บ้านบนเนินเขา

ผ่านมาแล้วกว่าสิบปีนับตั้งแต่ป้าคนสุดท้องของฉันแต่งงาน ในวันแต่งงานของเธอ ฉันยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ฟันหลอและผิวคล้ำ การได้เห็นเธอในชุดสีขาวและผ้าคลุมหน้า ทำให้ฉันปรารถนาว่าเมื่อโตขึ้นฉันจะได้แต่งตัวแบบเธอได้บ้าง งานแต่งงานจัดขึ้นที่ร้านอาหาร แขกทุกคนต่างยิ้มแย้ม ยกเว้นคุณยายของฉันที่น้ำตาคลอเบ้า ป้าคนสุดท้องของฉันแต่งงานกับคนที่อยู่ไกล และหลังจากแต่งงาน เธอก็ตามสามีไป คุณปู่คุณย่ารักเธอมากราวกับเป็นลูกสาวคนเดียว และเธอก็เป็นน้องคนสุดท้อง พวกท่านจึงรักเธอมาก ในตอนนั้น ฉันยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความรู้สึกของผู้ใหญ่ และฉันก็ได้แต่นั่งอยู่ที่โต๊ะ มองดูเธอด้วยความประทับใจ

ป้าคนสุดท้องของฉันย้ายไปอยู่บ้านสามี ทำให้ฉันแทบไม่มีโอกาสได้เจอเธอเลย ฉันได้เจอเธอแค่ช่วงวันหยุดและเทศกาลเท่านั้น แม่บอกว่าเธอและสามียุ่งอยู่กับธุรกิจ ลุงคนสุดท้องของฉันเรียนเกษตรและป่าไม้ หลังจากเรียนจบก็กลับไปบ้านเกิดเพื่อเริ่มต้นธุรกิจ เขาทำงานในฟาร์มและมีรายได้ดีมาก ป้าคนสุดท้องของฉันอยู่บ้านดูแลแปลงดอกไม้ ในวันที่ 15 และ 1 ของทุกเดือนตามปฏิทินจันทรคติ เธอจะตัดดอกไม้ไปขายที่ตลาด พวกเขาไม่มีลูก ไม่ใช่เพราะป้าคนสุดท้อง แต่เป็นเพราะลุงของฉัน เรื่องนี้ทำให้คุณปู่คุณย่าเสียใจมากยิ่งขึ้น ทุกครั้งที่แม่พูดถึงป้าคนสุดท้อง แม่ก็จะคร่ำครวญเสมอว่าพวกเขาไม่มีลูก

ทุกครั้งที่มีคนพูดถึงป้าคนสุดท้องของฉัน พ่อของฉันมักจะเงียบไป เหมือนกับปู่ย่าตายายและลุงๆ ของฉัน ป้าคนสุดท้องของฉันเป็นผู้หญิงที่ภาคภูมิใจในตัวเอง เธอไม่ต้องการความสงสารจากใคร แม้ว่าเราจะไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกฉันว่าเธอมีความสุขกับสามีของเธอ เช่นเดียวกับที่พ่อแม่ของฉันมีความสุขกับลูกสาวคนเดียวของพวกเขา คือฉัน

ในช่วงวัยเด็ก ภาพของป้าคนสุดท้องของฉัน ซึ่งสนิทสนมกับฉันมาตลอดวัยเยาว์ ค่อยๆ จางหายไป เหมือนมองผ่านม่านหมอกบางๆ เหตุการณ์นี้ดำเนินต่อไปจนกระทั่งฉันเข้ามหาวิทยาลัย การอยู่ห่างจากบ้านเป็นครั้งแรกทำให้ฉันรู้สึกเศร้าและกังวล ในช่วงวันหยุด เนื่องจากเวลาจำกัด ฉันจึงไม่สามารถกลับบ้านได้สะดวกนัก ดังนั้นฉันจึงมักไปเยี่ยมบ้านป้า บ้านป้าอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ต้องใช้เวลาเดินทางด้วยรถบัสมากกว่าสองชั่วโมง บวกกับการเดินอีกสามสิบนาที ก่อนที่บ้านหลังเล็กๆ สีแดงสดใสที่ตั้งอยู่บนเนินเขาจะปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาฉันในที่สุด

หน้าบ้านเต็มไปด้วยดอกเบญจมาศและดอกคอสมอสนับไม่ถ้วน ขณะเดินไปตามทางเดินกรวดที่นำไปสู่ประตูหน้าบ้าน ฉันรู้สึกราวกับว่าได้หลงเข้าไปในโลกแห่งเทพนิยาย ป้าอุตสวมหมวกฟางทรงกรวย กำลังถอนวัชพืชและเก็บแมลงออกจากแปลงกะหล่ำปลีอย่างขะมักเขม้น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของฉัน เธอก็จะทักทายฉันด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเสมอ

เมื่อฉันไปเยี่ยมบ้านเธอ ฉันมักจะนั่งข้างโต๊ะหิน เสียงกระดิ่งลมที่แขวนอยู่บนระเบียงดังแผ่วเบา แสงแดดส่องผ่านใบไม้และสาดส่องเป็นประกายสีเงินขาวระยิบระยับบนเท้าของฉัน ฉันหลับตาลงอย่างแผ่วเบา รู้สึกถึงความสงบอย่างประหลาด ความกดดันจากการเรียนจางหายไป เหลือเพียงความสงบเงียบของเช้าวันอากาศเย็นสบายบนที่สูง นกร้องเจื้อยแจ้วอยู่บนต้นไม้สูงราวกับเด็กๆ ที่กำลังเล่นสนุก เธอมานั่งข้างๆ ฉัน ถามไถ่ด้วยความใจดีเกี่ยวกับปู่ย่าตายาย พ่อแม่ และญาติคนอื่นๆ ที่บ้านเกิด ฉันตอบคำถามของเธออย่างละเอียด แล้วยื่นถุงสาหร่ายที่ยายและแม่ของฉันเตรียมไว้ให้ เธอดีใจเสมอ “ดูน่าอร่อยจังเลย เป็นของขึ้นชื่อจากบ้านเกิดเราจริงๆ ฉันจะเอาไปทำสลัด ลุงฉันชอบมาก”

หลังจากพูดจบ เธอก็ลุกขึ้นและเดินเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมส่วนผสมสำหรับสลัดสาหร่าย ฉันช่วยเธอ เราสองคนทำอาหารและคุยกันอย่างสนุกสนาน ลมจากที่สูงพัดผ่าน พัดพาผ้าม่านหน้าต่าง กลิ่นดินชื้นและกลิ่นหอมแรงของดอกไม้โชยมา เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นสูงขึ้น นาฬิกาบนผนังตีบอกเวลาเที่ยงคืน และมอเตอร์ไซค์ของลุงอุตก็เบรกเอี๊ยดในลานบ้าน เขาเพิ่งกลับมาจากทุ่งนา

คุณลุงเดินเข้ามาในบ้าน สวมหมวกปีกกว้าง เดินอย่างมั่นคง เสียงดังกังวาน ฉันทักทายเขา และเขามักจะยิ้มและชมฉันที่โตเร็วเหลือเกิน อาหารถูกเสิร์ฟบนโต๊ะหินบนระเบียง ร้อนและหอมกรุ่น คุณลุงอุตชมสลัดสาหร่ายว่าอร่อยมาก คุณป้าอุตได้ยินเช่นนั้นจึงบอกว่าครอบครัวของเธอส่งสาหร่ายมาเยอะมาก เก็บไว้ทำสลัดให้เขาโดยเฉพาะ คุณลุงยิ้มและตักอาหารใส่ชามให้คุณป้า

หลังอาหารเย็น คุณป้าและคุณลุงนั่งจิบชาและพูดคุยเรื่องธุรกิจกันที่ระเบียงบ้าน ปีนี้พริกออกผลดกมาก คุณลุงวางแผนจะขยายไร่และปลูกเพิ่ม เมื่อฉันล้างจานเสร็จและออกไป เขาก็กลับไปที่ไร่แล้ว ดังนั้นฉันกับคุณป้าจึงนั่งอยู่ใต้ร่มเงาของดอกอัญชัน ลมพัดเบาๆ มาสัมผัสใบหู และฉันก็อยากอยู่ที่นี่ตลอดไป บ้านไม้หลังนี้ช่างเงียบสงบเหลือเกิน จังหวะชีวิตก็สงบและน่ารื่นรมย์...

ป้าอุตยุ่งอยู่กับสวนขนาดใหญ่ของเธอทั้งวัน ทั้งปลูกผักและดอกไม้ รวมถึงทำงานบ้าน ฉันจึงไม่เคยเห็นเธอพักผ่อนเลย ฉันอยากช่วย จึงม้วนแขนเสื้อขึ้นแล้วทำงานเคียงข้างเธอ ฉันชอบช่วงเช้าตรู่เป็นพิเศษ โดยเฉพาะตอนที่พวกเราตัดดอกไม้ไปขายที่ตลาด ตลาดไม่ใหญ่มาก และมีคนซื้อหรือขายไม่เยอะ เราสองคนจะนั่งอยู่ริมถนน ใต้ร่มเงาของต้นไทรเล็กๆ เชิญชวนคนเดินผ่านไปมาให้ซื้อดอกไม้ ส่วนใหญ่เป็นคนรู้จักกัน พวกเขาจะไม่ต่อรองราคา แค่ถามถึงลูกๆ และคู่ครองของกันและกัน ฉันยังชอบช่วงเย็นที่เงียบสงบขณะเดินเล่นไปตามเนินเขาที่คดเคี้ยว เราเดินด้วยกัน ดวงจันทร์ส่องแสงเหมือนจานทองสัมฤทธิ์อยู่เหนือศีรษะ หิ่งห้อยระยิบระยับเป็นฝูง เมื่อกลับจากการเดินเล่น ป้าอุตจะชงชาดอกอัญชัน น้ำชาเป็นสีฟ้าหอมเหมือนแสงอาทิตย์ยามเช้า และหลังจากจิบไปหนึ่งครั้ง ฉันก็อยากดื่มอีก

บางครั้งก็มีคนมาเยี่ยมบ้านหลังเล็กๆ นั้น พวกเขาจะซื้อผักและดอกไม้ในปริมาณมาก จึงต้องสั่งล่วงหน้าหลายวัน บางครั้งก็เป็นคนงานรับจ้างรายวันที่ทำงานให้ลุงของเธอ มาขอเบิกเงินล่วงหน้าเพื่อซื้อของ คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนเรียบง่ายและถ่อมตัว ผิวสีเข้มเป็นประกาย และดวงตาสดใสเป็นประกาย เธอจะเสิร์ฟชาหอมๆ ขนมอบ และแอบให้ผลไม้สดจากสวนของเธอแก่หลานชายตัวน้อยของเธอเสมอ

ระหว่างที่ฉันไปพักอยู่ที่บ้านของเธอ ฉันนอนเล่นบนเปลญวน แกว่งไกวไปมา มองแสงแดดส่องผ่านใบไม้ ฟังเสียงนก鳴 และฉันก็พบว่าตัวเองโหยหาชีวิตที่เรียบง่ายเช่นนั้น การได้เห็นเธอวุ่นวายอยู่กับสวนขนาดใหญ่ เตรียมอาหารให้ลุงของฉันอย่างพิถีพิถัน และจัดการเรื่องการเงินในบ้าน ทำให้ฉันคิดว่าคงไม่มีความทุกข์ใดๆ ปะปนอยู่กับกิจวัตรที่สงบสุขเช่นนี้ ดวงตาของเธอดูสดใสกว่าตอนที่เธอแต่งงานใหม่ๆ บางทีเธออาจจะพอใจกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวแล้ว

คุณป้าของฉันมีฝีมือและทำอาหารเก่งมาก ฉันชอบเค้กสปองจ์วานิลลาหอมๆ ที่คุณป้าอบ และฉันก็ชอบสมูทตี้อะโวคาโดเนื้อเนียนๆ ที่โรยหน้าด้วยมะพร้าวขูดสีขาวนุ่มๆ ด้วย วันที่ฉันกลับไปโรงเรียน คุณป้าทำอาหารมื้อใหญ่ที่เต็มไปด้วยเมนูโปรดของฉัน เธอยังเตรียมขนมมากมายให้ฉันเอาไปกินในเมืองและแบ่งปันกับเพื่อนๆ ด้วย ก่อนที่ฉันจะขึ้นรถไปส่งที่ถนนใหญ่กับคุณลุง คุณป้าจับมือฉันและให้คำแนะนำต่างๆ มากมาย ฉันบีบมือคุณป้าแน่นและสัญญาว่าจะมาเยี่ยมอีกครั้งในช่วงวันหยุดครั้งต่อไป

เวลาผ่านไปอย่างไม่หยุดยั้ง ทั้งในช่วงวัยเรียนและช่วงเวลาที่เครียดและท้าทายหลังเรียนจบ บ้านไม้หลังนั้นที่อยู่ครึ่งทางขึ้นเนินเขา กลายเป็นที่พักพิงอันสงบสุขให้ฉันได้กลับมาหลังจากความวุ่นวายของชีวิต คุณป้าและคุณลุงของฉันแก่ลงแล้ว และสนามหน้าบ้านก็ไม่ได้เต็มไปด้วยดอกไม้มากมายเหมือนแต่ก่อน แต่เมื่อฉันไปเยี่ยม ฉันก็พบว่าบ้านหลังนั้นยังคงสงบสุขเหมือนในความทรงจำ คุณลุงของฉันไม่ได้ยุ่งอยู่กับไร่พริกไทยแล้ว จึงอยู่บ้านบ่อยขึ้น คุณป้าของฉันยังคงดูแลต้นไม้ผลในสวน ยังคงอบเค้กแสนอร่อย และยังคงลูบผมฉันเบาๆ ทุกครั้งที่ฉันไปเยี่ยม

ฉันมั่นใจเสมอว่าป้าของฉันมีความสุขมาก ไม่ได้ทุกข์ใจอย่างที่แม่ของฉันกังวลเลย ทุกคนต่างมีนิยามของชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่มีถูกหรือผิด ตราบใดที่เรามีความสุข...

เรื่องสั้น: เลอ เหงียน

ที่มา: https://baocantho.com.vn/ngoi-nha-tren-trien-doc-a187729.html