“ซองโซ่” หรือ “ซองโซ่”?

พระมหากษัตริย์เวียดนามทรงขอให้ผู้เข้าแข่งขันเรียงคำว่า “sõng/ trên/ nằm/ soại/ Trăng/ liễu/ cành” ผู้เข้าแข่งขันตอบว่า “ดวงจันทร์ทอดตัวอยู่บนกิ่งต้นหลิว บทกวีนี้เป็นของหาน มัก ตื่อ” พิธีกรอ่านออกเสียงและยืนยันว่า “ดวงจันทร์ทอดตัวอยู่บนกิ่งต้นหลิว คำตอบถูกต้อง” หลังจากนั้นทันที บทกวีต้นฉบับก็ถูกพิมพ์และแสดงบนหน้าจอ

อันที่จริง บทกวีของหาน มัก ตู มีหลายรูปแบบ แต่ไม่มีรูปแบบใดที่ "กระจายตัวอย่างหลวมๆ" อย่างที่ราชาแห่งภาษาเวียดนามกล่าวไว้

หนังสือ "บทกวีของฮัน มัก ตู - สาวบ้านนอก" (สำนักพิมพ์สมาคมนักเขียนเวียดนาม, 2012) ระบุว่า:

"ดวงจันทร์ทอดแสงอยู่บนกิ่งต้นหลิว"

รอให้ลมตะวันออกพัดมาจะได้ไปหยอกล้อกัน

บทความนี้ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ไซง่อนเมื่อวันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2478 ภายใต้ชื่อเรื่อง "โดยบังเอิญ" ลงชื่อโดยนางสาวมองกัม ต่อมานายลู่ได้แก้ไขและเปลี่ยนชื่อเรื่องเป็น "อย่างเขินอาย" โดยแทนที่ "คลื่นที่ไหลเอื่อย" ด้วย "คลื่นที่ไหลเอื่อย" และตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์งายเนย์ ฉบับที่ 24 เมื่อวันที่ 6 กันยายน พ.ศ. 2479 ภายใต้นามปากกาหานมักตู (หมายเหตุของพันซีปัง)

สำเนาบทกวี "ความขี้อาย" จากคอลัมน์บทกวีใหม่ในหนังสือพิมพ์ Ngày Nay (ปี 1936) พร้อมคำอุทิศ "แด่โบเดแลร์" โดยบรรทัดแรกคือ "ดวงจันทร์นอนแผ่บนกิ่งวิลโลว์..."

แล้วทำไมเทวหลู่จึงเปลี่ยนจาก "คลื่นเลื่อน" เป็น "คลื่นขยายวงกว้าง" ล่ะ?

"Sóng sượt" หรือ "sõng soại" โดยทั่วไปหมายถึงท่าทางที่สงบนิ่ง เช่น นอนเหยียดตัวเนื่องจากการล้มหรือถูกกระแทก แสดงถึงความไร้เรี่ยวแรงและไม่สามารถลุกขึ้นได้ ในขณะที่ "sóng soải" หมายถึงท่าทางที่กระฉับกระเฉง เช่น นอนสบายๆ โดยเหยียดแขนและขาออกไป ความแตกต่างเล็กน้อยนี้ทำให้ "sóng soải" เหมาะสมอย่างยิ่งกับภาพของดวงจันทร์ในลักษณะที่โรแมนติกและอ่อนช้อยในบทกวีของหาน มัก ถี ดังนั้น พจนานุกรม Thanh Nghị จึงให้นิยาม "sóng-soải" ว่า "หมายถึงการนอนเหยียดตัว ขาและแขนเหยียดตรง // การนอนเหยียดตัว" โดยมีความหมายกว้างกว่าว่า "หมายถึงสิ่งใดๆ ก็ตามที่นอนเหยียดตัว" และยกตัวอย่างจากบทกวีที่ว่า "ดวงจันทร์นอนเหยียดตัวอยู่บนกิ่งหลิว - หาน มัก ถี"

พจนานุกรมส่วนใหญ่ถือว่า "sõng soài," "sóng soài," "sóng soải," และ "sóng sượt" เป็นคำพ้องความหมาย อย่างไรก็ตาม ในหลายกรณี พจนานุกรมมักบันทึกเฉพาะคำที่มีความหมายใกล้เคียงกันเท่านั้น โดยไม่ได้สะท้อนถึงความแตกต่างเล็กน้อยในการใช้ในงานวรรณกรรมอย่างครบถ้วน

นอกจากจะแตกต่างกันในแง่ของความหมายแล้ว วลี "sóng soải" (การยืด) ยังมีคุณค่าในแง่ของจังหวะและภาพพจน์ทางกวีอีกด้วย บทกวีของหาน มัก ถี ที่ว่า "ดวงจันทร์แผ่ขยายอยู่บนกิ่งหลิว" มีจังหวะที่นุ่มนวลและผ่อนคลายมาก หากเราวิเคราะห์จังหวะ เราจะเห็นว่า: "ดวงจันทร์ / แผ่ขยาย / อยู่บนกิ่งหลิว" คำว่า "sóng soải" สร้างจังหวะที่ช้าลงและยาวนาน ทำให้โทนของบทกวีผ่อนคลายมากขึ้น เข้ากันได้อย่างลงตัวกับภาพของดวงจันทร์ที่พักผ่อนอย่างสบาย ๆ บนกิ่งหลิวและ "รอคอยลมตะวันออกพัดมาและแกว่งไกว"

หากเปลี่ยนเป็น "นอนแผ่ราบ": ดวงจันทร์นอนแผ่ราบอยู่บนกิ่งต้นวิลโลว์ จังหวะของบทกวีจะหยาบกระด้างและหนักอึ้งทันที เสียงจะแบนราบและแข็งทื่อ สื่อถึงการล้มมากกว่าท่าทางที่ผ่อนคลายและโรแมนติก

อย่างไรก็ตาม หากยังคงใช้คำว่า "sóng sướt" (คลื่นเลื่อน) ตามต้นฉบับของ Hàn Mặc Tử ไว้ การสัมผัสคล้องจองและพยัญชนะท้าย -t จะไปปิดกั้นเสียงอย่างกะทันหัน ทำให้จังหวะของบทกวีขาดตอนและเร่งรีบ ราวกับเป็นการเลื่อนที่ฉับพลันและหยุดลง ดังนั้น การที่ Thế Lữ เปลี่ยน "sóng sướt" เป็น "sóng soải" (คลื่นยืด) ในระหว่างการแก้ไขบทกวีนั้น น่าจะไม่ใช่แค่เพราะความแตกต่างในความหมายเท่านั้น แต่ยังเพื่อรักษาภาพและจังหวะที่นุ่มนวลและชวนให้จินตนาการมากขึ้นในบทกวีด้วย

ดังนั้น กษัตริย์เวียดนามไม่เพียงแต่สูญเสียจังหวะและนัยยะ "การเกี้ยวพาราสี" ของคำว่า "sóng soải" (โบกมือ) ซึ่งเป็นคำที่ Thế Lữ นำมาใช้แทนอย่างแยบยลเท่านั้น แต่ยังสร้างบทกวีรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยปรากฏในงานเขียนใดๆ มาก่อน การสร้างรูปแบบใหม่เช่นนี้โดยพลการถือเป็นการละเมิดหลักการเคารพต้นฉบับเมื่ออ้างอิงงานวรรณกรรม

แมน หนอง (ผู้ร่วมเขียน)

ที่มา: https://baothanhhoa.vn/song-soai-hay-nbsp-song-soai-281142.htm