Futbol Mainoo'yu seçiyor, Amorim'i beklemeye gerek yok.

Amorim'in felsefesine uymayan oyuncular ya takımdan ayrılmaya zorlandı ya da sınırlı fırsatlar verildi.

Ruben Amorim için Kobbie Mainoo'nun hikayesi sadece kişisel bir hata veya pişmanlıkla ilgili değil, aynı zamanda antrenörlük felsefesi ile üst düzey futbolun acımasız gerçekleri arasındaki bilindik çatışmayı yansıtıyor.

Amorim, Mainoo'nun potansiyelini hiçbir zaman inkar etmedi. Manchester United altyapısından yetişen bir orta saha oyuncusu olarak, yaşına göre olgun bir oyun sergiliyordu, iyi bir alan farkındalığına ve düzgün bir tekniğe sahipti. Bunlar, herhangi bir teknik direktörün görmezden gelmesinin zor olacağı niteliklerdi.

Ancak Amorim'in vizyonu altında futbol her zaman bireyden ziyade sisteme öncelik verdi. Yüksek yoğunluklu 3-4-3 felsefesini Old Trafford'a getirdiğinde, orta saha oyuncusunun rolü özellikle zorlu hale geldi.

Bu pozisyon sadece oyun temposunu kontrol etmeyi ve topu dağıtmayı değil, aynı zamanda geniş bir alanı kapsamayı, yoğun baskıya dayanmayı ve sürekli bir aktivite seviyesini korumayı da içeriyordu. O dönemde Mainoo, tüm taktiksel talepleri omuzlayacak hazır bir oyuncu olarak değil, gelişme yolunda olan bir yetenek olarak görülüyordu.

Mainoo öyküsü, zaman açısından bir uyumsuzluk olarak görülebilir.

Ancak bu bekleme süreci, sonuç alma baskısına dayanamadı ve sonuç beklentilerin altında kalınca Amorim'in tercihi hemen sorgulanmaya başlandı. Mainoo'nun oynama fırsatı az oldu, Manchester United onu kadrosuna katmayı reddetti ve Michael Carrick yönetiminde genç orta saha oyuncusunun hızla parlamasıyla bu tezat daha da belirginleşti.

Bu şaşırtıcı değil, çünkü Mainoo, yaratıcı rollerin önceliklendirildiği ve taktiksel kısıtlamaların gevşetildiği daha açık bir ortama daha uygun olduğunu göstermiştir. Bu fark, esneklik derecesi hakkında soruları gündeme getirirken, aynı zamanda koçluk mesleğinin kaçınılmaz sınırlamalarını da vurgulamaktadır.

Aslında Amorim'in felsefesi Sporting Lizbon'da başarılı olduğunu kanıtladı. Bu nedenle, hem takımın kimliğini hem de uzun vadeli yönünü korumak için bu felsefeyi kararlılıkla sürdürmesi için haklı sebepleri var. Amorim, bireysel durumları optimize etmek yerine, inandığı standartlara göre çalışan bir takım kurma hedefiyle MU'ya geldi.

Bu nedenle, Mainoo'nun hikayesi, saf bir hata olmaktan ziyade, zamanlama uyumsuzluğu olarak görülebilir. Genç bir oyuncu, yeni bir sistem ve büyük bir değişim geçiren bir kulüp nadiren hemen uyum sağlar. Mainoo'nun şu anki başarısı MU için olumlu bir işaret, ancak Amorim için futbolun tek bir doğru yolu yok.

Amorim'in başarısızlığı, üst düzey futbolun tanıdık bir gerçeğini yansıtıyor. Doğru ya da yanlış bazen ilk tercihte değil, sonuçta ve yaratılan anda yatar. Başka bir deyişle, bir kararın değeri yalnızca sonucuyla ölçülür, arkasındaki niyetle değil.