![]() |
เพื่อที่จะเข้าใจว่าทำไมฟุตบอลญี่ปุ่นถึงได้รับการยกย่องอย่างสูง คุณไม่จำเป็นต้องดูแผนการเล่นที่ซับซ้อนมากนัก เพียงแค่ คลิป สั้นๆ ไม่กี่คลิปก็เพียงพอที่จะเผยให้เห็นแก่นแท้ของวิธีการเล่นของทีมนี้แล้ว
คุณค่าของผู้ที่ไม่มีลูกบอล
หัวใจสำคัญไม่ได้อยู่ที่การส่งบอล หัวใจสำคัญอยู่ที่การเคลื่อนที่ของผู้เล่นที่ไม่มีบอลอยู่ในมือ
ในสถานการณ์ที่นำไปสู่ประตูแรกในเกมที่ชนะตูนิเซีย 4-0 เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน สิ่งที่น่าสนใจไม่ได้อยู่ที่ผู้เล่นที่ครองบอล (เคโตะ นากามูระ) เพียงอย่างเดียว แต่ยังมีเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนที่ไม่มีบอลวิ่งเข้าหาประตู คนหนึ่งดึงแนวรับฝ่ายตรงข้ามตามไปด้วย ขณะที่อีกคนสร้างพื้นที่ว่าง
แต่ประตูสุดท้ายนั้นมาจากผู้เล่นคนที่สี่ (ไดจิ คามาดะ)
รายละเอียดดังกล่าวเน้นให้เห็นถึงอันตรายที่ญี่ปุ่นก่อขึ้น พวกเขาไม่ได้โจมตีด้วยกำลังพลเพียงคนเดียว แต่พวกเขาสร้างการเคลื่อนไหวหลายอย่างพร้อมกัน ทำให้การป้องกันของฝ่ายตรงข้ามเสียสมดุลทั้งในด้านการมองเห็น ระยะทาง และตำแหน่ง
เมื่อผู้เล่นหลายคนเคลื่อนที่ไปพร้อมกัน กองหลังจะเสียสมาธิในการติดตามภัยคุกคามหลัก แหล่งข่าวหนึ่งระบุว่า พวกเขาอาจมองข้ามผู้เล่นคนอื่นๆ การถอยลงไปลึกทำให้พวกเขาสูญเสียการควบคุมพื้นที่ และการรุกไปข้างหน้าทำให้เกิดช่องว่างด้านหลัง
ในฟุตบอลสมัยใหม่ ผู้เล่นที่มีลูกบอลมักจะเป็นจุดสนใจ แต่สำหรับทีมชาติญี่ปุ่น ผู้เล่นที่ไม่มีลูกบอลกลับเป็นคนที่เหนื่อยล้าที่สุด พวกเขาไม่ได้วิ่งเพียงเพื่อวิ่งเท่านั้น แต่พวกเขาวิ่งเพื่อดึงตัวกองหลัง สร้างพื้นที่ว่าง สร้างทางเลือก และบังคับให้กองหลังต้องตัดสินใจในเวลาอันสั้นมาก
เพียงลังเลเพียงเสี้ยววินาทีเดียว คู่ต่อสู้ก็อาจต้องชดใช้ราคา
เมื่อทั้งทีมเห็นภาพเดียวกัน
ประตูที่สามในครึ่งหลังก็ใช้หลักการเดียวกัน
จากแดนกลาง ผู้เล่นญี่ปุ่นเคลื่อนที่ขึ้นไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเขาสร้างโอกาสได้ทั้งสองฝั่ง ตรงกลาง และในพื้นที่ว่างหน้าแนวรับ ลูกบอลไม่จำเป็นต้องไปถึงจุดหมายปลายทางสุดท้าย แต่แนวรับของฝ่ายตรงข้ามต้องขยับตัวอยู่ตลอดเวลา
อันตรายอยู่ที่ว่าญี่ปุ่นไม่ได้สร้างโอกาสจากการวิ่งเพียงครั้งเดียว แต่พวกเขาสร้างทางเลือกหลายๆ อย่างพร้อมๆ กัน ดังนั้นผู้เล่นที่มีบอลจึงไม่โดดเดี่ยว เขามักจะมีคนที่ให้ส่งบอลให้ มีพื้นที่ให้ใช้ประโยชน์ และมีเพื่อนร่วมทีมคอยสนับสนุนจากทิศทางต่างๆ
รูปแบบการเล่นฟุตบอลแบบนี้ไม่สามารถพัฒนาได้ในชั่วข้ามคืน มันต้องอาศัยการฝึกฝนการเคลื่อนไหว ความเข้าใจเรื่องพื้นที่ ความเร็วในการเปลี่ยนจังหวะ และทักษะการจัดระเบียบเพื่อให้ทั้งทีมมองเห็นภาพรวมได้
การที่ผู้เล่นคนเดียววิ่งได้ดีก็สามารถสร้างโอกาสได้ แต่การที่ผู้เล่นหลายคนวิ่งในจังหวะที่เหมาะสม ในทิศทางที่ถูกต้อง และด้วยเป้าหมายที่ถูกต้อง จะสร้างโครงสร้างการโจมตีที่ยากต่อการควบคุม นั่นคือสิ่งที่ญี่ปุ่นทำได้ดี
ดังนั้น เมื่อพูดถึงฟุตบอลญี่ปุ่น เราไม่ควรพิจารณาแค่เพียงว่าพวกเขามีผู้เล่นที่ดีเท่านั้น สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ พวกเขามีทีมที่รู้วิธีสร้างโอกาสให้กันและกัน
ความแตกต่างนั้นมหาศาล
ทีมที่มีผู้เล่นมากความสามารถอาจประสบความสำเร็จได้ในบางช่วงเวลา แต่ทีมที่ผู้เล่นหลายคนเข้าใจการเคลื่อนไหวของกันและกัน รู้จักใช้ประโยชน์จากพื้นที่ว่าง และมีวิสัยทัศน์ร่วมกัน จะสร้างความแข็งแกร่งที่ยั่งยืนกว่า
ไม่จำเป็นต้องชมเชยญี่ปุ่นอย่างสมบูรณ์แบบ แต่สิ่งที่พวกเขาทำได้ดีนั้นสมควรได้รับการยอมรับ
ในสถานการณ์เช่นนั้น ผู้เล่นที่ไม่มีลูกบอลจะอันตรายยิ่งกว่าผู้เล่นที่มีลูกบอลเสียอีก และนั่นคือเหตุผลที่ญี่ปุ่นกำลังกลายเป็นทีมที่คู่แข่งต้องระวังมากขึ้นเรื่อยๆ
ที่มา: https://znews.vn/pha-bong-boc-tach-suc-manh-cua-nhat-ban-post1662087.html


































































