รำลึกถึง "บุคคลสำคัญ" ในวงการดนตรี

ไม่แน่ชัดว่าเมื่อไหร่ แต่ดนตรีของ Trịnh Công Sơn ได้เข้ามาอยู่ในชีวิตของทุกคนอย่างนุ่มนวล ไม่มีใครจำได้แน่ชัดว่าเริ่มฟังเพลงของ Trịnh ตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกเขารู้เพียงว่า ณ จุดหนึ่งในชีวิต เมื่อหัวใจของพวกเขาห่อเหี่ยวลงอย่างกะทันหัน เมื่อคำถามเกี่ยวกับความรัก การสูญเสีย การได้มา การจากไป และการคงอยู่ กลายเป็นเรื่องที่เจ็บปวด ดนตรีก็จะปรากฏขึ้นมาเองตามธรรมชาติ เหมือนเพื่อนเก่าที่นั่งลงข้างๆ พวกเขาและพูดน้อยๆ

ภาพเหมือนของ ตรินห์ คอง ซอน "นักดนตรีพเนจร" ผู้ซึ่งทิ้งผลงานเพลงไว้กว่า 600 บทให้คนรุ่นหลังได้ฟัง

ท่วงทำนองแห่งความทรงจำ

ผู้คนยังคงเรียกนักดนตรี ตรินห์ คอง เซิน ว่า "นักดนตรีพเนจร" ผู้เดินทางท่องไปในชีวิตด้วย เสียงเพลง และความคิด บทเพลงกว่า 600 เพลงที่เขาทิ้งไว้ ไม่เพียงแต่เป็นมรดกทางศิลปะเท่านั้น แต่ยังเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณอีกด้วย แต่ละเพลงเปรียบเสมือนชิ้นส่วนของชีวิต บทสนทนาอันเงียบงันระหว่างมนุษย์กับตัวเอง

ดนตรีของเขาไม่ได้มุ่งหวังที่จะดึงดูดผู้ฟังด้วยจุดไคลแม็กซ์ที่ตื่นเต้นเร้าใจหรือความสามารถทางเทคนิคขั้นสูง แต่เน้นไปที่ความลึกซึ้งทางอารมณ์ ทำนองที่เรียบง่ายและเนื้อเพลงที่ดูอ่อนโยนกลับแฝงไปด้วยประสบการณ์และการไตร่ตรองที่สั่งสมมานาน

มีบางวันที่ผู้คนได้ฟังเพลง "White Summer" แล้วตระหนักว่าฤดูร้อนไม่ได้มีแค่แสงแดดอีกต่อไป แต่เป็นความเศร้าที่จับต้องได้ และมีบางช่วงบ่ายที่ได้ฟังเพลง "Glass Sunshine" แล้วแสงสว่างดูเปราะบางยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่ามันจะแตกสลายได้เพียงแค่สัมผัส

และมีบางคืนที่เพลง "อาณาจักรแห่งการมาและการไป" บรรเลงขึ้น เมื่อผู้คนไม่สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างการมาถึงและการจากไป การสูญเสียและการได้มาอีกต่อไป ดนตรีของตรินห์ คอง ซอน ไม่ได้ให้คำตอบของคำถามนั้น มันเพียงแต่เปิดช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบให้แต่ละคนได้ค้นหาคำตอบของตนเอง

ฉันได้พบกับเหงียน ฟอง โทอา ในช่วงบ่ายแก่ๆ วันหนึ่ง ขณะที่ถนนเริ่มสว่างไสว ร้านกาแฟเล็กๆ ของเธอ – Trinh Quan ตั้งอยู่ในกลุ่ม 89 แขวงฟานดิงฟุง – ซ่อนตัวอยู่ในมุมที่เงียบสงบ ราวกับว่าตั้งใจสงวนไว้สำหรับผู้ที่ต้องการใช้ชีวิตอย่างช้าๆ พื้นที่ไม่ได้ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของ "Trinh" อย่างชัดเจน – กลิ่นอายแห่งความคิดถึง ความสงบ และความรู้สึกที่เปี่ยมล้น

คอนเสิร์ต "กลับสู่ถนนสายเก่า" ดึงดูดแฟนเพลงของนักแต่งเพลง ตรินห์ คอง เซิน เป็นจำนวนมาก

ฟอง โทอา เล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับหลายปีที่เธอใช้เวลาสะสมหนังสือ เอกสาร และเรื่องราวเกี่ยวกับตรินห์ คอง ซอน สำหรับเธอแล้ว มันไม่ใช่แค่เพียงงานอดิเรก แต่เป็นการเดินทางเพื่อทำความเข้าใจ เป็นหนทางที่จะเข้าใกล้จิตวิญญาณของนักดนตรีที่เธอชื่นชม แต่แล้วพายุไต้ฝุ่นมัตโมเมื่อปลายปี 2025 ก็พัดพาทุกอย่างไป หนังสือ บันทึก ความทรงจำ... ทุกอย่างหายไปในชั่วข้ามคืน

โทอาเล่าเรื่องนั้นด้วยน้ำเสียงที่สงบ แต่ในดวงตาของเธอยังคงมีความเศร้าแฝงอยู่ซึ่งยากจะอธิบาย ฉันถามเธอว่า "แล้วอะไรเหลืออยู่บ้างล่ะ?"

เธอยิ้มพลางชี้ไปยังมุมเล็กๆ ที่มีกีตาร์พิงอยู่กับผนัง: "ค่ำคืนแห่งดนตรี" และแน่นอนว่าเหลือเพียงค่ำคืนแห่งดนตรีเท่านั้น ค่ำคืนแห่งดนตรีครั้งที่หกของตรินห์ ควาน ซึ่งจัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงวันครบรอบ 25 ปีแห่งการจากไปของนักดนตรีผู้นี้ มีชื่อว่า "กลับสู่ถนนสายเก่า"

ชื่อร้านฟังดูเรียบง่าย แต่กลับสื่อความหมายได้มากมาย บางทีทุกคนที่มาที่นี่อาจจะพกพา "ถนนสายเก่า" ของตัวเองมาด้วย อาจจะเป็นความรักในอดีต วัยเยาว์ที่ล่วงเลยไป หรือเพียงแค่ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ที่นี่ไม่มีเวทีใหญ่ ไม่มีแสงไฟระยิบระยับ มีเพียงมุมเล็กๆ ไมโครโฟนไม่กี่ตัว เสียงกีตาร์อะคูสติก และเสียงร้องที่ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ แต่正是ในความเรียบง่ายนี้เองที่ทำให้ดนตรีของ Trịnh Công Sơn มีความใกล้ชิดสนิทสนมมากกว่าที่เคย

ใช้ชีวิตอย่างช้าๆ

เมื่อท่วงทำนองที่คุ้นเคยเริ่มบรรเลง ผู้คนในกลุ่มผู้ชมก็จะไม่ใช่คนแปลกหน้าอีกต่อไป พวกเขากลายเป็นเพื่อนร่วมทางที่ร่วมเดินทางทางอารมณ์ไปด้วยกัน

ดนตรีของ Trịnh Công Sơn ไม่ได้จำกัดอยู่แค่รูปแบบตายตัว อาจจะเรียบง่าย แต่ไม่เคยน่าเบื่อ อาจจะช้า แต่ไม่เคยเงียบงัน ซ่อนอยู่ภายใต้ท่วงทำนองที่ดูอ่อนโยนเหล่านั้น คือกระแสแห่งการไตร่ตรองถึงความไม่เที่ยงแท้ ชีวิต การดำรงอยู่ และความเหงา บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมดนตรีของ Trịnh จึงไม่เคยตกยุค คนหนุ่มสาวค้นพบตัวเองในดนตรีของ Trịnh

เสียงดนตรีอันแสนเศร้าจากกีตาร์และไวโอลินผสานกันอย่างงดงามในงานดนตรีค่ำคืนที่ตรินห์คงซอน

สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจที่สุดไม่ใช่ว่าดนตรีของตรินห์คงซอนยังคงได้รับความนิยม แต่เป็นการที่คนหนุ่มสาวในปัจจุบันชื่นชอบดนตรีของเขามากขึ้นต่างหาก ตรัน ฟอง เถา นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์ (มหาวิทยาลัย ไทยเหงียน ) ดึงดูดความสนใจของฉันมากที่สุด ในระหว่างคอนเสิร์ตนั้น ฟอง เถาพูดน้อยมาก แต่เมื่อเสียงไวโอลินอันแสนเศร้าเริ่มขึ้น ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที: "ฉันไม่ได้ฟังเพลงของตรินห์คงซอนเฉพาะตอนที่ฉันเศร้าเท่านั้นค่ะ ทุกครั้งที่ฉันต้องการหยุดพักและไตร่ตรองตัวเอง ฉันก็จะหันไปฟังเพลงของเขา"

คำพูดของฟองเถาทำให้ฉันครุ่นคิดอยู่นาน ใน โลก ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และดนตรีก็เร่งรีบมากขึ้นเช่นกัน จึงไม่น่าแปลกใจที่คนหนุ่มสาวจะเลือกนั่งลงและฟังท่วงทำนองที่ช้าและชวนให้ครุ่นคิด

แต่บางทีอาจเป็นเพราะชีวิตที่วุ่นวายนี่เองที่ทำให้ผู้คนต้องการช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบมากยิ่งขึ้น และดนตรีของตรินห์ คอง ซอน ก็เป็นช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบเช่นนั้น

นักร้องสาว ตรินห์ ซอน ตวน ในคอนเสิร์ต "เหมือนคำอำลา" ที่จัดขึ้น ณ คาเฟ่ ไลก้า เขตฟานดิงห์ฟุง

ในไทเหงียน การจัดงานดนตรีกลางแจ้งอย่างเช่นที่ร้านตรินห์กวนซึ่งจัดโดยฟองโทอา ไม่ใช่เรื่องแปลก งานเหล่านี้จัดขึ้นเป็นประจำโดยไม่มีการประชาสัมพันธ์หรือโฆษณาอย่างใหญ่โต แต่ผู้คนก็มากันเสมอ ไม่ใช่แค่มาฟัง แต่มาเพื่อแบ่งปัน มาเชื่อมต่อกัน บางคนมาคนเดียวแต่กลับไปพร้อมความรู้สึกที่ไม่เหงาอีกต่อไป

ยี่สิบห้าปีผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ "นักดนตรีพเนจร" จากโลกนี้ไป แต่ดนตรีของเขายังคงอยู่ ไม่ใช่ในฐานะมรดกที่ถูกวางไว้บนชั้นสูง แต่เป็นสายธารเงียบๆ ในชีวิต มันอาจปรากฏขึ้นในร้านกาแฟเล็กๆ ในบ่ายวันฝนตก ในการเดินทางไกล หรือในชั่วขณะที่เราต้องการอะไรสักอย่างให้ยึดเหนี่ยว

และบางทีสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดเกี่ยวกับดนตรีของตรินห์ คอง ซอน ก็คือมันไม่ได้มุ่งหวังความยิ่งใหญ่ มันเพียงแค่ต้องการความจริงใจมากพอ มากพอที่เมื่อเราฟังแล้ว เราจะเห็นตัวเองอยู่ในนั้น มากพอที่เมื่อเราผ่านการเปลี่ยนแปลงในชีวิต เราก็ยังสามารถกลับมาและพบว่าส่วนหนึ่งของตัวเรายังคงอยู่ ท้ายที่สุดแล้ว ดนตรีของตรินห์ คอง ซอน เป็นมากกว่าแค่ดนตรี มันคือหนทางที่จะชะลอความเร็วลง ฟัง เข้าใจ และบางครั้งก็ยอมรับ

ที่มา: https://baothainguyen.vn/van-hoa/202603/nho-mot-tuong-dai-am-nhac-5664752/