโตอย่างเงียบๆ จากจุดเริ่มต้นที่เล็กจิ๋ว มันได้กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแรง รากหยั่งลึกในดิน กิ่งก้านแผ่กว้างราวกับร่มสีเขียวเย็นสบาย บังท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ แต่ที่แปลกคือ ตั้งแต่ฤดูร้อนถึงฤดูใบไม้ร่วง มันเพียงแต่ผลัดใบสีเหลืองปลิวไปตามลม โดยไม่เคยออกผลหวานสักผลเลย

*

วันหนึ่งในฤดูร้อน ภายใต้แสงแดดสีทองอร่ามราวกับน้ำผึ้ง ครอบครัวนกกระจิบตัวเล็ก ๆ บินมาเกาะบนกิ่งแอปเปิล พวกมันร้องเจื้อยแจ้วและกระพือปีก เสียงของพวกมันดังก้องกังวานราวกับเสียงดนตรี

ต้นแอปเปิลเอ๋ย เราขอมาทำรังบนกิ่งก้านของท่านได้ไหม?

เมื่อได้ยินเสียงนกกระจอก ต้นแอปเปิลก็โยกใบเบาๆ เสียงนั้นแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบในสายลม

- ตรงนั้นมีกิ่งไม้ที่แข็งแรงมาก คุณควรสร้างรังตรงนั้น มันจะปลอดภัยกว่า ป้องกันจากฝนตกหนักและพายุที่อาจมาได้ทุกเมื่อ

ในวันต่อมา รังเล็กๆ ที่บอบบางซึ่งถักทออย่างประณีตจากหญ้านุ่มๆ เตรียมพร้อมที่จะต้อนรับสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่กำลังจะเกิดมา ฤดูร้อนเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ฝนตกหนักและลมแรงพัดกิ่งไม้หลายกิ่งในสวนหักโค่น ในท่ามกลางพายุ ต้นแอปเปิลยังคงเงียบสงบและมั่นคง มันแผ่กิ่งก้านสาขาออกไปเหมือนเสื้อคลุมขนาดใหญ่ ปกป้องรังนกเล็กๆ ที่สั่นไหวท่ามกลางลมหนาว

ใต้ร่มเงาอันกว้างใหญ่ของต้นแอปเปิล ลูกนกน้อยนอนหลับอย่างสงบ แห้งสบาย และอบอุ่น ท่ามกลางเสียงฝนที่โปรยปรายลงมาเบาๆ แม่นกกระจิบยืนอยู่บนกิ่งไม้ เสียงร้องของมันดังก้องไปตามสายลมและสายฝน

ขอบคุณนะ ต้นแอปเปิ้ลแสนดี!

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้นแอปเปิลได้ยินคำขอบคุณ หัวใจของมันเต้นรัว เสียงเต้นแต่ละครั้งไพเราะราวกับท่วงทำนองกระซิบ ความสุขที่แปลกประหลาด อ่อนโยน แต่ลึกซึ้งแผ่กระจายไปทั่วทั้งต้น

นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ต้นแอปเปิลก็ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป มันกลายเป็นบ้านร่วมกันของสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วน ในโพรงกิ่งก้าน ผึ้งงานขยันขันแข็งสร้างรังของพวกมัน บนกิ่งก้านสูง ลูกกระรอกตัวน้อยวิ่งเล่น เสียงหัวเราะร่าเริงของพวกมันดังก้องไปทั่วสวน ต้นแอปเปิลยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เงียบสงบแต่เปล่งประกาย โอบอุ้มชีวิตเล็กๆ เหล่านี้ไว้ในอ้อมกอดอันเขียวชอุ่มของมันอย่างเงียบๆ

*

ในช่วงบ่ายของฤดูร้อนที่อบอ้าว คุณนายซวนมักจะนำเก้าอี้หวายเก่าๆ ของเธอไปวางไว้ใต้ต้นแอปเปิล บางครั้งเธอก็จะถักไหมพรมอย่างสบายๆ มือที่อ่อนนุ่มของเธอเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วในแสงแดดสีทอง บางครั้งเธอก็จะพลิกหน้าหนังสือที่ซีดจางไปตามกาลเวลา และบางครั้งเธอก็จะหลับใหลอย่างสงบใต้ร่มเงาของใบไม้สีเขียวเย็นสบาย

ต้นแอปเปิลส่งเสียงกระซิบเบาๆ ในสายลมแผ่วเบา

- ฉันอาจไม่มีผลไม้หวานๆ แต่ฉันสามารถยื่นแขนออกไปให้ร่มเงาแก่ทุกคนได้

ทุกบ่ายวันฤดูร้อนที่ร้อนระอุ เด็กๆ ในละแวกบ้านจะมารวมตัวกันใต้ต้นแอปเปิล พวกเขาจะปูเสื่อ วางของเล่นและขนมห่อเล็กๆ แล้วเอนกายพิงลำต้นที่เย็นสบาย อ่านหนังสือการ์ตูน ดวงตาจ้องมองอย่างเหม่อลอยผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ที่ส่องประกายระยิบระยับด้วยแสงแดด เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กๆ ดังก้องราวกับลำธารที่ไหลเอื่อยๆ ผ่านสวน ต้นแอปเปิลรู้สึกถึงความอบอุ่นในใจ และมันก็พึมพำกับตัวเอง

- ฉันเองก็มีส่วนร่วมเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตที่สวยงามนี้เช่นกัน

แล้ววันหนึ่ง ข่าวพายุใหญ่ก็แพร่กระจายไปทั่ว ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมพัดกระหน่ำเป็นระลอกๆ ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำสนิท ลมแรงพัดพุ่มไม้และต้นส้มโอโค่นล้ม กระจัดกระจายไปทั่วสวนอย่างไม่เป็นระเบียบ

ต้นแอปเปิลสั่นไหวอย่างรุนแรง ลมพัดโหมกระหน่ำผ่านใบไม้ ต้นไม้อื่นๆ พุ่งเข้าหาต้นแอปเปิลราวกับกำลังหาที่ยึดเกาะ ข่วนเปลือกไม้จนดูเหมือนจะเลือดออก แต่ต้นแอปเปิลกลับหยั่งรากลึกลงไปในดิน ยึดตัวเองไว้ โค้งงอรับน้ำหนักเพื่อปกป้องรังนกเล็กๆ รังผึ้งที่ซ่อนตัวอยู่ในโพรง และเถาวัลย์สายน้ำผึ้งที่พันรอบกิ่งก้านของมัน

เมื่อพายุผ่านไป สวนก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ใบไม้ร่วงหล่นกระจัดกระจายราวกับพรมสีทองที่ดูเศร้าหมอง กิ่งไม้หักหักกระจัดกระจายอยู่ทั่ว แต่ท่ามกลางภาพความพังพินาศนี้ ต้นแอปเปิลยังคงยืนหยัดอย่างเงียบๆ ลำต้นของมันบอบช้ำ กิ่งก้านฉีกขาด แต่ก็ยังคงปกป้องสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่อยู่ใต้ร่มเงาของมันอย่างมั่นคง

หลังจากเก็บกวาดเศษซากและตัดกิ่งที่หักออกแล้ว คุณนายซวนก็เดินอย่างช้าๆ ไปที่ต้นแอปเปิล เธอค่อยๆ วางมือที่เหี่ยวย่นลงบนลำต้นที่บิดเบี้ยวและบอบช้ำ พลางกระซิบราวกับกำลังพูดคุยกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน

ขอบคุณนะ ต้นแอปเปิลผู้กล้าหาญ

ในวันต่อมา เด็กๆ และคุณนายซวนได้มารวมตัวกันดูแลต้นแอปเปิล บางคนพันแผลที่น้ำเหลืองไหลอย่างระมัดระวัง บางคนรดน้ำอย่างขยันขันแข็งและเด็ดใบแห้งออกทุกใบ คุณนายซวนใส่ปุ๋ย โรยรอบโคนต้น และดูแลดินอย่างอ่อนโยนราวกับดูแลสมาชิกในครอบครัวที่รัก ต้นแอปเปิลเข้าใจถึงความรักอันเงียบงันนี้ และบอกกับตัวเองว่ามันต้องเข้มแข็งขึ้น เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่ใช่แค่เพื่อตัวมันเอง แต่เพื่อเสียงหัวเราะและความฝันเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่ใต้กิ่งก้านของมันด้วย

เมื่อเวลาผ่านไป ต้นแอปเปิลก็ค่อยๆ ฟื้นคืนชีพ ใบไม้กลับมาเขียวชอุ่มอีกครั้ง และร่มเงาของมันก็ปกคลุมสวนอีกครั้ง ราวกับเป็นเกราะป้องกันที่เงียบสงบแต่ยั่งยืน เหมือนความรักอันอ่อนโยนแต่ไม่เสื่อมคลายของธรรมชาติ

*

ปีต่อมา ในเช้าวันหนึ่งที่อากาศแจ่มใส นางซวนเดินออกไปที่สวน มองขึ้นไปที่ต้นแอปเปิลที่คุ้นเคย เธอก็หยุดชะงัก หัวใจเต้นแรง ปาฏิหาริย์กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอ เหนือกิ่งก้านสีเขียวชอุ่ม ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์เล็กๆ กำลังผลิบานอย่างอ่อนโยน ราวกับเกล็ดหิมะแรกของฤดูกาล นางซวนอุทานด้วยความปิติยินดี

ดูสิ! ต้นแอปเปิลออกดอกแล้ว!

เสียงตะโกนด้วยความดีใจของเธอทำให้เด็กๆ จากละแวกบ้านวิ่งมาหาเธอ พวกเขารวมตัวกันรอบต้นไม้ ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกาย ราวกับว่าพวกเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าปาฏิหาริย์

สวยงามมาก!

พวกมันเล็กจิ๋ว เหมือนเกล็ดหิมะจริงๆเลย!

- สู้ต่อไปนะ ต้นแอปเปิลที่รัก!

ผึ้งงานที่ซุกตัวอยู่ในโพรงต้นไม้ก็ส่งเสียงร้องและกระซิบกับต้นแอปเปิลเช่นกัน

- ด้วยความคุ้มครองของคุณ เราจึงมีสถานที่สงบสุขในการสร้างรัง ตอนนี้ขอให้พวกเราช่วยคุณผสมเกสรดอกไม้เถอะ!

ต้นแอปเปิลรับความรักนั้นไว้โดยเงียบๆ หัวใจของมันเปี่ยมล้นด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างอบอุ่น

วันแล้ววันเล่า ภายใต้แสงแดดสีทองอ่อนๆ ดอกตูมเล็กๆ ก็ค่อยๆ เติบโตขึ้น จนในที่สุดก็กลายเป็นแอปเปิ้ลอวบอ้วนกลม ในฤดูใบไม้ร่วง แอปเปิ้ลเหล่านั้นจะแต่งแต้มต้นไม้ทั้งต้นให้เป็นสีแดงสดใส กลิ่นหอมหวานของมันลอยมาตามสายลมอบอวลไปทั่วสวน

เป็นครั้งแรกที่ต้นแอปเปิลออกผล ไม่ใช่เพราะมันต้องปฏิบัติตามแบบแผนของต้นไม้ต้นอื่น แต่เป็นเพราะมันได้รัก ปกป้อง และมอบทุกสิ่งทุกอย่างที่มันมีอย่างเงียบๆ ผ่านฤดูกาลแห่งแสงแดดและสายลมนับไม่ถ้วน

ในฤดูใบไม้ร่วงนั้น ใต้ต้นแอปเปิล คุณนายซวนและเด็กๆ ได้จัดงานเลี้ยงเล็กๆ อย่างอบอุ่น แอปเปิลสีแดงสดถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ และส่งต่อกันไปท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน แอปเปิลลูกแรกของฤดูกาลนั้นหวาน หวานเหมือนความกตัญญู หวานเหมือนความทรงจำที่สดใสและอ่อนโยนในวัยเด็ก

ต้นแอปเปิลส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาในสายลมฤดูใบไม้ร่วงอันอ่อนโยน

- ปรากฏว่าฉันไม่จำเป็นต้องเหมือนใครเลย แค่ใช้ชีวิตให้ดีและอดทน แล้วปาฏิหาริย์ก็จะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

แสงตะวันยามเย็นสาดส่องสวนด้วยแสงสีทอง ต้นแอปเปิลยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เปล่งประกายในแบบฉบับเฉพาะตัว ราวกับบทเพลงอันแผ่วเบาที่ส่งไปถึงหัวใจทุกดวงที่รู้จักวิธีรัก รอคอย และหวัง

ที่มา: https://baophuyen.vn/sang-tac/202505/chuyen-ve-cay-tao-c281d9a/