เรื่องสั้น: แม่ไม่อยู่บ้าน

(หนังสือพิมพ์ กวางงาย ) - เช้านี้ เธอเดินกลับบ้านจากตลาดพร้อมกับปูน้ำจืดกำมือใหญ่เพื่อมาทำวุ้นเส้น เด็กทั้งสองมองชามวุ้นเส้นร้อนๆ ตรงหน้า กลืนน้ำลายลงไปพร้อมกับกลิ่นหอมเข้มข้นของไข่ปู แต่พวกเขาไม่รีบร้อนที่จะกิน เพราะมัวแต่สังเกตทุกการเคลื่อนไหวของแม่ พวกเขามองตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่ผมไปจนถึงเล็บ เพื่อดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง เมื่อแม่ยืนอยู่ใกล้ๆ บงถึงกับสูดดมกลิ่นตัวแม่เลยทีเดียว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แม่ยังคงอ่อนโยนและเงียบขรึมเหมือนเดิม ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ เธอไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืนนี้

ตอนเที่ยงคืน บงฝันร้ายและวิ่งไปห้องข้างๆ เพื่อตามหาแม่ แต่ก็ไม่พบแม่ ผ้าห่มและหมอนพับเรียบร้อย ภาพปักผ้าทุ่งดอกไม้ที่ยังปักไม่เสร็จวางอยู่บนโต๊ะ ดอกส้มโอดูเหมือนจะหมดกลิ่นหอมไปแล้ว บงเดินวนไปวนมารอบบ้านแล้วกลับไปที่ห้อง แต่ทุกอย่างยังคงมืดและเงียบ ใกล้รุ่งสาง นาตัวน้อยไอเสียงแหบแห้ง ร้องไห้ไปด้วย แต่ก็ยังไม่เห็นแม่ มีเพียงแม่บ้านที่มาเอาครีมทาให้นา ในที่สุดแม่ก็กลับมาในตอนเช้าและยุ่งอยู่กับงานในครัวเล็กๆ บงอยากถามว่าแม่ไปไหนมาเมื่อคืน แต่พอเห็นรอยยิ้มของแม่ก็ไม่กล้าถาม ขณะกินก๋วยเตี๋ยวปู นาอยากเล่าเรื่องไอเมื่อคืนให้แม่ฟัง แต่โชคดีที่บงห้ามไว้ แม่กำลังล้างมะเขือเทศ ผักกาดหอม และแตงกวา ผมของแม่มัดเป็นมวย นิ้วเรียวสวยอ่อนช้อย บงชอบเห็นภาพแม่ของเธอทุกวัน เธอชอบที่แม่นำสีสันสดใส มากมาย มาสู่ห้องครัวเล็กๆ ตอนอายุสิบสาม บงมักจ้องมองแม่ทุกวันและหวังว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้ใช้ชีวิตเหมือนแม่

ในสายตาของบง แม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่สงบเสงี่ยม ตั้งแต่ผม รอยยิ้ม รูปร่าง ไปจนถึงดวงตา เธอไม่เคยแสดงความโกรธต่อใครเลย แม่ของเธอเปรียบเสมือนดอกกุหลาบที่เบ่งบานในสวน เปรียบเสมือนสายฝนปรอยๆ ในฤดูใบไม้ผลิ เธอพูดน้อยและพูดแต่คำพูดแห่งความรัก เธอไม่เคยดุใคร แม้แต่แม่บ้านแก่ขี้ลืมที่มักทำของพัง นาตัวน้อยบอกว่า สุนัขและแมวโชคดีที่ได้อาศัยอยู่ในบ้านของแม่ เพราะถึงแม้พวกมันจะเผลอทำหมอนขาดหรือทำต้นไม้ในสวนหัก พวกมันก็จะไม่ถูกลงโทษ

แม่ของฉันมักจะดุพวกมันอย่างเข้มงวด เหมือนดุเด็กดื้อว่า "คราวหน้าอย่าทำเลอะเทอะแบบนั้นอีกนะ ได้ยินไหม?" ดังนั้นพวกมันจึงเกาะติดแม่ทั้งวัน แมวตัวเล็กตาสีเทามักจะกระโดดขึ้นไปบนกองผ้าที่แม่กำลังพับอยู่แล้วก็งีบหลับ ชุดใหม่ที่แม่ซื้อให้ในวันเกิดก็เต็มไปด้วยขนแมวแล้ว ส่วนสุนัขสีเหลืองนั้นซุกซนอย่างเหลือเชื่อ ทุกเช้ามันจะเอารองเท้าแตะของแม่ไปซ่อนไว้ใต้เตียงหรือใต้ตู้ ยางรัดผมของแม่มักจะไปเจออยู่ในสวนใต้พุ่มไม้ พวกมันน่ารักและก่อเรื่องอย่างเหลือเชื่อ แต่พวกมันกล้าที่จะใช้ชีวิตอย่างบริสุทธิ์ในโลกของแม่เท่านั้น พวกมันไม่เคยกล้าแตะต้องของของพ่อเลย พ่อเป็นคนที่อารมณ์เสียที่สุดในบ้าน

MH: VO VAN

พ่อไม่เคยทานอาหารเช้ากับครอบครัวเลย ท่านมักจะออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ หลายวันบงจะนอนอยู่บนเตียงอย่างเกียรติคร้าน ได้ยินเสียงฝีเท้าเย็นๆ ของพ่อเดินผ่านไปมา พร้อมกับฟังคำพูดจากใจจริงของแม่ที่ไม่สนใจสีสันและกลิ่นของอาหารเลยสักนิด “พ่อยุ่งอยู่ พ่อจะพยายามกินข้าวกับหุ้นส่วนทางธุรกิจเพื่อจะได้คุยเรื่องงานกัน” พ่อพูดแบบนั้นทุกวันอย่างซ้ำซากและไร้ชีวิตชีวา เหมือนเครื่องจักร แต่แม่ก็ยังคงยิ้มอย่างอดทน บงเคยถามแม่ว่าการอยู่กับคนจืดชืดอย่างพ่อมันน่าเบื่อไหม แม่หัวเราะแล้วพูดว่า “แม้แต่ขนมปังแห้งๆ ก็ยังมีรสชาติอร่อยในแบบของมันเอง”

บงและพี่สาวมักจะมองดูพ่ออยู่ห่างๆ เขาไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่ก็ไม่มีทางที่จะเข้าใกล้เขาได้เลย เขาไม่ชอบเล่นตลกหรือเล่าเรื่องตลก เขามักจะอยู่ห่างจากความสนุกสนานของครอบครัว แม้ว่าพวกเขาจะบังเอิญเจอกันบนบันไดขณะเล่น พวกเขาก็ต้องหยุดและรอให้เขาเดินผ่านไปก่อน ห้องทำงานของเขามักจะปิดและห้ามเข้า เขาไม่ชอบถูกรบกวน แม่บ้านต้องรอจนกว่าเขาจะไม่อยู่บ้านจึงจะทำความสะอาดได้ เขามักจะพูดว่า "เวลาของฉันคือเงิน" ทุกครั้งที่น้องนาขอให้พาไปสวนสาธารณะ ขอให้เขาช่วยแก้โจทย์คณิตศาสตร์ หรืออยากเล่น "ค้างคืน" น้องนาเคยทำหน้าบึ้งใส่แม่ว่า "พ่อเหมือนคนแปลกหน้าในบ้านเลย"

วันนั้นแม่ป่วย นอนซึมอยู่บนเตียงทั้งวัน กินอะไรไม่ได้เลย แม้แต่โจ๊กเหลวๆ สักสองสามช้อนก็ยังไม่ได้ ในภาวะเพ้อคลั่ง แม่เอาแต่เรียกชื่อพ่อ ฉันโทรหาพ่อ แต่พ่อไม่รับสาย มีเพียงข้อความตอบกลับสั้นๆ ว่า "ขอโทษนะ พ่อกำลังยุ่งอยู่กับการประชุม" พ่อกลับบ้านดึกมาก กลิ่นเหล้าแรงมาก พ่อทรุดตัวลงบนเตียงและเริ่มกรนเสียงดังทันทีที่เข้ามาในห้อง แม่หนาวและขอผ้าห่มเพิ่ม

- พ่อรู้ไหมว่าเมื่อวานแม่ไม่สบาย?
- พ่อเมามาก ตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วพบว่าทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นยาหม่องเมนทอล
- พ่อบ่นแม่อีกแล้วใช่ไหม?
- พ่อก็จำอะไรไม่ได้เหมือนกัน เขาเมาเหล้าอยู่
หนูนาเอียงศีรษะมองพ่อเดินหายเข้าไปในประตู แล้วหันไปหาพี่สาวและพูดว่า “พ่อแปลกจังเลย ไม่เหมือนพ่อของเด็กคนอื่นเลย พ่อของเด็กคนอื่นจะไปรับลูกที่โรงเรียน เล่นระบายสีและต่อของเล่นด้วยกัน แต่เวลาหนูไปบ้านเพื่อน หนูเห็นแต่พ่อที่ยิ้มและจูบผมลูกๆ” บงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปที่ห้องครัวซึ่งเย็นและว่างเปล่าเพราะแม่ของเธอป่วย

***

เมื่อคืนนี้เธอไม่ได้กลับบ้าน หลังจากเลิกงาน เธอตรงไปบ้านเพื่อนเลย ที่นั่นมีงานเลี้ยงสละโสดเล็กๆ เพื่อฉลองที่เพื่อนของเธอแต่งงานเสียที เธอควรจะปฏิเสธคำเชิญไปตลาดเพื่อซื้อปลาสดๆ มาทำอาหารกับมะขามเปรี้ยว เด็กๆ สองคนชอบเมนูนี้มาก ถ้าโชคดี เธออาจจะซื้อกุ้งตัวเล็กๆ มาตุ๋นซีอิ๊วให้สามีกินด้วย ตุ๋นจนนุ่ม กินกับข้าวหอมมะลิหอมๆ ความคิดของเธอล่องลอยอยู่ในครัว แต่หัวใจของเธอกลับอยากจะออกไปข้างนอกบ้าง ไม่ใช่เพราะเธอรู้สึกอึดอัดหรือหายใจไม่ออก หรือเพราะเธออยากสนุก แต่เพราะในขณะนั้น หัวใจของเธอรู้สึกว่างเปล่าและเย็นชา เธอแค่อยากรู้ว่าสามีของเธอจะตกใจไหมถ้าเธอไม่กลับบ้านคืนนี้ เขาจะโทรหาเธอไปทั่วไหม เขาจะรีบออกไปตามหาเธอตามท้องถนนไหม เขาจะรู้สึกกลัวหรือเสียใจบ้างไหม ผู้ชายที่เธอเรียกว่าสามีนั้นสูญเสียความรักความห่วงใยที่มีต่อครอบครัวไปแล้ว

ความทะเยอทะยานได้เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นคนละคน เธอเคยคิดว่าอาจเป็นเพราะอาหารที่เธอทำไม่อร่อยพอ ชุดนอนไม่เย้ายวนพอ หรือน้ำหอมไม่หอมชวนหลงใหลพอ ดังนั้นเธอจึงตั้งใจเรียนทำอาหารอย่างหนัก เพื่อเข้าใจวิธีการดึงรสชาติแต่ละอย่างออกมา เธอยังใช้เวลาหลายคืนรอสามีกลับบ้านในชุดที่สวยงาม แต่สามีของเธอกลับไม่สนใจ เขาเฉยเมยราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวไม่มีความหมายอะไร

แต่เธอก็รักสามีของเธอ ทุกมื้ออาหาร เขาจะกินด้วยความกังวลใจ ราวกับว่าแค่พออิ่มท้องและมีแรงทำงานไปวันๆ ก็เพียงพอแล้ว เขาไม่สนใจว่าอาหารจะอร่อยหรือไม่ เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอปรุงอาหารด้วยความรักอย่างพิถีพิถัน? ห้องครัวสะอาดเรียบร้อยและมีดอกไม้สดประดับอยู่เสมอ กลิ่นสมุนไพรช่วยผ่อนคลายจิตใจเขา แต่เขามักจะไม่ใช้เวลาอยู่ในครัวนานนัก โชคดีที่มีลูกๆ คอยรออาหารที่แม่ทำอย่างใจจดใจจ่อ รอยยิ้มของพวกเขาช่วยบรรเทาความกังวลของเธอ ไม่จำเป็นต้องมีบุคคลที่สาม ไม่มีการนอกใจ และไม่มีทางเลือกอื่น การดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดไม่ได้พรากสามีของเธอไปเพียงคนเดียว ยังมีสามีและพ่ออีกมากมายนับไม่ถ้วนที่ลืมไปแล้วว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร ดังนั้นทุกครั้งที่เธอได้ยินลูกๆ ถามว่า "ทำไมพ่อถึงอารมณ์ไม่ดีอยู่เสมอ?" เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรเพื่อไม่ให้พวกเขารู้สึกเสียใจ

เธอไม่ได้กลับบ้าน หลังจากโทรเรียกแม่บ้านมาดูแลลูกๆ และสัตว์เลี้ยง เธอก็ไปหาความสบายใจด้วยการดื่มแอลกอฮอล์กับเพื่อนๆ หากปราศจากแอลกอฮอล์ เธออาจรู้สึกเหมือนกำลังจะบ้า เธอโหยหาการมีอยู่ของสามี เธอเกรงว่าหากเธอยังใช้ชีวิตเช่นนี้ต่อไป วันหนึ่งเขาจะกลับบ้านและลืมเธอไป และในความเป็นจริง เขาก็เป็นเช่นนั้นเสมอ แม้ตอนที่เธอป่วย เธอก็จะนอนอยู่ตรงนั้นและโหยหาเสียงฝีเท้าของเขา แต่ก็ได้รับการตอบสนองด้วยความเฉยเมยเช่นเคย เธอไม่ได้ขออะไรมาก แค่ให้เขาหยุดและมองเธอสักพัก ถามว่าเธอเจ็บตรงไหน? ถามว่าเธออยากกินอะไรไหม? สิ่งง่ายๆ เหล่านั้น ซึ่งอาจเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับผู้หญิงคนอื่นๆ กลับเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับเธอ ลูกๆ ของเธออาจลืมไปว่าพวกเขามีพ่อ หรือในภายหลัง ในความทรงจำอันเลือนราง พวกเขาอาจเห็นเพียงพ่อที่ยุ่งและหงุดหงิด ในขณะที่พวกเขาต้องการพ่อที่รู้วิธีซ่อมของเล่น อ่านหนังสือกับพวกเขา และเล่าเรื่องตลกที่ทำให้พวกเขาหัวเราะออกมา...
"เมื่อวานแม่ไม่กลับบ้านเหรอคะ?" บงถามแม่ขณะนั่งผสมสลัดผักโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

เธอกำลังนวดแป้งทำเค้กอยู่ และดูเหมือนว่าเธอจะใส่น้ำมากเกินไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอไม่ได้เตรียมตัวตอบคำถามของลูกสาว จึงดูสับสนเล็กน้อย บงเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะรอคำตอบจากแม่เช่นกัน เธอเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า:
เมื่อคืนพ่อก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน

น้ำตาเอ่อล้นและไหลอาบแก้มเธอ เธอเกือบจะร้องไห้ออกมา เพราะทนรับอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาไม่ไหว ทั้งความผิดหวัง ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความทรมาน บงจัดสลัดใส่จานพลางพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า:
- เมื่อคืนฉันฝันร้ายและวิ่งไปที่ห้องแม่แต่หาแม่ไม่เจอ ใกล้รุ่งเช้า น้องนาไอหนักมาก ร้องไห้ไม่หยุดและเรียกหาแม่ ส่วนแยมขิงในตู้ก็หายไปหมดแล้ว มะนาวดองในขวดที่เปิดฝาไว้ก็เสีย ฉันไม่กล้าให้น้องกินเลย

เธอก้มลงปัดเส้นผมที่ปกคลุมใบหน้าของลูกออกไป มือของเธอยังคงเปื้อนแป้งอยู่ เธอกอดลูกไว้แน่นและกระซิบเบาๆ ว่า:
- ขอโทษครับแม่ จากนี้ไปผมจะไม่ปล่อยให้พวกหนูอยู่บ้านคนเดียวตอนกลางคืนอีกแล้วนะครับ เดี๋ยวเรามาทำแยมขิงด้วยกันนะครับ โอเคไหม?
- โอเคค่ะ คุณแม่ เดี๋ยวหนูจะปอกขิงให้นะคะ
เธอสูดดมกลิ่นผมของลูกๆ รู้สึกโล่งใจอย่างมาก อย่างน้อยในบ้านหลังนี้ เธอยังมีลูกๆ ที่ต้องการเธอ ทุกบ้านต้องการใครสักคนที่จะคอยรักษาเปลวไฟแห่งความรักให้คงอยู่ ไม่ว่าลมจะแรงแค่ไหนหรือฝนจะตกหนักเพียงใด เปลวไฟแห่งความรักต้องไม่ดับลง

วู ถิ ฮวีเอ็น ตรัง

ข่าวและบทความที่เกี่ยวข้อง:

ที่มา: https://baoquangngai.vn/van-hoa/van-hoc/202410/truyen-ngan-me-vang-nha-55e1543/