ของหวานที่เสิร์ฟในวันที่ฝนตก

ภาพประกอบ: ตังหงฉวน

มันคือโจ๊กข้าวโพด ทำจากข้าวโพดฝักเล็กๆ ที่ไม่มีเมล็ดเลย เหนียวๆ ที่เก็บมาจากสวนของเรา เรามักเรียกมันว่า "ข้าวโพดไร้ฟัน" เพราะเมล็ดข้าวโพดมีน้อยมาก เพื่อให้ได้โจ๊กพอ แม่ต้องไปขุดมันฝรั่งเนื้อเหนียวจากสวนมาด้วย โจ๊กข้าวโพดและมันฝรั่งเนื้อเหนียวนั้น เหนียวหนึบ หวาน และครีมมี่ด้วยกะทิเข้มข้น

นอกจากนี้ยังเป็นของหวานที่ทำจากกล้วยด้วย หากคุณโชคดีพอที่จะมีกล้วยหอมสุกงอมอยู่ในสวน ยิ่งกล้วยสุกงอมมากเท่าไหร่ ของหวานก็ยิ่งอร่อยและหวานมากขึ้นเท่านั้น แม่ของฉันมักจะใส่ มันเทศหรือมันสำปะหลัง ซึ่งก็มีอยู่ในสวนเช่นกัน ลงไปปรุงด้วยกัน

ขนมหวานกล้วยหอมนี้มีความหวานของกล้วยและความเข้มข้นของมันเทศ หากเติมกะทิลงไปด้านบน หรือโรยด้วยมะพร้าวขูดฝอยและถั่วลิสงคั่วบด จะทำให้ขนมหวานนี้หอมและอร่อยยิ่งขึ้น

นอกจากนี้ยังมีของหวานที่สดชื่นอย่างฟักทองอ่อนและถั่วเขียว เนื่องจากในสวนมีต้นฟักทองหลายต้นที่กำลังออกผล

มันคือซุปถั่วเขียวหรือถั่วดำหวานๆ เสิร์ฟพร้อมข้าวเหนียว ถั่วจะเก็บเกี่ยวในฤดูร้อนและเก็บไว้ในขวดแก้วในตู้ครัว "เช่ บา บา" ประกอบด้วยถั่วลิสง ถั่วเขียว เม็ดสาคู แป้งมันเทศ และมันสำปะหลังเล็กน้อย

ในโอกาสพิเศษต่างๆ เช่น เทศกาลไหว้พระจันทร์ คุณแม่ของฉันจะนำข้าวเหนียวมาแช่น้ำแล้วบดเป็นแป้งเพื่อทำขนมข้าวเหนียวปั้นในน้ำหวาน อาหารจานนี้เป็นอาหารที่จัดไว้เฉพาะในโอกาสพิเศษ ดังนั้นเราจึงไม่ค่อยได้ทานบ่อยนัก แต่ขนมชนิดนี้เป็นที่ชื่นชอบของทุกคน เพราะมีลูกกลมๆ ที่เรียกว่า "เจ๋อตง" ซึ่งเป็นเพียงก้อนแป้งธรรมดาๆ ที่ไม่มีไส้

ฝนที่ตกต่อเนื่องยาวนานทำให้การซื้อขายในตลาดเป็นไปไม่ได้ ข้าวและธัญพืชจึงแห้งไม่สนิท แต่แม่ก็หาวิธีสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและสบาย ๆ ให้พวกเราได้อยู่ร่วมกัน แบ่งปันอาหารจำพวกซุปหวานและโจ๊ก และเรียนรู้ที่จะเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน แม้ว่าพวกเราทุกคนจะยังต้องการมากกว่านี้ก็ตาม

การทำซุปหวานในวันที่ฝนตกและพายุพัดกระหน่ำก็เป็นกิจกรรมที่สนุกสนานเช่นกัน ทุกคนต่างช่วยกันใส่ส่วนผสมลงในหม้อ บางคนปอกมะพร้าว บางคนขูดมะพร้าว บางคนคั้นน้ำมะพร้าว บางคนปอกมันเทศ แม้แต่เด็กเล็กที่สุดก็ต้องวิ่งไปเอาของต่างๆ เช่น ไปเอาน้ำตาล (ซึ่งเป็นเหตุผลที่ฉันมักขอแม่เอาน้ำตาลก้อนเล็กๆ มาอมเล่นเสมอ – สมัยที่เรายังใช้น้ำตาลทรายดิบอยู่) และแช่เม็ดสาคูและแป้งมันเทศ...

หม้อซุปหวานถูกวางบนเตา แม่นั่งเฝ้าดูไฟ คนอยู่ตลอดเวลาเพื่อไม่ให้ซุปติดก้นหม้อ พวกเราเด็กๆ นั่งล้อมรอบแม่ พูดคุย เล่าเรื่อง หรือคิดเกมเล่นกันไปเรื่อยๆ ขณะรอซุปสุก ซุปเดือดปุดๆ เคี่ยวจนกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วครัวเล็กๆ เราตักซุปขึ้นมา รอจนกว่าแม่จะนำไปถวายบรรพบุรุษ แล้วเราถึงจะได้รับอนุญาตให้กิน

ชาอุ่นๆ สักถ้วย ในขณะที่ฝนยังตกอยู่ข้างนอกนั้น ทั้งอบอุ่นและหวาน อร่อยจนหยดสุดท้าย

ในช่วงวันฝนตกเหล่านั้น แม่จะเอาเสื้อผ้าของเราออกมาดูว่ามีชิ้นไหนขาด ชำรุด หรือกระดุมหลุดบ้างไหม เพื่อจะได้ซ่อมแซม แล้วแม่ก็จะบอกให้ฉันเอาหนังสือเพลงพื้นบ้านปกดำเล่มเก่าของฉันออกมาอ่านให้ฟัง เพลงที่แม่ชอบ ภาพที่เรานั่งเบียดกันอยู่บนเตียงไม้ไผ่เก่าๆ บนระเบียงบ้านในวันที่ฝนตก โดยมีแม่นั่งอยู่ข้างๆ และเย็บผ้าอย่างขะมักเขม้น ยังคงทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นหัวใจมาจนถึงทุกวันนี้

ฉันจำได้ว่าเคยกินซุปหวานที่แม่ทำในวันฝนตก และนึกถึงวิธีที่แม่ "ระงับอารมณ์ด้านลบ" มันทำให้ฉันรู้สึกรักและเคารพแม่มาก ในตอนนั้น พวกเราเด็กๆ ไม่เข้าใจความเศร้าที่ผู้ใหญ่รู้สึกในช่วงพายุฝนที่ยาวนานและต่อเนื่องเหล่านั้น

ฉันได้ยินเพียงเสียงบ่นของแม่ว่า "ฝนตกหนักเหลือเกิน ทำลายทุกอย่างเลย!" แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจกับเสียงถอนหายใจของแม่มากนัก เพราะแม่กำลังเย็บผ้าและทำอาหารอยู่ภายในบ้าน แต่ใจของแม่คงจดจ่ออยู่กับสวนมากกว่า เพราะต้นไม้ผลเน่าเสียได้ง่าย ดอกไม้ร่วงง่าย และสวนคงจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ไม่ดีในปีนั้น

ฝนที่ตกต่อเนื่องยาวนานทำให้การซื้อขายในตลาดเป็นไปไม่ได้ ข้าวและธัญพืชจึงแห้งไม่สนิท แต่แม่ก็หาวิธีสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและสบาย ๆ ให้พวกเราได้อยู่ร่วมกัน แบ่งปันอาหารจำพวกซุปหวานและโจ๊ก และเรียนรู้ที่จะเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน แม้ว่าพวกเราทุกคนจะยังต้องการมากกว่านี้ก็ตาม

ตอนนี้ เมื่อฝนตกหนัก ฉันก็เลียนแบบแม่ คว้าตะกร้าแล้วไปตลาดซื้อข้าวโพดสำหรับปลูกในสวน แวะซื้อกะทิหนึ่งห่อ จากนั้นก็ตั้งเตาทำซุปหวาน หม้อซุปหวานที่ฉันทำลอยไป กลิ่นหอมจางหายไป อาจเป็นเพราะขาดบรรยากาศที่คึกคักของทุกคนที่กำลังทำโน่นทำนี่ เสียงอึกทึกครึกโครมและอบอุ่นในครัวเล็กๆ นั้น

กลิ่นไม้ไหม้และควันดำที่เกาะอยู่ก้นหม้อหายไปหมดแล้ว ลูกชายของฉันแทบจะไม่กล้าแกะน้ำตาลทรายดิบเหมือนที่ฉันเคยทำอีกแล้ว ไม่กล้ากัดสักคำแล้วรู้สึกมีความสุขอย่างล้นเหลือเหมือนเมื่อก่อน

แต่ที่แน่ๆ กลิ่นหอมอบอุ่นของห้องครัวในวันที่ฝนตก พร้อมกับอาหารง่ายๆ ที่ใครๆ ก็ทำได้ จะยังคงอยู่ในความทรงจำของเด็กๆ ในแบบของมันเอง ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยใดก็ตาม

ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของบ้านนั้น ที่เป็นส่วนตัวและไม่เหมือนใคร ทำให้ทุกคนในบ้านอยากกลับบ้านเสมอ ฉันเชื่อว่าบ้านยังคงเป็นที่หลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับทุกชีวิต สำหรับทุกคน ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครก็ตาม

ที่มา: https://tuoitre.vn/mon-che-trong-bua-mua-dam-20240929095957036.htm