หอพักที่คุณ "คิดถึงมันตั้งแต่ยังไม่ทันได้จากไป"

หอพักเล็กๆ ของฉันเปรียบเสมือนครอบครัวขนาดย่อม ห้องแต่ละห้องเป็นโลกของตัวเอง แต่เราทุกคนเชื่อมโยงกันด้วยมื้ออาหาร เรื่องราว และเสียงหัวเราะที่ดังสนั่น...

คุณโลน เดิมทีเป็นชาว จังหวัดเกียลาย แต่งงานและย้ายมาอยู่ที่จังหวัดฟู้เยน เธออาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์คอมเพล็กซ์เดียวกันกับครอบครัวของฉันตั้งแต่ครอบครัวของเธอย้ายมาจากเกียลาย หลังจากทำงานที่นั่นได้ไม่กี่ปี สามีของเธอก็เสียชีวิตก่อนวัยอันควร หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอก็ยังเลือกที่จะอยู่ที่อพาร์ทเมนต์คอมเพล็กซ์แห่งนี้ต่อไปแทนที่จะกลับไปบ้านเกิด

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ที่ฟู้เยนเกือบ 10 ปี และทำงานเป็นครูอนุบาลมา 20 ปี ในเดือนพฤษภาคมนี้ เธอตัดสินใจย้ายไป โฮจิมินห์ ซิตี้กับน้องชายเพื่อดูแลลูกชายคนโตที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย เธอบอกว่าหลังจากกลับไปฟู้เยนได้ไม่นาน สามีก็เสียชีวิต สิ่งที่ช่วยให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนั้นมาได้คือมิตรภาพของบรรดาผู้หญิงในอพาร์ตเมนต์เดียวกัน อย่างไรก็ตาม ชีวิตและการงานในตอนนี้ยากลำบาก และเธอต้องการอยู่ใกล้ชิดกับครอบครัวมากขึ้น

ห้องพักข้างๆ อพาร์ตเมนต์ของฉันเป็นของคู่หนุ่มสาวจากจังหวัด ฮาติ๋ง สามีเป็นทหารจึงต้องไปฝึกและทำงานต่างจังหวัดตลอดทั้งปี ตอนที่พวกเขาย้ายเข้ามา ลูกของพวกเขายังไม่ถึงหนึ่งขวบดีเลย แม้ว่าพวกเขาจะย้ายเข้ามาทีหลัง แต่เราก็ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากและเครียดจากสถานการณ์โควิด-19 มาด้วยกันได้ ต่อมาสามีมักพูดว่า "พวกคุณไม่อยู่บ้านบ่อยมาก ภรรยาของพวกคุณก็อยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย และลูกก็ยังเล็กมาก โชคดีที่พวกคุณผู้หญิงอยู่ด้วย ทำให้ผมสามารถทำงานได้อย่างสบายใจ"

ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ จิตวิญญาณแห่งชุมชนปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนผ่านการกระทำเล็กๆ น้อยๆ แต่มีความหมาย เมื่อใครในละแวกบ้านมีปัญหา ชุมชนทั้งหมดก็จะร่วมแรงร่วมใจกันช่วยเหลือ ตั้งแต่การดูแลบ้านและเด็กๆ ไปจนถึงการให้ยืมเงิน ทุกคนพร้อมที่จะช่วยเหลือซึ่งกันและกัน บางครั้งในวันหยุดสุดสัปดาห์และวันหยุดนักขัตฤกษ์ ชุมชนทั้งหมดจะมารวมตัวกันรอบเตาถ่าน ทำแพนเค้กเวียดนามด้วยกัน ทุกคนช่วยกัน บางคนทำแพนเค้ก บางคนตำน้ำปลา บางคนเตรียมผักสด เสียงแป้งที่กำลังทอดบนกระทะร้อนๆ กลิ่นหอมของกุ้ง เนื้อ และถั่วงอกอบอวลไปทั่วทั้งอพาร์ตเมนต์

สำหรับเด็กๆ แล้ว หมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่อยู่อาศัย แต่ยังเป็นสถานที่สำหรับการเติบโตและพัฒนาวุฒิภาวะ เพราะส่วนใหญ่มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ยังไม่ถึงหนึ่งขวบ พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน เล่นด้วยกัน และเรียนหนังสือด้วยกัน

หลังจากใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปีและเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงมากมาย ครอบครัวบางครอบครัวก็ตัดสินใจย้ายออกไป บางครอบครัวกลับไปบ้านเกิด บางครอบครัวไปหางานทำที่อื่น และบางครอบครัวหลังจากเก็บเงินมาหลายปี ในที่สุดก็ซื้อบ้านหลังใหม่ได้ แม้กระทั่งก่อนที่จะกล่าวคำอำลา ทุกคนก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย พร้อมสัญญาว่าจะจัดงานรวมญาติครั้งใหญ่และถ่ายรูปมากมายเพื่อเก็บความทรงจำไว้ เพราะในอนาคต เมื่ออยู่ห่างไกลกัน การได้พบกันอีกครั้งคงเป็นเรื่องยาก

ไม่ว่าพวกเขาจะไปอยู่ที่ไหน ทุกคนย่อมคิดถึงห้องเก่าๆ ลานบ้านเก่าๆ ใบหน้าเก่าๆ และความรู้สึกทั้งสุขและเศร้าที่เคยแบ่งปันกัน พวกเขาคิดถึงมันมากจนรู้สึกโหยหาแม้กระทั่งก่อนที่จะกล่าวคำอำลา!

ที่มา: https://baophuyen.vn/hon-nhan-gia-dinh/202504/xom-tro-chua-xa-da-nho-38f39eb/