Το χαρτί εκτύπωσης είναι σπάνιο.
Δεν ήταν εύκολο για πολλές εφημερίδες να έχουν τα δικά τους τυπογραφεία. Πολλές εφημερίδες έπρεπε να νοικιάσουν τυπογραφεία, οπότε όταν δεν είχαν χρήματα, τις κρατούσαν μέχρι να γίνει η πληρωμή. Η εφημερίδα "Đời mới" (Νέα Ζωή) επέζησε για 7 τεύχη το 1935, κάποια στιγμή "κολλησε" στο τυπογραφείο Long Quang, περιμένοντας αρκετές ημέρες πριν μπορέσουν να εξαργυρωθούν τα χρήματα. Ο Trần Huy Liệu θυμήθηκε ότι το 1936, τυπώθηκε το δεύτερο τεύχος του "Tiếng vang làng báo" (Η Ηχώ του Χωριού των Εφημερίδων), αλλά δεν υπήρχαν αρκετά χρήματα για να το ανακτήσουν, οπότε έπρεπε να παραμείνει στο τυπογραφείο και ανεστάλη. Τα τυπογραφεία επίσης διέφεραν σημαντικά. Μερικά είχαν τις δικές τους εγκαταστάσεις, ενώ άλλα έπρεπε να νοικιάσουν χώρο για να λειτουργήσουν. Το τυπογραφείο της κας Thạnh Thị Mậu, που φέρει το όνομά της, νοίκιασε τον χώρο στην οδό d'Espagne 186, στη Σαϊγκόν (τώρα Οδός Lê Thánh Tôn), από έναν Ινδό ιδιοκτήτη, αλλά αργότερα ανακτήθηκε. Η εφημερίδα Saigon Daily, στο τεύχος 61, που εκδόθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1931, ανέφερε ότι όταν μετακόμισε αυτό το τυπογραφείο, η L'Écho Annamite αναγκάστηκε να αναστείλει προσωρινά την έκδοση επειδή δεν υπήρχε χώρος για εκτύπωση.
Η εφημερίδα *Con ong* (Η Μέλισσα) δημοσίευσε ρεπορτάζ για το τυπογραφείο Ρανγκ Ντονγκ.
Με τα δικά τους τυπογραφεία, οι εφημερίδες είχαν τον έλεγχο της εκτύπωσής τους, καθορίζοντας ημερομηνίες έκδοσης και προσαρμόζοντας τις εκτυπώσεις ανάλογα με τις ανάγκες. Το "Tieng Dan" (Φωνή του Λαού) του Huynh Thuc Khang είχε το δικό του τυπογραφείο, ενώ το "Con Ong" (Η Μέλισσα) του Nghiem Xuan Huyen είχε το δικό της τυπογραφείο, το Rang Dong... Κοιτάζοντας το τεύχος 34 του "Con Ong", που δημοσιεύτηκε στις 24 Ιανουαρίου 1940, ο αριστερός τίτλος αναφέρει: "Το Τυπογραφείο Rang Dong, το ιδιωτικό τυπογραφείο της CON ONG, άνοιξε. Αρ. 194, Οδός Hang Bong Lo - Ανόι."
Ο δημοσιογράφος Huynh Thuc Khang έχει όμορφες αναμνήσεις από την Thuc Nghiep Dan Bao (Εφημερίδα του Πρακτικού Λαού). Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, το 1927, ενώ προετοιμαζόταν για την κυκλοφορία της Tieng Dan (Φωνή του Λαού), ο κ. Huynh, μαζί με τους Dao Duy Anh και Nguyen Xuong Thai, πήγαν στο Ανόι για να αγοράσουν ένα τυπογραφείο. «Ευτυχώς, συναντήσαμε το τυπογραφείο Nghiem Ham στο Ανόι που πουλούσε το απόθεμά του, αλλά είχε μόνο ένα μικρό τυπογραφείο. Χάρη στον κ. Mai Du Lan, τον ιδιοκτήτη της Thuc Nghiep, ο οποίος μόλις είχε αγοράσει ένα τυπογραφείο που δεν είχε χρησιμοποιήσει ακόμα, προσφέρθηκε ευγενικά να μας το δώσει».
Η εκτύπωση εφημερίδων εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από το χαρτί, το οποίο έπρεπε να εισάγεται από τη Δύση, καθώς δεν το είχαμε άμεσα διαθέσιμο. Αυτή η εξάρτηση οδήγησε σε δυσκολίες όσον αφορά τις τιμές των εφημερίδων. Η εφημερίδα Saigon Daily, στο τεύχος 36, που δημοσιεύτηκε στις 3 Ιανουαρίου 1931, εξήγησε την καθυστέρηση στην έκδοση του συμπληρώματος: «Υποσχεθήκαμε ότι από τις 23 Δεκεμβρίου και μετά, θα τυπώναμε ένα επιπλέον ένθετο κάθε μέρα όπως οι συνάδελφοί μας, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να το εκτυπώσουμε ακόμα επειδή η εφημερίδα που αγοράσαμε από τη Δύση έφτασε αργά. Επομένως, μόλις έχουμε ξανά αρκετό χαρτί, θα δημοσιεύσουμε 6 σελίδες για να εκπληρώσουμε την υπόσχεσή μας προς τους αξιότιμους αναγνώστες μας και θα αυξήσουμε την τιμή κατά 7 σεντς ανά τεύχος».
Η εκτύπωση χαρτιού αποτελούσε ανέκαθεν πρόβλημα για τους τυπογράφους και πονοκέφαλο για τις εφημερίδες, επειδή η τιμή του χαρτιού συνέχιζε να αυξάνεται λόγω των διαταραχών στις μεταφορές που προκλήθηκαν από τον πόλεμο. Το τεύχος 59 της εφημερίδας Truyen Ba, που δημοσιεύτηκε στις 26 Νοεμβρίου 1942, αναγκάστηκε να ανακοινώσει στη σελίδα 30: «Το χαρτί είναι ακριβό και δύσκολο να αγοραστεί. Οι διανομείς πρέπει να παίρνουν μόνο όσο χρειάζεται για να πουλήσουν, οι απούλητες εφημερίδες δεν μπορούν να επιστραφούν».
Διαφήμιση στο τεύχος 59
ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΟΥ DINH BA
Η εφημερίδα News τυπώνει δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα κάθε δύο ώρες.
Χειρόγραφες εφημερίδες υπήρχαν στην ιστορία της βιετναμέζικης δημοσιογραφίας, αλλά η εμβέλειά τους περιοριζόταν στα σχολεία και τις φυλακές. Πολλές χειρόγραφες εφημερίδες άφησαν το στίγμα τους, όπως η «Suối reo» (Το Ρεύμα) στη φυλακή Son La , την οποία επιμελήθηκε ο βετεράνος δημοσιογράφος Xuan Thuy, και η «Ý luận chung» (Γενική Άποψη) στην Banh 2 του Con Dao, η οποία συγκέντρωσε πολλούς συγγραφείς όπως οι Nguyen Van Cu, Le Duan και Bui Cong Truong, σύμφωνα με τον Hoang Quoc Viet στα απομνημονεύματά του «Chưởng đường nóng đốt» (Το Φλεγόμενο Ταξίδι). Η λιθογραφική εκτύπωση ήταν συνηθισμένη στις μυστικές εφημερίδες που αντιτίθεντο στις πολιτικές των Γάλλων αποικιοκρατών και των Ιαπώνων φασιστών. Η εφημερίδα «Đuổi giặc nước» (Κυνηγώντας τους Εισβολείς του Νερού), όπως αφηγείται ο Το Χούου στα απομνημονεύματά του «Nhớ lại một thời» (Θυμούμενος μια Εποχή), περιέγραψε την λιθογραφική εκτύπωση ως πολύ δύσκολη και σε περιορισμένες ποσότητες.
Οι εφημερίδες εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο Νότιο Βιετνάμ με εφημερίδες κινεζικής και γαλλικής γλώσσας, εξυπηρετώντας τους σκοπούς των Γάλλων αποικιοκρατών. Οι εφημερίδες βιετναμέζικης γλώσσας εμφανίστηκαν αργότερα, όπως εξήγησε ο Phan Tran Chuc στο άρθρο του "Ιστορία της Δημοσιογραφίας στο Βόρειο Βιετνάμ: Dang Co Tung Bao" στο Ngo Bao No. 2584, που δημοσιεύτηκε στις 23 Απριλίου 1936, ότι η βιετναμέζικη γραφή είχε πολλούς τονισμένους χαρακτήρες, ενώ η γαλλική όχι. Για να εκτυπώσουν μια εφημερίδα βιετναμέζικης γλώσσας, έπρεπε να προσλάβουν Γάλλους για να κατασκευάσουν τις κατάλληλες γραμματοσειρές, γεγονός που οδήγησε σε ταλαιπωρία καθώς "η διαδικασία χύτευσης διαρκούσε πολύ χρόνο και η μεταφορά ήταν μακρά και άβολη, σε αντίθεση με σήμερα. Επομένως, τα τυπογραφεία που ήθελαν να εκδώσουν εφημερίδες ή βιβλία βιετναμέζικης γλώσσας έπρεπε να προετοιμάζονται ετησίως". Όσον αφορά την παραγωγικότητα της εκτύπωσης εφημερίδων, πρέπει να αναφερθεί ο Δρ. Nguyen Van Luyen, ο οποίος συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες όπως οι Ve Sinh Bao, Bao An Y Bao και Tin Moi. Ο Pham Cao Cung, ο οποίος εργάστηκε στο Tin Moi, δήλωσε ότι οι εφημερίδες τυπώνονταν χρησιμοποιώντας χαρτί σε ρολό και όχι μεμονωμένα φύλλα όπως πολλά άλλα τυπογραφεία. Επειδή επρόκειτο για τυπογραφικό πιεστήριο με ρολό, η παραγωγικότητα έφτασε τα 10.000 φύλλα σε δύο ώρες.
Δελτίο Ειδήσεων Αρ. 52, που δημοσιεύθηκε την 1η Απριλίου 1940
ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΒΙΕΤΝΑΜ
Για τους επαναστάτες που εργάζονταν στη δημοσιογραφία, η ενοικίαση ενός τυπογραφείου ήταν απαραίτητη λόγω των περιορισμένων κεφαλαίων. Ο καλύτερος τρόπος για να ελαχιστοποιηθεί το κόστος ήταν να βρεθεί ένα τυπογραφείο όπου οι άνθρωποι συμμερίζονταν τις δραστηριότητές τους. Στα απομνημονεύματά του, «Το Φλεγόμενο Ταξίδι», ο Hoang Quoc Viet αφηγείται την εποχή που εργάστηκε στη δημοσιογραφία: «Στα τυπογραφεία που νοικιάζαμε για να τυπώνουμε εφημερίδες, πολλοί από τους στοιχειογράφους και τους χειριστές μηχανημάτων έδιναν μεγάλη προσοχή ώστε η εφημερίδα του κινήματός μας να τυπώνεται φθηνά και όμορφα, αποτρέποντας το σαμποτάζ από τους Γάλλους ή τους ιδιοκτήτες».
Όσον αφορά τη μορφή, η δημοσιογραφική καινοτομία αποδίδεται στον Ντο Βαν, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αναμόρφωση της τυπογραφικής βιομηχανίας, μετατρέποντας την εφημερίδα Ha Thanh Ngo Bao σε «μια όμορφη, φωτεινά παρουσιασμένη εφημερίδα σαν γαλλική εφημερίδα», σύμφωνα με την «Εξελικτική Ιστορία των Εφημερίδων στη Βιετναμέζικη γλώσσα». Με αυτήν την εφημερίδα, ο Hoang Tich Chu άλλαξε την εμφάνισή της, καθιστώντας την εξ ολοκλήρου ένα ενημερωτικό έντυπο. Ο Do Van επέβλεψε την εκτύπωση, τη στοιχειοθεσία και τον σχεδιασμό της διάταξης για να διασφαλίσει ότι η εφημερίδα θα φαινόταν αισθητικά ευχάριστη. Αυτό θεωρείται δημοσιογραφική επανάσταση, που χαρακτηρίζεται από την επιρροή του Hoang Tich Chu στο περιεχόμενο και του Do Van στην τεχνική και την αισθητική.
(θα συνεχιστεί)
Σχόλιο (0)