Vatan sevgisine dair aynı halk şarkısını paylaşmak

Güneş batarken Quang Tri ve Quang Binh'in uçsuz bucaksız pirinç tarlalarının üzerine nazikçe vuran ışıklar eşliğinde, çiftçiler hâlâ özenle pirinç döverken veya Kien Giang Nehri'nde tekneleriyle yolculuk yaparken, halk şarkılarının sade, melodik ve dokunaklı sesleri duyulur. Quang Tri'nin pirinç dövme halk şarkıları ve Quang Binh'in Le Thuy halk şarkıları, nesiller boyunca çalışan insanların yaşamlarıyla derinden iç içe geçmiştir. İki farklı bölgeden kaynaklanmalarına rağmen, her halk şarkısı kendine özgü yerel kültür özelliklerini taşır, ancak samimiyet, derin duygu ve zorlukların üstesinden gelme özlemi gibi ortak bir noktayı paylaşırlar.

Sanatçı Thuy Ai, Quang Tri eyaletindeki bir Bài Chòi festivalinde pirinç dövme halk şarkısını seslendiriyor - Fotoğraf: Sanatçı tarafından sağlanmıştır.

Emek şarkıları

Halk şarkıları, yoksul çiftçilerin sesi, Orta Vietnam'ın güneşli ve rüzgârlı topraklarının iç itirafı ve hem emeğin hem de ruhun somutlaşmış halidir.

Quang Tri İl Kültür, Spor ve Turizm Müdürlüğü Kültür Yönetimi Bölümü Başkan Vekili Bayan Nguyen Thi Nuong'a göre, Quang Tri pirinç dövme halk şarkıları, geçmişte kırsal kesimdeki insanların günlük bir etkinliği olan pirinç dövme eylemiyle yakından ilişkilidir. Her pirinç dövme seansı genellikle toplu bir buluşmaydı; köydeki genç erkek ve kadınlar birlikte çalışır ve... şarkı söylerlerdi. Elleri ritmik bir şekilde havan tokmağını tutar, ağızlarından şarkılar mırıldanırlardı; bu da, zorlu olsa da, işi hafif ve neşeli hissettirirdi.

Benzer şekilde, Le Thuy halk şarkı söyleme tarzı da emek faaliyetlerinden, özellikle de nehir ve tarla işlerinden kaynaklanmaktadır. Kien Giang Nehri'nde tekne yolculukları sırasında veya pirinç ekimi ve hasadı esnasında, halk şarkıları yavaş ama içten bir şekilde yankılanır. "Khoan" (yavaş) adı da hem ritmik bir komut hem de doğaçlama bir karşılıklı söylemeye giriş niteliğinde olan "khoan khoan ho khoan" ifadesinden gelmektedir.

Her iki melodi de emekten doğar ve Orta Vietnam halkının doğayla olan yakın ve sade ilişkisini ve hayatta kalmak için verdikleri zorlu mücadeleyi açıkça yansıtır. Ancak halk şarkıları, tam da bu emek sayesinde insan bağını ve umudu ateşleyen bir alev haline gelir.

Pirinç dövme halk şarkılarının ve "ho khoan" halk şarkılarının belirgin bir özelliği, karşılıklı söyleme formatıdır. Bir kişi açılış dizesini ("troi" dizesi) söyler ve diğeri hemen başka bir dizeyle karşılık verir. Bu karşılıklı söyleme, köylülerin utangaçlığının ardında gizlenmiş mizah, çekicilik, zekâ ve çoğu zaman tatlı aşk ilanlarıyla doludur. " Ben dağın bu tarafında şarkı söylüyorum, sen nehrin diğer tarafında dinliyorsun; eğer dağın ne kadar yüksek olduğunu biliyorsan, nehir de kalbini doldurur" (Quang Tri Pirinç Dövme Halk Şarkısı) .

“ Ho khoan ho khoan, sana dürüstçe soruyorum, kimin tarlasında bu kadar iyi pirinç var, yoksa kendi tarlanı mı esirgiyorsun?” (Le Thuy halk şarkısı).

Her ikisi de bir soru veya çağrıyla başlar, ardından nazik, esprili veya derin bir yanıt gelir; bu da kadın-erkek iletişimindeki zekâyı, inceliği ve hatta duyguyu sergiler. Halk şarkıları, duyguları iletmenin bir dilidir, davranışlardaki zekâyı ve inceliği ifade etmenin bir yoludur. Halk şarkıları, kırsal kesim insanlarının özel bir "iletişim kanalıdır"; hem derin, hem neşeli, hem lirik hem de hassastır. Bu şarkılarda aşk, duygusal veya kederli değil, her zaman parlak, umutlu, samimi, ölçülü, ancak derin anlamlıdır.

Basit ama derin, içten duygular

Quang Tri İl Kültür ve Film Merkezi'nden, uzun yıllardır bu iki halk ezgisiyle ilgilenen sanatçı Thuy Ai şunları söyledi: "İnsanların en çok hatırladığı şey, her şarkıdaki sadelik ve doğallıktır. Melodiler zorlama değil; bazen fısıltı gibi sakin, bazen de hasat mevsimindeki neşeli bir şarkı gibi yükseliyorlar."

Süslemelerden veya karmaşık metaforlardan arındırılmış halk şarkılarındaki imgeler, kırsal kesim insanlarının yaşamları kadar tanıdıktır: pirinç tarlaları, evler, tekneler, nehir kıyıları, banyan ağaçları, köy avluları... Bu imgeler sadece şarkı sözlerinde mevcut olmakla kalmaz, aynı zamanda Vietnamlı nesillerin birlikte büyüdüğü kültürel alanı, kolektif hafızayı da temsil eder. Özel olan şey, halk şarkılarının soyut imgeler değil, sazdan çatılar, kuyular, köy avluları, kırsal nehirler ve köyün kenarındaki banyan ağaçları gibi tanıdık ve ilişkilendirilebilir imgeler kullanmasıdır... Bu imgeler sadece ortam değil, aynı zamanda kültürel semboller, halk şarkılarına daha fazla ruh ve anlam kazandıran temeldir.

Le Thuy'nin karşılıklı söyleşili halk şarkılarını dinlemeyi deneyin; bu şarkılar ince bir hiciv niteliği taşıyor:

Erkek: Le Thuy'de Kien Giang nehri var,/ Ve nazik, içten halk şarkıları,/ Köy kızları hem yetenekli hem de güzel,/ Eğer gelin olurlarsa, annen kesinlikle onaylayacaktır!

Kadın: Vatanım sıcak misafirperverlikle dolu, / Gerçekten samimi olan herkesi gelip ziyaret etmeye davet ediyorum!

Köylülerin zekâsı, mizahı ve zenginliği, mantıklarında değil, hem neşeli hem de gizli anlamlarla dolu, hem masum hem de derin anlamlar içeren halk şarkılarında yatmaktadır.

Benzer şekilde, sözleri Bayan Thuy Ai tarafından derlenen Quang Tri pirinç dövme halk şarkısı şu şekilde seslendirilir:

Kadın: Vatanımızda bu kadar çok karides ve balık spesiyalitesi nerede bulunur? Con Co Adası'nda hangi yemekler dünya çapında ünlüdür?

Alkol, tereddüt veya düşünce olmadan faydasızdır. / Dürüst bir insan, eğer düşüncelerini açıkça ifade edebiliyorsa. / Dürüst bir insan, eğer düşüncelerini açıkça ifade edebiliyorsa. / O zaman seni takip edeceğim, yalvarıyorum seni takip edeyim.

Nam: Cua Viet ve Cua Tung, bol miktarda karides ve balık bulunan yerler / Con Co Adası'nın lezzetli ve kokulu Taş Yengeçleri uzaklara kadar ünlüdür / Trieu Hai ve Gio An'a birçok kez gittim / Kim Long şarabı - Que ve Hai Que / Kim Long şarabı - Hai Que, o yüzden sevgilim, benimle gel!

Sanatın kök saldığı köy sahnesi.

Somut olmayan kültürel miras olarak tanınmadan önce, pirinç dövme halk şarkıları ve ilahiler, gerçek "köy sahnesi" idi. Arka planlara, ışıklara veya gösterişli sahnelere gerek yoktu; sadece ay ışığıyla aydınlanmış bir akşam, bir köy avlusu ve karşılıklı şarkılar söylemek için toplanmış insanlar yeterliydi.

Orada sanatçı ve dinleyici arasında hiçbir sınır yoktur; herkes şarkıcı ve dinleyicidir, köylerinin, memleketlerinin ve insanlarının hikayelerini paylaşan bir topluluktur.

Ünlü sanatçı Nguyen Thi Ly (ortada) ve Quang Binh eyaletindeki Le Thuy Halk Şarkıları Kulübü sanatçıları performans sergiliyor - Fotoğraf: MT

Quang Binh eyaleti, Le Thuy ilçesi, Phong Thuy beldesinden seçkin sanatçı Nguyen Thi Ly (70 yaşında), coşkuyla şunları söyledi: “Le Thuy halk müziği, atalarımızdan miras kalan kıymetli bir mirastır. Bir kere aşık olduktan sonra bırakamazsınız. Şarkı söylemeye başladığınızda tutkuyla söylersiniz. Halk müziği, kültürel gösteriler veya festivaller duyduğunuz her yerde bir heyecan dalgası hissedersiniz. Küçüklüğümden beri halk müziğini seviyorum ve şimdi 70 yaşında hala seviyorum, belki de gençliğimden daha çok. Ve bu sadece ben değilim; halk müziğini seven herkes aynı şeyi hissediyor.”

Bu sadelik, onun özel cazibesidir. Halk müziği gösterişli veya abartılı değildir, ancak asil bir misyon taşır: ahlaki değerleri, bir yaşam biçimini ve vatan sevgisini gelecek nesillere aktarmak.

Dijital müziğin manevi hayata nüfuz ettiği modern hayatın koşuşturmacası içinde, Quang Tri'nin pirinç dövme halk şarkıları ve Quang Binh'in Le Thuy halk şarkıları, vatanı, kökleri, gelenekleri ve zamansız değerleri sevgiyle hatırlatan birer anımsatıcı gibi sessizce yankılanmaya devam ediyor.

Minh Tuan

Kaynak: https://baoquangtri.vn/chung-dieu-ho-tinh-que-194303.htm