[นิตยสารออนไลน์]: สีสันแห่งความทรงจำ

ดอกไม้เหล่านั้น ดอกสีแดงสดใสที่บานสะพรั่งตัดกับท้องฟ้าสีครามสดใส ดูเหมือนจะโอบกอดวัยเด็กและวันเวลาที่ยากจะลืมเลือนในยุคสมัยที่สวยงามนั้น

ท่ามกลางท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ กลุ่มดอกไม้สีสันสดใสชูช่อขึ้นอย่างสง่างาม สีแดงสดของพวกมันดึงดูดใจฉันให้หวนนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา สถานที่ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอันบริสุทธิ์ เสียงครูดุนักเรียนที่ไม่ตั้งใจเรียน... และสถานที่ที่เส้นทางต่างๆ เคยหยุดนิ่งและทิ้งร่องรอยเท้าของผู้คนนับไม่ถ้วน

ยิ่งแสงแดดส่องสว่างมากเท่าไหร่ ต้นเฟลมทรีก็ยิ่งออกดอกมากเท่านั้น แม้จะไม่มีกลิ่นหอมแรงหรือเย้ายวนใจมากนัก แต่ต้นเฟลมทรีก็มีพลังดึงดูดใจอย่างมาก ดอกของต้นเฟลมทรีไม่ได้บานทีละดอก แต่จะบานเป็นช่อ ทำให้ท้องฟ้ามุมหนึ่งกลายเป็นสีแดง ต้นเฟลมทรีมอบดอกไม้ที่งดงามที่สุดให้แก่โลกอย่างเงียบๆ สีสันของดอกเฟลมทรีเปรียบเสมือนเปลวไฟที่จุดประกายศรัทธาและความฝันให้แก่นักเรียนรุ่นต่อรุ่น

ไม่แน่ชัดว่าเมื่อไหร่ แต่ดอกไม้ชนิดนี้ แม้จะไม่มีกลิ่นหอมแต่ก็มีสีสันสดใส ได้เก็บรักษาความทรงจำอันบริสุทธิ์ของนักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่าไว้ ดังนั้น แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เพียงแค่เห็นกลีบดอกร่วงหล่นก็ยังปลุกเร้าจิตใจเรา ล่องลอยไปกับสายลมเบาๆ ถึงแม้วันเวลาในโรงเรียนจะผ่านไปนานแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง การมาถึงของดอกไม้สีแดงสดใสจากต้นเฟลมบอยแอนท์กลับปลุกเร้าความโหยหาแปลกๆ ในหัวใจเรา! เราหยุดชะงักทันที พบว่าตัวเองถูกอาบไปด้วยสีแดงสดใสของต้นเฟลมบอยแอนท์ที่เรียงรายอยู่ริมถนน จิตใจของเราพลันจมหายไปในทะเลแห่งความทรงจำที่โหยหา

ต้นไม้เก่าแก่ที่มุมหนึ่งของสนามโรงเรียนเก่า ซึ่งมีช่อดอกสีแดงเพลิงสวยงาม ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉันอย่างกะทันหัน ลำต้นของต้นไม้แต่ละต้นนั้นเต็มไปด้วยความทรงจำและความโหยหาในวัยเยาว์อันบริสุทธิ์ของนักเรียนรุ่นแล้วรุ่นเล่า ที่นี่มีชื่อที่สลักไว้อย่างเร่งรีบ มีความทรงจำอันล้ำค่า บางทีอาจเป็นชื่อห้องเรียน ชื่อโรงเรียน... แต่ทั้งหมดล้วนแฝงไปด้วยความโหยหา บางที ในความทรงจำของแต่ละคน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 อาจเป็นปีที่พิเศษที่สุด และปลุกเร้าอารมณ์ของเราได้ง่ายๆ ทุกครั้งที่นึกถึง

บนบันไดอิฐเก่าๆ กลีบดอกไม้ฟีนิกซ์สีแดงสดใสร่วงหล่นอยู่ทั่วทุกหนแห่ง ฉันไม่รู้ว่าดอกฟีนิกซ์ปีนี้แตกต่างจากปีก่อนๆ หรือไม่ แต่ทุกคนต่างเดินย่องอย่างระมัดระวังทุกครั้งที่ต้องเดินผ่าน ฉันเองก็กลัวที่จะเหยียบกลีบดอกไม้เหล่านั้น ราวกับว่ากลัวที่จะเหยียบย่ำความทรงจำอันแสนหวานในวันวาน

ในช่วงพักทุกครั้ง พวกเราเด็กผู้หญิงจะรวมกลุ่มกัน นั่งเหม่อลอย ค้นหากลีบดอกฟีนิกซ์ที่สวยที่สุดเพื่อนำมาแปะลงในสมุดลายเซ็น ใส่ความรักและความกระตือรือร้นทั้งหมดลงไปในหน้ากระดาษ ฉันชอบเด็ดกลีบดอกทีละกลีบแล้วแปะให้กลายเป็นผีเสื้อตัวเล็กๆ น่ารักๆ โดยเกสรตัวผู้สองอันที่โค้งงอจะกลายเป็นหนวดเล็กๆ น่ารักๆ แล้วเมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็จะพบผีเสื้อที่แปะจากกลีบดอกฟีนิกซ์เหล่านั้นโดยไม่คาดคิด ตอนนี้มันกลายเป็นสีน้ำตาลเข้มบนหน้ากระดาษสีเหลือง และความรู้สึกไร้เดียงสาในวัยเรียนของเราก็จะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ในช่วงวันเตรียมสอบ นักเรียนซุกซนเหล่านั้นกลับอ่อนโยนลงอย่างผิดปกติ พวกเขาหยุดทะเลาะและหยอกล้อกัน เงียบลงและเก็บตัวมากขึ้น พวกเขารู้สึกว่าตัวเองโตขึ้น มีวุฒิภาวะมากขึ้น และห่วงใยกันมากขึ้น พวกเขาถามไถ่เรื่องการเรียน เล่าเรื่องการสอบ และพูดคุยเกี่ยวกับความฝันและแผนการในอนาคตที่มหาวิทยาลัย พวกเขาคุยกันเรื่องต่างๆ มากมาย พูดถึงความปรารถนาของตนเอง... การพูดคุยดำเนินต่อไปอย่างไม่รู้จบ

หัวใจของฉันพลุ่งพล่านไปด้วยความทรงจำในบ่ายวันเหล่านั้นที่เราเดินเล่นด้วยกันบนทางเดินที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงบานสะพรั่ง หลายฤดูกาลของดอกไม้ผ่านไป แต่เราไม่เคยพูดคำรักต่อกัน เพียงแค่ยืนอยู่เคียงข้างกันอย่างเงียบๆ เราเรียนด้วยกัน ตั้งใจเตรียมตัวสอบในช่วงวันสุดท้าย และเราร่วมกันวางแผนอนาคตที่สวยงาม ความเขินอาย ความไม่มั่นใจ ความฝัน ช่วงเวลาลังเลในวันเหล่านั้นช่างบริสุทธิ์และน่ารักจนใครๆ ก็อยากสัมผัสอีกครั้ง

แล้วในที่สุดวันแห่งการจากลาที่แท้จริงก็มาถึง เราทั้งร้องไห้และหัวเราะไปด้วยกัน กอดกันแน่น ความรู้สึกของเรานั้นรุนแรงจนเราหาคำพูดมาอธิบายไม่ได้ หลังจากเรียนด้วยกันมาหลายปี แม้กระทั่งช่วงเวลาที่เราไม่ชอบกันอย่างมาก ตอนนี้เราก็ไม่อาจทนที่จะจากกันได้!

ต้นไม้เก่าแก่ในสวนที่เคยเบ่งบานสีสันสดใส บัดนี้กลับพลิ้วไหวเบาๆ ตามสายลม ราวกับกำลังกล่าวอำลาเหล่านักเรียนที่อยู่กับพวกมันมานานหลายปี

ไม่แน่ชัดว่าเมื่อไหร่ แต่ดอกไม้ชนิดนี้ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของช่วงเวลาเรียนหนังสือ ต้นไม้ที่งดงามนี้ได้เป็นพยานเงียบๆ ถึงความทรงจำอันหวานปนขมของนักเรียนนับรุ่นนับไม่ถ้วน วันที่ต้นไม้ที่งดงามเบ่งบานตัดกับท้องฟ้าสีครามเข้ม ก็เป็นช่วงเวลาที่นักเรียนต่างตั้งใจเตรียมตัวสอบ พวกเขาแลกเปลี่ยนข้อความอำลา ดวงตาเต็มไปด้วยความโหยหาภายใต้ท้องฟ้าที่หม่นหมอง ท่ามกลางดอกไม้ที่ถูกกดทับอย่างเร่งรีบ มีเพียงตอนที่ต้องจากกันเท่านั้นที่นักเรียนจะเปิดเผยความรู้สึกภายในใจ สิ่งที่พวกเขาไม่กล้าพูด... เราเดินจับมือกันผ่านช่วงเวลาสอบเหล่านั้น! และในที่สุด แต่ละคนก็แบกรับความว่างเปล่าในหัวใจที่ไม่สามารถเติมเต็มได้

ฤดูแห่งดอกไม้บานสะพรั่งงดงามดึงดูดใจเรา กระตุ้นให้เราหวนรำลึกถึงอดีต เป็นช่วงเวลาที่เราจะค้นหาลายมือที่คุ้นเคยในสมุดบันทึกเก่าๆ เป็นช่วงเวลาของการเดินเตร่ไปอย่างไร้จุดหมายในบ่ายวันที่มีลมพัด แต่ถึงกระนั้น ดอกไม้สีแดงสดใสเหล่านั้นก็ไม่เพียงพอที่จะยึดเหนี่ยวฤดูร้อนเอาไว้ได้

ฤดูกาลแห่งดอกไม้บานสะพรั่ง – ฤดูกาลแห่งดอกไม้สวยงามตระการตาที่ส่องสว่างมุมหนึ่งของท้องฟ้า ฤดูกาลแห่งความรัก ความโหยหา และความเสียใจที่ยังคงอยู่ สีแดงสดใสของดอกไม้เหล่านี้ตัดกับท้องฟ้าสีครามสดใส ราวกับโอบกอดวัยเด็ก ความทรงจำ และวันเวลาที่ไม่อาจลืมเลือนในยุคสมัยอันงดงามนั้นไว้

ในใจของพวกเราทุกคน ไม่มีใครที่ไม่เคยเก็บความทรงจำเกี่ยวกับโรงเรียนที่มีต้นเฟลมทีนสีแดงเพลิงบานสะพรั่งในฤดูร้อน ทุกครั้งที่ต้นเฟลมทีนบานสะพรั่ง หัวใจของเราก็จะเต็มไปด้วยความคิดถึงและความโหยหาถึงวันเวลาที่ไร้กังวลในชีวิตวัยเรียน...

และเมื่อแสงอาทิตย์ฤดูร้อนเจิดจ้าสาดส่องลงมา มองไปยังกลุ่มต้นเฟลมทรีสีแดงสดใสที่ประดับประดาอยู่ทุกมุมท้องฟ้า หัวใจของเราก็เต็มไปด้วยความโหยหาและคิดถึง ความทรงจำในฤดูร้อนยังคงอ่อนโยนราวกับสีสันของดอกเฟลมทรีที่ผลิบานท่ามกลางแสงตะวันยามเช้าอันบริสุทธิ์

เนื้อหา: ฮา ดัน

ภาพ: ที่มาของภาพจากอินเทอร์เน็ต

ภาพประกอบ: ไม ฮุยเยน

ที่มา: https://baothanhhoa.vn/e-magazin-mau-cua-nho-250972.htm