เลอนูตัม – ดินแดนแห่งความสุข

สิบปีเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานมากสำหรับการสร้างสรรค์วรรณกรรม แต่ด้วยความคาดหวังถึงความงดงามนั้น กวีเลอ นู ตัม ได้หว่านเมล็ดพันธุ์อย่างเงียบๆ และแล้วต้นอ่อนแห่งบทกวีก็ผลิบานบนหน้ากระดาษบทกวีของเขา ฉันรอคอยนานเกินไป และเมื่อในที่สุดฉันก็พบถ้อยคำใน "ฤดูกาลไม่รออายุ" มันคุ้มค่ากับเวลาที่ทั้งผู้อ่านและกวีได้ทุ่มเทไปอย่างแท้จริง ราวกับแบกรับบทกวีมาตลอดชีวิต

จากหนังสือรวมบทกวี "Awakening" ที่ตีพิมพ์ในปี 2012 ผู้อ่านต่างประทับใจอย่างลึกซึ้งกับความทุกข์และความสุขของกวีในทุกถ้อยคำ ทุกหน้าของบทกวี ความบริสุทธิ์ทางวรรณกรรมของเลอ นู ตัม ทำให้ "Awakening" หล่อเลี้ยงหัวใจของคนรักบทกวีมาอย่างยาวนาน จากนั้น ใน "Silent Shadows at the End of the Day's Threshold" ซึ่งเป็นหนังสือรวมบทความและบันทึกที่ตีพิมพ์ในปี 2015 ผู้อ่านจะได้พบกับเลอ นู ตัม ที่ไม่ได้ล่องลอยอย่างไร้จุดหมายในทุ่งแห่งบทกวีอีกต่อไป แต่เขาได้แสดงออกถึงความรู้สึกภายใน ประโยคของเขาเต็มไปด้วยการไตร่ตรอง บางครั้งเศร้าโศก บางครั้งรู้สึกหลงทางท่ามกลางชีวิตที่วุ่นวายและเห็นแก่ตัว แต่ก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวในโลกที่แออัด

หลังจากหายไป 10 ปี เขากลับมาพร้อมกับ "ฤดูกาลที่ไม่รออายุ" ซึ่งผมเรียกว่า "ดินแดนแห่งความสุข" เพราะถึงแม้จะยังไม่แก่พอ ยังไม่ถึงจุดสิ้นสุดของการเดินทางในชีวิต การเดินทางของกวี เมื่อกวีรู้สึกว่าตนเองได้บรรลุศักยภาพสูงสุดแล้ว พวกเขาสามารถสรุปความสุขลงในบทกวีได้ หรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้น เลอ นู ตัม รู้จักวิธีซึมซับความสุขของดินแดนและผู้คนในต่างแดนลงในบทกวีของเขา และจากนั้น "แผ่ขยายความสุข" ไปทั่วภาษากวีเวียดนาม

"คุณจะไม่พบสิ่งนี้ที่ไหนอีกแล้วบนโลกใบนี้"

ภูฏาน ดินแดนแห่งความสุขที่ซ่อนเร้น

ดินแดนบริสุทธิ์ ความรักที่ไร้ซึ่งสิ่งใดๆ

สถานที่ที่ธรรมชาติอยู่ร่วมกับมนุษย์อย่างกลมกลืน

(ดินแดนแห่งความสุข)

บางครั้ง ความสุขนั้นก็คือความรัก: "ได้ยินเสียงขลุ่ยปี่ เรียกหากันกลับสู่ความอบอุ่น ประตูแห่งจิตวิญญาณเปิดออก กลับคืนสู่รากเหง้าของบ้านเกิดบรรพบุรุษ"

"ใครกันที่ขับขานบทเพลงอยู่ในใจของบุตรแห่งวิหารผู้อยู่ไกลบ้าน?"

ฝนยังไม่ตก

ใครกันที่เรียกดวงจันทร์มาปลุกเมืองในยามค่ำคืน?

เมืองร้างที่อบอวลไปด้วยแสงจันทร์ ปี่ บ้านเกิดของฉัน

ความโหยหาสายลมแห่งภูเขา

โหยหาฤดูเก็บเกี่ยว

ความโหยหาการเดินเท้าเปล่าไปบนทุ่งหญ้าป่า

บนหน้าผากอันเลือนรางของเทศกาล

ฉันคิดถึงบ้านจื่อ หมู่บ้านในชนบท

ในช่วงฤดูเป่าขลุ่ยปี่ หญิงสาวจะรอเขาอยู่ริมลำธาร

ฉันรู้ว่าเขาจะไม่กลับบ้านแล้ว

ฉันจะไม่กลับมาในฤดูกาลหน้า

ท่ามกลางเนินเขา มือหลายคู่คว้าคว้าพื้นที่ว่างเปล่า

"ไม่ว่าคุณจะพลิกมันคว่ำหรือหงายขึ้น คุณก็ยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นของอดีตอยู่ดี"

(วัดในช่วงฤดูเป่าขลุ่ยปี่)

ความสุขในบทกวี "ฤดูกาลที่ไม่รอใคร" ของเลอ นู ตัม อยู่ที่ความรักที่มีต่อทะเล เกาะ บ้านเกิด และประเทศชาติ ดังนั้น เมื่อนำมาผนวกเข้ากับบทกวี จึงสร้างความลึกซึ้งทางประวัติศาสตร์ไปพร้อมๆ กับการคงไว้ซึ่งรสชาติที่ตราตรึงใจ ดังที่กวีได้รังสรรค์ไว้ในบทกวี "ยุคสมัยของบรรพบุรุษ":

"เมื่อได้ยินเสียงพายุ ฉันรู้สึกสงสารบรรพบุรุษของฉัน"

ในอดีต เราเคยปกป้องดินแดนของเราที่อยู่กลางทะเล

เพื่อปกป้องเกาะกลางมหาสมุทร

กลางวันกลางคืน เรือลำเล็กก็ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้จุดหมาย

สายฝนและลมแข่งกับวันเวลาที่ผ่านไป

จงเป็นมิตรกับคลื่น

ใช้กลางคืนเป็นม่าน

หมู่เกาะพาราเซลและสแปรตลี ยุคสมัยที่ล่วงเลยไปแล้ว

...

ต้นอัลมอนด์ทะเลออกดอกเป็นดอกอัลมอนด์ทะเล

สายลมแห่งเวียดนามพัดไปทางเวียดนาม

ทะเลและแผ่นดินของเวียดนามไหลกลับคืนสู่เวียดนาม

เกาะบ้านเกิดของฉันฝังลึกอยู่ในหัวใจและจิตใจของฉัน

วันวานหวนกลับมาบอกเล่าเรื่องราวในปัจจุบัน

"สิ่งที่เรามีในวันนี้จะถูกรักษาไว้ให้คนรุ่นหลัง"

ความสุขเกิดขึ้นตั้งแต่วินาทีที่แม่ให้กำเนิดฉัน จากการได้เห็นสิ่งเรียบง่ายของชีวิต ในชนบท บางครั้งอาจเห็นแม้กระทั่งความยากจน แต่สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งกีดขวาง แต่เป็นตัวเร่งให้คนเราเติบโตและเป็นผู้ใหญ่ (เดือนมิถุนายนของฉัน) บางครั้งมันก็เป็นความรู้สึกที่เปราะบาง ใน โลก แห่งบทกวี เมื่อกวีแยกเมฆและสายลม แล้วความรักก็แปรเปลี่ยนเป็นดอกไม้อมตะที่เข้าสู่บทกวี (สี่ฤดูแห่งเขซานห์) นอกจากนี้ยังมีช่วงเวลาแห่งการรอคอยด้วยความเจ็บปวด: "ในปีเดียวกันนั้นที่เขาจากไป เขาได้ให้สัญญาไว้"

เมื่อดอกตังบานในเดือนมีนาคม เขาก็จะกลับมา

เวลาผ่านไปนานเท่าไร แต่กลิ่นหอมก็จางหายไปเท่านั้นเอง

"ดอกสีขาวของต้นตังบานสะพรั่งในป่า ทำให้เส้นทางที่คุณเดินขาวสะอาดตา"

(เดือนมีนาคม ดอกตังขาวบานสะพรั่ง)

ดี

"สรุปแล้ว คุณจะไม่กลับมาอีกแล้วใช่ไหม?"

ฤดูกาลแห่งใบเมเปิลหอมกรุ่นได้มาถึงแล้ว ใบเมเปิลกำลังเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

คู่รักหนุ่มสาวหลายคู่กำลังมีช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกัน

"ฉันขึ้นไปบนภูเขาคนเดียวเพื่อไปดูพระจันทร์บนท้องฟ้า"

(ฤดูกาลที่ใบเมเปิลเปลี่ยนสี)

"ตามหาแสงแดดตลอดทุกฤดูกาล"

แม่น้ำเริ่มบางลงและแห้งเหือดไปแล้ว

ในที่สุดคุณก็จะจากไป

เมฆสีขาวปกคลุมทั่วทั้งทุ่ง

(ฤดูกาลไม่รออายุ)

ทันใดนั้น หัวใจของฉันก็หนักอึ้ง: “เก็บเกี่ยวความฝันจากแดนไกล ในอนาคต ฉันจะนั่งลงและคลี่คลายความขึ้นๆ ลงๆ ของชะตาชีวิต... เก็บเกี่ยวผมหงอก ระลึกถึงวัยเยาว์ ความเจริญรุ่งเรืองและความเสื่อมถอยเป็นเพียงความเปราะบางของชีวิตมนุษย์” (การเก็บเกี่ยว) และความโหยหาบ้านเกิด: “ขอให้ฉันได้กลับไปนั่งใต้ต้นไม้เก่าแก่ ขอให้ความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่เติมเต็มฉันด้วยความเศร้าโศก ขอให้ฉันได้กลับไปนั่งในบ้านเกิด หลายปีผ่านไปแล้ว แต่ฉันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในมุมนี้ของบ้าน ขอให้ฉันได้กลับไปค้นหาตัวเองอีกครั้ง เส้นทางอันยาวไกล หัวใจของฉันว่างเปล่า เพื่อที่ฉันจะได้เงียบงัน ขอให้ฉันอดทนต่อความขึ้นๆ ลงๆ ความวุ่นวายมากมาย แต่ฉันก็ยังคงแสวงหาความลืมเลือน” (การปล่อยวาง)...

หนังสือรวมบทกวีความยาวเกือบ 150 หน้า ประกอบด้วยบทกวี 79 บท "ฤดูกาลไม่รออายุ" พาผู้อ่านเดินทางผ่านอารมณ์ความรู้สึกทางบทกวี ปลุกเร้าความคิดและความวิตกกังวลเกี่ยวกับความรัก บ้านเกิด และผู้คน แม้ท่ามกลางความเจ็บปวด "ฤดูกาลไม่รออายุ" ก็ไม่ใช่เพียงแค่ความทุกข์ทรมานโดดเดี่ยว เลอ นู ตัม คือผู้แสวงหาแสงสว่าง รวบรวมความรัก ซึมซับแก่นแท้ของมัน แล้วถ่ายทอดออกมาเป็นถ้อยคำแห่งความสุขของฤดูกาลและความงดงามอันประณีตของมนุษยชาติ ดังนั้น สำหรับกวีหรือใครก็ตามในชีวิตนี้ เพียงแค่ใช้ชีวิตและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักก็เพียงพอที่จะพบกับความสุขที่สมบูรณ์แล้ว

ฮวางไห่หลำ

ที่มา: https://baoquangtri.vn/le-nhu-tam--dat-nuoc-cua-nhung-hanh-phuc-194663.htm