เลอนูตัม – ดินแดนแห่งความสุข

สิบปีเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมากสำหรับการสร้างสรรค์วรรณกรรม แต่ด้วยความคาดหวังถึงความงดงามนั้น กวีเลอ นู ตัม ได้หว่านเมล็ดพันธุ์อย่างเงียบๆ และแล้วต้นอ่อนแห่งบทกวีก็ผลิบานบนหน้ากระดาษบทกวีของเขา ฉันรอคอยนานเกินไป และเมื่อในที่สุดฉันก็พบถ้อยคำใน "ฤดูกาลไม่รออายุ" มันคุ้มค่ากับเวลาที่ทั้งผู้อ่านและกวีได้ทุ่มเทไปอย่างแท้จริง ราวกับแบกรับบทกวีมาตลอดชีวิต

จากหนังสือรวมบทกวี "Awakening" ที่ตีพิมพ์ในปี 2012 ผู้อ่านต่างประทับใจอย่างลึกซึ้งกับความทุกข์และความสุขของกวีในทุกถ้อยคำ ทุกหน้าของบทกวี ความบริสุทธิ์ทางวรรณกรรมของเลอ นู ตัม ทำให้ "Awakening" หล่อเลี้ยงหัวใจของคนรักบทกวีมาอย่างยาวนาน จากนั้น ใน "Silent Shadows at the End of the Day's Threshold" ซึ่งเป็นหนังสือรวมบทความและบันทึกที่ตีพิมพ์ในปี 2015 ผู้อ่านจะได้พบกับเลอ นู ตัม ที่ไม่ได้ล่องลอยอย่างไร้จุดหมายในทุ่งแห่งบทกวีอีกต่อไป แต่เขาได้แสดงออกถึงความรู้สึกภายใน ประโยคของเขาเต็มไปด้วยการไตร่ตรอง บางครั้งเศร้าโศก บางครั้งรู้สึกหลงทางท่ามกลางชีวิตที่วุ่นวายและเห็นแก่ตัว แต่ก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวในโลกที่แออัด

หลังจากหายไป 10 ปี เขากลับมาพร้อมกับ "ฤดูกาลที่ไม่รออายุ" ซึ่งผมเรียกว่า "ดินแดนแห่งความสุข" เพราะถึงแม้จะยังไม่แก่พอ ยังไม่ถึงจุดสิ้นสุดของการเดินทางในชีวิต การเดินทางของกวี เมื่อกวีรู้สึกว่าตนเองได้บรรลุศักยภาพสูงสุดแล้ว พวกเขาสามารถสรุปความสุขลงในบทกวีได้ หรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้น เลอ นู ตัม รู้จักวิธีซึมซับความสุขของดินแดนและผู้คนในต่างแดนลงในบทกวีของเขา และจากนั้น "แผ่ขยายความสุข" ไปทั่วภาษากวีเวียดนาม

“chẳng tìm đâu trên trái đất này

Bhutan, quê hương của hạnh phúc cất dấu

mảnh đất hoang sơ, tình yêu trong trẻo

nơi thiên nhiên nhập sống với con người”

(Đất nước của những hạnh phúc)

Cũng có khi, hạnh phúc đó là tình yêu: "Có nghe tiếng sáo Pi; gọi nhau về ấm cúng; cửa tâm hồn đang mở; về nguồn cội quê cha"

“ai đã hát trong tâm thức người con bản chùa xa quê

từng đợt mưa chưa về kịp

ai gọi trăng đêm xốn xang thị thành

thành phố rỗng thơm thảo trăng sáo Pi quê mình

nỗi nhớ gió núi

โหยหาฤดูเก็บเกี่ยว

nỗi nhớ chân trần rảo khắp đồng hạt cỏ hoang

trên vầng trán mơ hồ lễ hội

thương về bản Chùa, một bản giữa vùng quê

mùa sáo Pi, người con gái chờ anh bên khe suối

biết anh không về

mùa sau không về

giữa lừng chừng núi, đôi bàn tay nắm vào hư không

lật ngửa - úp đâu cũng chạm vào hơi ấm xưa cũ”.

(Bản Chùa mùa sáo Pi)

ความสุขในบทกวี "ฤดูกาลที่ไม่รอใคร" ของเลอ นู ตัม อยู่ที่ความรักที่มีต่อทะเล เกาะ บ้านเกิด และประเทศชาติ ดังนั้น เมื่อนำมาผนวกเข้ากับบทกวี จึงสร้างความลึกซึ้งทางประวัติศาสตร์ไปพร้อมๆ กับการคงไว้ซึ่งรสชาติที่ตราตรึงใจ ดังที่กวีได้รังสรรค์ไว้ในบทกวี "ยุคสมัยของบรรพบุรุษ":

“nghe giông bão thương cha ông

năm xưa đi giữ đất giữa biển

đi giữ đảo giữa trùng khơi

ngày đêm lênh đênh chiếc thuyền nan

mưa, gió đọ tháng ngày

lấy sóng làm bạn

lấy đêm làm màn

Hoàng Sa, Trường Sa một thuở

...

cây phong ba nở hoa phong ba

gió đất Việt thổi về đất Việt

biển đất Việt chảy về đất Việt

đảo quê hương thấm trong lòng trí óc

ngày xa xưa về kể chuyện hôm nay

ngày hôm nay giữ mãi cho đời sau”

ความสุขเกิดขึ้นตั้งแต่วินาทีที่แม่ให้กำเนิดฉัน จากการได้เห็นสิ่งเรียบง่ายของชีวิต ในชนบท บางครั้งอาจเห็นแม้กระทั่งความยากจน แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งกีดขวาง แต่เป็นตัวเร่งให้คนเราเติบโตและเป็นผู้ใหญ่ (เดือนมิถุนายนของฉัน) บางครั้งมันก็เป็นความรู้สึกที่เปราะบาง ใน โลก แห่งบทกวี เมื่อกวีแยกเมฆและสายลม แล้วความรักก็แปรเปลี่ยนเป็นดอกไม้อมตะที่เข้าสู่บทกวี (สี่ฤดูแห่งเขซานห์) นอกจากนี้ยังมีช่วงเวลาแห่งการรอคอยด้วยความเจ็บปวด: "ในปีเดียวกันนั้นที่เขาจากไป เขาได้ให้สัญญาไว้"

เมื่อดอกตังบานในเดือนมีนาคม เขาก็จะกลับมา

Năm tháng thì dài hương sắc lạnh

Hoa trẩu trắng rừng, trắng lối em đi”

(Tháng ba hoa trẩu trắng)

ดี

"สรุปแล้ว คุณจะไม่กลับมาอีกแล้วใช่ไหม?"

Mùa lá phong hương đã ngả vàng

Bao đôi trai gái đang tình tự

Mình em lên núi vớt trăng suông”

(Mùa phong hương thay lá)

“Suốt mùa đi tìm nắng

Hao gầy cả dòng sông

Em rồi cũng xa vắng

เมฆสีขาวปกคลุมทั่วทั้งทุ่ง

(Mùa không đợi tuổi)

ทันใดนั้น หัวใจของฉันก็หนักอึ้ง: “เก็บเกี่ยวความฝันจากแดนไกล ในอนาคต ฉันจะนั่งลงและคลี่คลายความขึ้นๆ ลงๆ ของชะตาชีวิต... เก็บเกี่ยวผมหงอก ระลึกถึงวัยเยาว์ ความเจริญรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยเป็นเพียงความเปราะบางของชีวิตมนุษย์” (การเก็บเกี่ยว) และความโหยหาบ้านเกิด: “ขอให้ฉันได้กลับไปนั่งใต้ต้นไม้เก่าแก่ ขอให้ความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่เติมเต็มฉันด้วยความเศร้าโศก ขอให้ฉันได้กลับไปนั่งในบ้านเกิด หลายปีผ่านไปแล้ว แต่ฉันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในมุมนี้ของบ้าน ขอให้ฉันได้กลับไปค้นหาตัวเองอีกครั้ง เส้นทางอันยาวไกล หัวใจของฉันว่างเปล่า เพื่อที่ฉันจะได้เงียบงัน ขอให้ฉันอดทนต่อความขึ้นๆ ลงๆ ความวุ่นวายมากมาย แต่ฉันก็ยังคงแสวงหาความลืมเลือน” (การปล่อยวาง)...

หนังสือรวมบทกวีความยาวเกือบ 150 หน้า ประกอบด้วยบทกวี 79 บท "ฤดูกาลไม่รออายุ" พาผู้อ่านเดินทางผ่านอารมณ์ความรู้สึกทางบทกวี ปลุกเร้าความคิดและความวิตกกังวลเกี่ยวกับความรัก บ้านเกิด และผู้คน แม้ท่ามกลางความเจ็บปวด "ฤดูกาลไม่รออายุ" ก็ไม่ใช่เพียงแค่ความทุกข์ทรมานโดดเดี่ยว เลอ นู ตัม คือผู้แสวงหาแสงสว่าง รวบรวมความรัก ซึมซับแก่นแท้ของมัน แล้วถ่ายทอดออกมาเป็นถ้อยคำแห่งความสุขของฤดูกาลและความงดงามอันประณีตของมนุษยชาติ ดังนั้น สำหรับกวีหรือใครก็ตามในชีวิตนี้ เพียงแค่ใช้ชีวิตและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักก็เพียงพอที่จะพบกับความสุขที่สมบูรณ์แล้ว

Hoàng Hải Lâm

Nguồn: https://baoquangtri.vn/le-nhu-tam--dat-nuoc-cua-nhung-hanh-phuc-194663.htm