[นิตยสารออนไลน์]: รอยเท้าทิ้งร่องรอยไว้บนเส้นทางแห่งแผ่นดินเกิด

ฝนฤดูใบไม้ผลิยังคงโปรยปรายอยู่ งานเฉลิมฉลองยังไม่จบ แต่ฝีเท้าของแม่ยังคงรีบเร่งไปมา รถเข็นและไม้ค้ำของแม่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขณะบรรทุกชา ผัก ถั่ว และถั่วลิสง ฉันยังจำรอยเท้าของแม่บนถนนดินแดงได้อย่างดี ฉันคิดถึงจุดที่เงียบสงบใต้ต้นฝ้ายเก่าแก่ข้างทางโค้งเปลี่ยวที่แม่เคยมาบ่อยๆ

เดือนมีนาคมมาถึงแล้ว โลกและจักรวาลหมุนไปอย่างรวดเร็วเสียจนก่อนที่เราจะทันได้หันกลับไปมอง เส้นทางใหม่กว้างใหญ่ก็เปิดออกเบื้องหน้าเรา ที่นั่น กลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิอบอวลอยู่บนใบหญ้าทุกใบ นกนางแอ่นตัวเล็กๆ บินโฉบเฉี่ยวอยู่กลางอากาศ เสียงร้องของพวกมันดังก้องราวกับพยายามยับยั้งวันเวลาอันแสนสั้นของฤดูใบไม้ผลิ เช่นเดียวกับฉันที่ปรารถนาให้ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปอย่างช้าๆ เพื่อให้เวลาหยุดนิ่ง และให้การเดินทางที่เต็มไปด้วยความทรงจำนี้ดำเนินต่อไปได้

ฉันจำทางเดินจากบ้านของเราลงไปถึงริมฝั่งแม่น้ำได้ มันเป็นทางเล็กๆ คดเคี้ยว เหมือนกับรอยแปรงที่แต้มด้วยอิฐสีอ่อนๆ ริมฝั่งทั้งสองข้าง ต้นข้าวและข้าวโพดสีเขียวชอุ่มชุ่มฉ่ำไปด้วยดินตะกอนสีน้ำตาลทองอ่อนๆ ไหลเอื่อยๆ ทุกเย็น เมื่อแสงอาทิตย์สีแดงฉานสาดส่องลงบนภูเขา แม่ของฉันจะรีบไปที่ริมฝั่งแม่น้ำพร้อมกับถังสองใบ ฉันจะเดินตามหลังเธอไป มองดูไหล่ผอมๆ ของเธอที่แกว่งไปมา และมวยผมกลมๆ ที่ท้ายทอยของเธอที่กระเพื่อม เธอจะดุฉันเล่นๆ ว่า "ทำไมหนูถึงมาขวางทางแม่ล่ะ หนูน้อย?" แต่ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เดินตามเธอไปราวกับเป็นนิสัยที่เลิกไม่ได้ ฉันจำไม่ได้ว่าฉันเป็นเงาของเธอไปกี่ครั้งแล้ว ฉันจำได้เพียงว่าเมื่อพระจันทร์เสี้ยวของเดือนมีนาคมค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากหลังป่าไผ่ ไม้ค้ำถังก็จะงอลงเพราะน้ำหนัก น้ำกระเด็นออกมาทุกครั้งที่ถังแกว่งไปมา ทางลาดที่แคบและไม่เรียบอยู่แล้วก็ยิ่งลื่นและเป็นโคลนมากขึ้นไปอีก จากด้านหลัง ฉันจะพึมพำนับก้าวเดินของแม่—นับสิบ นับร้อย นับพัน—แล้วก็ยอมแพ้ เพราะฉันจะนับความยากลำบากทั้งหมดได้อย่างไร สิ่งที่เห็นได้ชัดเจนมีเพียงเท้าของแม่ที่เกาะแน่นทุกก้าวเพื่อไม่ให้ล้ม ไหล่ที่บอบบางของเธอแบกรับภาระแห่งชะตากรรมของผู้หญิงคนหนึ่ง แบกรับน้ำหนักแห่งความยากลำบากและการต่อสู้มาตลอดชีวิต

สมัยนั้น พ่อของฉันทำงานอยู่ในเมืองที่อยู่ห่างจากบ้าน 30 กิโลเมตร ทุกสุดสัปดาห์ เมื่อกลิ่นควันจากบ้านเรือนเรียบง่ายลอยมาตามแสงสนธยา แม่ของฉันจะไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ เท้าของท่านจะปักแน่นอยู่บนชายหาดทราย ที่ซึ่งคลื่นซัดเข้าหาฝั่งในแสงที่จางลง ท่านจะรอจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน จนกระทั่งเห็นพ่อของฉันปรากฏตัวขึ้นอีกฝั่งหนึ่ง แบกจักรยานขึ้นบ่าแล้วขึ้นเรือข้ามฟากเที่ยวสุดท้ายของวัน ฉันยังเด็กและไร้เดียงสาเหมือนดอกตูมที่เพิ่งผลิบาน ฉันคิดอะไรลึกซึ้งไม่ได้เลย รู้แต่เพียงความสงสารรอยเท้าที่เหนื่อยล้าซึ่งสลักลึกอยู่บนเนินเขาของริมฝั่งแม่น้ำในบ้านเกิดของเรา รอยเท้าแห่งการรอคอย รอยเท้าที่หนักอึ้งด้วยภาระในการเลี้ยงดูครอบครัว

รอยเท้าของแม่ยังคงปรากฏอยู่บนทุ่งนาในเดือนมีนาคม ก่อนที่ฤดูใบไม้ผลิจะจางหายไป แม้ว่าฉันจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ฉันก็ยังคงเห็นตัวเองในวัยเด็ก วิ่งตามแม่ไปทั่วทุ่งนาที่อุดมสมบูรณ์ หอมกรุ่นด้วยกลิ่นข้าวและข้าวโพดในระยะที่เมล็ดเริ่มสุกงอม แสงแดดในเดือนมีนาคมนั้นจางแต่ร้อนจัด หลังที่ผอมบางและชุ่มเหงื่อของแม่เคลื่อนไปบนต้นพืชที่ใกล้เก็บเกี่ยว เท้าของแม่เปื้อนดินและทราย นิ้วเท้าเหลืองเพราะใช้เวลาทั้งวันอยู่ในดินโคลนที่เป็นกรด เท้าของแม่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วตั้งแต่เช้าจรดเที่ยง การเคลื่อนไหวหนักเบาบ้าง สั้นบ้าง สะท้อนให้เห็นถึงความยากลำบากในชีวิตของเธอ

เดือนมีนาคมทำให้ฉันนึกถึงบ้านเกิด เมื่อสายฝนฤดูใบไม้ผลิยังคงโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา รดน้ำต้นไม้ดอกชบาที่เริ่มผลิดอกสีม่วง เท้าของแม่ยังคงเดินไปมาอย่างเร่งรีบ รถเข็นและไม้ค้ำบรรทุกของส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดด้วยชา ผัก ถั่ว และถั่วลิสง ฉันคิดถึงเดือนมีนาคม ฉันคิดถึงรอยเท้าบนถนนดินแดง ฉันคิดถึงต้นฝ้ายเก่าแก่ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวริมทางโค้งที่เปลี่ยวร้าง ไม่ไกลจากที่นั่นคือตลาดฮอมที่มีกระท่อมมุงจากเก่าแก่แบบเรียบง่าย ระหว่างทางไปตลาด แม่มักจะแวะที่ต้นฝ้ายต้นนั้น ชื่นชมดอกไม้และพักเท้าที่เหนื่อยล้า จากระยะไกล ยอดไม้จะผลิบานด้วยสีแดงสดใส ทำให้ทุกคนที่ผ่านไปมาต้องตะลึง ดอกไม้ห้ากลีบนับพันดอกเปล่งประกายสีแดงเพลิง ปัดเป่าหมอกที่ยังคงหลงเหลืออยู่จากฤดูใบไม้ผลิที่ยังไม่ผ่านพ้นไปอย่างสมบูรณ์ แต่ฤดูร้อนก็กำลังจะมาถึงแล้ว ทันใดนั้น ประกายไฟจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากกิ่งไม้ ลอยวนเป็นวงกลมในอากาศอุ่น ก่อนจะค่อยๆ ตกลงมาอย่างเงียบๆ ข้างเท้าของแม่ ในขณะนั้น ร่างของแม่เปล่งประกายความอ่อนโยนแต่แข็งแกร่ง เท้าเปล่า ผมเปียกเหงื่อ และดวงตาเป็นประกายสีเหมือนดอกฝ้าย ภาพที่สวยงามนั้นประทับอยู่ในความทรงจำของฉัน ปลุกเร้าอารมณ์มากมาย ต่อมา ทุกครั้งที่ฉันเดินผ่านต้นฝ้าย ความคิดถึงก็พลุ่งพล่านอยู่ในใจ ฉันเห็นภาพฟิล์มสั้นๆ ที่มีชีวิตชีวา ปรากฏอยู่ตรงหน้า พร้อมภาพและรอยเท้าของแม่บนโคนต้นไม้ที่บิดเบี้ยวและปกคลุมด้วยมอส

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันใฝ่ฝันถึงสิ่งยิ่งใหญ่มากมาย ทิ้งไว้เพียงความทรงจำอันล้ำค่าของช่วงเวลาเล็กๆ น้อยๆ ที่เปี่ยมด้วยความรัก เมื่อกลับมา ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว แต่เนินริมแม่น้ำ ถนนไปตลาด ทุ่งนา และต้นฝ้ายเก่าแก่ยังคงอยู่ แม้จะไม่สมบูรณ์เหมือนเดิมทุกประการ แต่ทุกๆ เดือนมีนาคม ภาพคุ้นเคยเหล่านั้นก็จะปลุกเร้าและตื่นขึ้นในจิตใต้สำนึกของฉันราวกับเป็นเครื่องเตือนใจอันลึกซึ้ง

ณ ที่ไกลแสนไกล เท้าของแม่คงไม่เหนื่อยล้า และเธอยังคงท่องไปท่ามกลางเมฆสีคราม แต่แม่คะ หนูยังคงเห็นรอยเท้าอันเหนื่อยล้าของแม่ประทับอยู่ทั่วจิตวิญญาณของบ้านเกิดเมืองนอนของเรา

เนื้อหา: โว ถิ ทู ฮวง

ภาพ: ที่มาของภาพจากอินเทอร์เน็ต

ภาพประกอบ: ไม ฮุยเยน

ที่มา: https://baothanhhoa.vn/e-magazine-chan-nguoi-in-dau-neo-que-281116.htm