กลับสู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ...

การเดินทางบางครั้งไม่ใช่แค่การเปลี่ยนสถานที่ แต่เป็นการผจญภัยที่ปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกด้าน กระตุ้นหัวใจ และทิ้งความประทับใจไม่รู้ลืม สำหรับฉันซึ่งเป็นชาวใต้สุดของเวียดนาม การเดินทางไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือกับกลุ่มทัวร์เมื่อเร็วๆ นี้ เป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่ามาก

จากกาเมา เราเดินทางไปเกิ่นโถเพื่อรวมกลุ่ม จากนั้นขึ้นเครื่องบินไปนอยบาย ( ฮานอย ) จากที่นั่นไปฮาเกียง ผ่านเมืองกาวบ๋าง และสุดท้ายกลับมาที่หลางซอน แต่ละจุดแวะพักเปรียบเสมือนโน้ตในซิมโฟนีที่ชื่อว่า "ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันไปภาคเหนือ แต่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสภาคตะวันออกเฉียงเหนืออย่างแท้จริง ด้วยเท้า ตา และหัวใจของฉัน

ฉันยังคงจำความรู้สึกในครั้งแรกที่เหยียบย่างลงในจังหวัดฮาเกียงได้ ที่นั่นมีเมฆลอยละล่องอย่างช้าๆ เหนือเทือกเขาอันงดงามตระการตา ยิ่งฉันเข้าไปลึกเท่าไหร่ ยิ่งปีนป่ายสูงขึ้นเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกตัวเล็กจิ๋วเมื่ออยู่ท่ามกลางความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ แต่จิตวิญญาณของฉันกลับเติบโตขึ้น เพราะทุกทิวทัศน์ ทุกพื้นที่ล้วนปลุกเร้าความภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้งในแผ่นดินอันงดงามของประเทศของฉัน

ช่องเขามาปี่เลง ซึ่งเป็นจุดที่ความสูง ความทุรกันดาร และความงดงามตระการตามาบรรจบกัน ถือเป็น "หลังคา" ของเส้นทางแห่งความสุข

เราเริ่มต้นการเดินทางจากเมืองฮาเกียง ผ่านเมืองกวนบา แวะพักที่ประตูฟ้ากวนบา มองดูทิวทัศน์อันงดงามของหุบเขาเบื้องล่าง รู้สึกสงบใจ ความกังวลและความวิตกกังวลทั้งหมดหายไปกับสายลมเย็นๆ จากภูเขา จุดหมายต่อไปของเราคือ เยนมินห์ เหมียววัก ดงวัน...แต่ละแห่งมีเสน่ห์เฉพาะตัว แต่ทุกแห่งล้วนกระตุ้นอารมณ์ความรู้สึกของฉัน ดงวันเหมือนเมืองโบราณใจกลางภูเขา ด้วยบ้านดินสีแดง กรอบหน้าต่างสีเงินอมเขียวที่เก่าแก่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งตลาดที่คึกคัก ซึ่งชาวม้ง ดาโอ และไตมารวมตัวกัน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังก้องไปทั่ว

แต่บางทีความรู้สึกที่ทรงพลังที่สุดที่ยังคงอยู่ในใจผมก็คือช่วงเวลาที่ผมเหยียบย่างลงบนยอดเขามาปี่เลง หนึ่งใน "สี่เส้นทางภูเขาที่ยิ่งใหญ่" ของเวียดนาม การยืนอยู่บนถนนแห่งความสุขและมองลงไปยังแม่น้ำโญ่เกว่ ผมรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความสำคัญอันศักดิ์สิทธิ์ของการเดินทางเพื่อสร้างถนนสายนี้ การเดินทางที่ไม่ได้สร้างขึ้นด้วยเหงื่อและความพยายามเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเลือด น้ำตา และการเสียสละของเหล่าอาสาสมัครหนุ่มสาวนับไม่ถ้วนจากรุ่นก่อนๆ ที่ต่อสู้กับทะเลหินสีเทาเพื่อปูทาง มันไม่ใช่เพียงแค่ความสำเร็จทางวิศวกรรม แต่เป็นสัญลักษณ์ของเจตจำนงของมนุษย์ที่จะเอาชนะธรรมชาติที่โหดร้าย

เด็กชาวเผ่าม้งที่ด่านมาปี่เลง ยิ้มสดใส สวมชุดพื้นเมือง

จากนั้นเราก็มาถึงหลงกู ที่ตั้งเสาธงอันศักดิ์สิทธิ์ของชาติ เมื่อยืนอยู่ ณ จุดเหนือสุด มองดูธงชาติโบกสะบัดอยู่บนยอดเสาธง น้ำตาของผมก็เอ่อล้นขึ้นมาทันที ในฐานะลูกชายของจุดใต้สุดของประเทศ บัดนี้ได้มายืนอยู่ ณ จุดเหนือสุดของประเทศ ผมจึงสัมผัสได้ถึงรูปทรงของชาติเราอย่างถ่องแท้ – รูปทรงตัว S ที่แข็งแกร่งและมั่นคง

เราออกจากฮาเกียงท่ามกลางเมฆหมอกยามเช้าที่ยังคงปกคลุมอยู่ และเดินทางต่อตามถนนคดเคี้ยวผ่านเทือกเขาอันกว้างใหญ่เพื่อไปยัง เมืองกาบ็อง ดินแดนที่ไม่เพียงแต่มีชื่อเสียงในด้านทิวทัศน์อันงดงามเท่านั้น แต่ยังขึ้นชื่อเรื่องการอนุรักษ์ร่องรอยวีรกรรมทางประวัติศาสตร์การปฏิวัติไว้มากมายอีกด้วย

แตกต่างจากฮาเกียงที่งดงามตระการตา เกาบ๋างมีบรรยากาศที่อ่อนโยน เงียบสงบ และงดงามอย่างลึกซึ้ง ด้วยถนนคดเคี้ยวผ่านหุบเขาเขียวขจีและลำธารใสสะอาดที่ไหลเอื่อยไปตามภูเขาและป่าไม้ เราได้ไปเยี่ยมชมอุทยานแห่งชาติประวัติศาสตร์พิเศษปากโบ ซึ่งเป็นที่ที่ประธานาธิบดีโฮจิมินห์อาศัยและทำงานหลังจากกลับจากต่างประเทศ เมื่อยืนอยู่หน้าลำธารเลนิน มองดูเงาสะท้อนของภูเขาคาร์ล มาร์กซ์บนผืนน้ำสีเขียวมรกต ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เรียบง่ายอย่างน่าประหลาดใจ: กระท่อมเล็กๆ ในป่า โต๊ะทำงานที่ทำจากไม้ไผ่ บันไดหินที่ประธานาธิบดีโฮจิมินห์เคยเดิน... ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดๆ บรรยากาศอันสงบและจิตวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ของภูเขาและป่าไม้ดูเหมือนจะบอกเล่าเรื่องราวชีวิตการปฏิวัติของประธานาธิบดีโฮจิมินห์ที่เรารัก – คอมมิวนิสต์ผู้ยิ่งใหญ่ของชาติเรา

อีกหนึ่งความประทับใจที่ตราตรึงใจ: น้ำตกบานจ็อก บนพรมแดนเวียดนาม-จีน ไหลลงมาเป็นชั้นหมอกสีขาวราวกับริบบิ้นไหมจากท้องฟ้า เสียงน้ำตกก้องกังวานไปทั่วภูเขาและป่าไม้ราวกับบทเพลงแห่งสวรรค์และโลก เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางพรมแดนที่ไร้พรมแดน ฉันรู้สึกถึงความเงียบสงบอย่างลึกซึ้ง บานจ็อกไม่เพียงแต่เป็นของขวัญล้ำค่าจากธรรมชาติที่มอบให้แก่ดินแดนแห่งนี้ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งสันติภาพและมิตรภาพระหว่างสองประเทศอีกด้วย

สำหรับผมแล้ว จังหวัดกาวบ๋างเป็นสถานที่ที่ธรรมชาติ ประวัติศาสตร์ และผู้คนผสมผสานกันอย่างลงตัว เป็นสถานที่ที่ทุกตารางนิ้วของผืนดินเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณของชาติ ทุกต้นไม้และทุกหยดน้ำดูเหมือนจะกระซิบอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความรักชาติ รากเหง้า และความภาคภูมิใจของชาวเวียดนาม

เมื่อเดินทางกลับมายัง หลางเซิน เมืองบนภูเขาในเขตชายแดน เราได้รับการต้อนรับด้วยหมอกบางๆ ที่ปกคลุมเนินเขาและอากาศเย็นสบาย การเดินไปตามภูเขาตามแทงและถ้ำหนี่แทง ทำให้ฉันอดทึ่งในความงามตามธรรมชาติและจิตวิญญาณของสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ บันไดหินโบราณที่ปกคลุมด้วยมอสและหินงอกหินย้อยที่ระยิบระยับภายในถ้ำดูเหมือนจะบอกเล่าเรื่องราวทางประวัติศาสตร์มากมายเกี่ยวกับดินแดนที่ครั้งหนึ่งเคยทำหน้าที่เป็น "โล่" ทางเหนือของปิตุภูมิ

ท่ามกลางทิวทัศน์ที่อาบแสงแดดของลุงกู ภาพของสตรีชาวเผ่าม้งและโลโลที่สวมผ้าพันคอไหมปัก ถือช่อกล้วยป่า หรือรับประทานทังโก (สตูว์แบบดั้งเดิม)... สร้างเอกลักษณ์เฉพาะตัวให้กับภูมิภาคชายแดนแห่งนี้

ลางเซินเป็นดินแดนแห่งการค้าและการหลอมรวมทางวัฒนธรรม ในเย็นวันหนึ่งที่อากาศหนาวเย็น เรานั่งรวมกันที่ร้านกาแฟเล็กๆ ริมถนน จิบกาแฟอุ่นๆ ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับฤดูกาลของโป๊ยกั๊กและดอกบ๊วย เกี่ยวกับตลาดกี๋ลัว เกี่ยวกับความอบอุ่นของผู้คนในเขตชายแดน... ฉันรู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่แค่ชายแดน แต่ยังเป็นบ้านหลังใหญ่ ที่ทุกคนมีส่วนร่วมผ่านวัฒนธรรม ความทรงจำ และความกลมกลืนทางชาติพันธุ์ที่ยั่งยืนซึ่งสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ลางเซิน ดินแดนที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างอดีตและปัจจุบัน ระหว่างภูเขาและเมือง ระหว่างความสัมพันธ์ของมนุษย์และความรักชาติ

การเดินทางได้สิ้นสุดลงแล้ว ทิ้งไว้ซึ่งความทรงจำที่สวยงามกับกลุ่มตลอดการเดินทาง รวมถึงอารมณ์และความทรงจำมากมายที่ประทับอยู่ในใจ: กลุ่มเมฆที่ยอดเขามาปี่เลง เสียงอันไพเราะของน้ำตกบานจ็อก และสายตาอันอบอุ่นของผู้คนในลางเซินขณะที่พวกเขากล่าวคำอำลา... ลองมาเยือนภาคตะวันออกเฉียงเหนือสักครั้งเพื่อสัมผัสถึงความกว้างใหญ่และความงดงามของประเทศเราอย่างแท้จริง!

ฮวางหวู่

ที่มา: https://baocamau.vn/ve-voi-dong-bac--a38889.html