ในความทรงจำของฟานรัง

ฉันไม่ได้เกิดและเติบโตที่ฟานรัง ฉันแค่ไปเรียนที่นั่นก่อนจะมาทำงาน หลังจากที่บริษัทควบรวมกิจการ ตามการตัดสินใจขององค์กร ฉันจึงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ช่วงนี้อากาศในญาตรังเย็นสบาย และทันใดนั้น บนถนนสายใหม่ขณะที่ฉันปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ ฉันก็รู้สึกคิดถึงฟานรังอย่างสุดซึ้ง คิดถึงบรรยากาศของการขับรถผ่านจัตุรัส 16 เมษายนทุกบ่าย ในความคิดถึงนั้น มีจัตุรัสที่กว้างใหญ่ มีลมพัด แสงแดด เสียงหัวเราะ และตัวฉันจากวันเวลาที่ไร้กังวลเหล่านั้น – ยืนอยู่ที่จัตุรัส 16 เมษายน มองดูชีวิตที่ผ่านไปอย่างช้าๆ และอ่อนโยน

ความโหยหานั้นไม่ได้ดังลั่น ไม่ใช่เสียงร้องไห้ เพียงแค่เหมือนสายลมแผ่วเบา แต่ก็มากพอที่จะทำให้หัวใจเจ็บปวด ฉันจำช่วงบ่ายเหล่านั้นได้ดี เมื่อดวงอาทิตย์ยังคงส่องแสงอยู่บนทางเดินอิฐกว้างๆ ที่เด็กๆ วิ่งเล่นกัน ที่คนชราเดินเล่นอย่างสบายๆ และที่คู่รักหนุ่มสาวนั่งด้วยกันอย่างเงียบๆ แต่แสนอบอุ่น ในเวลานั้น จัตุรัส 16 เมษายน ไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่สาธารณะ แต่เป็นเหมือนจังหวะร่วมกันของท้องถนน – ช้า สงบ ไม่เร่งรีบ

นักท่องเที่ยวเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัด คั้ญฮวา ในเขตฟานรัง ภาพ: VAN NY

จุดเด่นอันเป็นเอกลักษณ์ของจัตุรัส 16 เมษายน คือกลุ่มอาคารที่เคยเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์ นิงถวน ซึ่งมีหอคอยรูปทรงดอกบัวอันเป็นเอกลักษณ์ พร้อมด้วยอนุสาวรีย์ชัยชนะ 16 เมษายนอันสง่างามและวีรกรรม – สถานที่ซึ่งรำลึกถึงช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์แห่งการประกาศอิสรภาพและการปลดปล่อยมาตุภูมิโดยกองทัพและประชาชนของนิงถวน ก้อนหินและรูปปั้นที่นั่นไม่ใช่เพียงแค่รูปแบบทางสถาปัตยกรรม แต่เป็นตัวแทนของความทรงจำที่บอกเล่าเรื่องราวที่ไร้คำพูดในช่วงเวลาแห่งสงครามและความภาคภูมิใจ

บรรยากาศในจัตุรัส 16 เมษายน เปลี่ยนแปลงไปตามแต่ละช่วงเวลาของวัน เหมือนกับจังหวะชีวิตบนท้องถนน ในช่วงเช้าตรู่ ที่นี่กว้างขวาง โปร่งสบาย และโล่ง เป็นสถานที่สำหรับการสูดลมหายใจลึกๆ การวิ่งเหยาะๆ และการออกกำลังกายเบาๆ เพื่อปลุกตัวเองให้ตื่นในวันใหม่ ลมพัดผ่านจัตุรัส พัดพาเอาทั้งกลิ่นของแสงแดด ต้นไม้ และความสงบสุขที่ยากจะบรรยาย ในช่วงบ่าย จัตุรัสแห่งนี้กลายเป็นสถานที่นัดพบที่แสนโรแมนติก ผู้คนเดินจับมือกัน พูดคุยกันไปเรื่อยๆ ข้างๆ รูปปั้น พวกเขารักกันอย่างอ่อนโยน ราวกับกลัวที่จะรบกวนจังหวะของวันที่สดใส

บางครั้งจัตุรัสแห่งนี้จะดูศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึมเป็นพิเศษในช่วงพิธีเชิญธง โดยเฉพาะในช่วงวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เมื่อทุกคนหันไปทางธงสีแดงที่มีดาวสีเหลืองอยู่ตรงกลาง พร้อมกับฟังเสียงแห่งกาลเวลาที่ค่อยๆ จางหายไป ในเวลานั้น ทุกย่างก้าวช้าลง ทุกสายตาจ้องมองลึกลงไป ราวกับว่าทุกคนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าสิ่งสำคัญยิ่งใหญ่ หัวใจนับร้อยเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

และในวันธรรมดาเหล่านั้น จัตุรัสแห่งนี้ก็เป็นเพียงสถานที่รวมตัวของกลุ่มนักเต้นพื้นบ้าน การแสดง ดนตรี แบบไม่เป็นทางการ และแผงขายของเล็กๆ สีสันสดใสที่ดึงดูดผู้คนที่เดินผ่านไปมา เสียงหัวเราะ เสียงดนตรี และการสนทนาผสมผสานกัน ก่อให้เกิดเสียงบรรยากาศที่เป็นเอกลักษณ์ – เสียงแห่งชีวิต

จัตุรัส 16 เมษายน ภาพ: VAN NY

บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันจำได้ ไม่ใช่ตัวอาคาร แต่เป็นช่วงเวลาที่ฉันใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น ฉันจำความรู้สึกของการยืนอยู่ในจัตุรัสกว้าง ปล่อยให้ลมพัดผ่านเส้นผม ปล่อยให้หัวใจเต้นช้าลง ฉันจำช่วงบ่ายหลังเลิกงานได้ เมื่อแสงแดดของฟานรังไม่ร้อนจัดอีกต่อไป ลมที่พัดมาจากทะเลพัดพาความเค็มจางๆ ความแห้งกร้านจากทราย และกลิ่นเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนที่ไหนๆ ฉันจำเสียงหัวเราะของเด็กๆ เสียงฝีเท้าที่มั่นคงของคนที่ออกกำลังกาย แม้แต่สายตาที่แวบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ที่นั่น คุณไม่จำเป็นต้องรู้จักใครเพื่อรู้สึกใกล้ชิด เพียงแค่หายใจเอาอากาศเดียวกัน เดินบนจัตุรัสเดียวกัน ก็เพียงพอที่จะรู้สึกว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนั้นแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่จัตุรัส 16 เมษายนได้กลายเป็นสถานที่ที่ฉันพบที่หลบภัยสำหรับอารมณ์ของฉัน – อย่างเงียบๆ อย่างต่อเนื่อง โดยไม่เรียกร้องอะไร

ตอนนี้ ในอีกส่วนหนึ่งของเมือง ท่ามกลางถนนสายใหม่และผู้คนใหม่ๆ ฉันก็เข้าใจทันทีว่ามีบางสถานที่ที่ไม่จำเป็นต้องเรียกว่า "บ้าน" แต่กลับปลุกความทรงจำราวกับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จัตุรัส 16 เมษายนก็เป็นเช่นนั้นสำหรับฉัน ไม่ใช่สถานที่ครบรอบสำคัญอะไร เป็นเพียงวันธรรมดาๆ แต่ก็เป็นวันธรรมดาเหล่านี้เอง เมื่อคุณอยู่ไกลออกไป คุณจะตระหนักว่ามันมีค่ามากแค่ไหน

ชัยชนะ

ที่มา: https://baokhanhhoa.vn/van-hoa/nhung-goc-pho-nhung-con-duong/202601/trong-noi-nhophan-rang-a1b3dee/