Έφερε ένα έντονο κόκκινο αγριολούλουδο από το δάσος και το φύτεψε μπροστά από το σπίτι. Με την πρώτη ματιά, έμοιαζε με ηλιοτρόπιο, και κάπως με παιώνια, αλλά δεν ήταν. Αυτό το φυτό μεγάλωνε με έναν πιο ιδιόμορφο τρόπο. Γι' αυτό, το φως του ήλιου ήταν μια απαραίτητη πηγή ενέργειας, το κλειδί για τη ζωή, που το θρέφει. Παραδόξως, ο έντονος ήλιος του Κεντρικού Βιετνάμ έκανε το λουλούδι πιο λαμπερό, τα χείλη του ένα ροζ κόκκινο, ενώ άλλα λουλούδια μαραίνονταν. Το ονόμασε «Λουλούδι που Διψάει για τον Ήλιο». Αυτός χαμογέλασε και συμφώνησε σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Ναι, «Λουλούδι που Διψάει για τον Ήλιο», σαν νούφαρο ή άγριο ηλιοτρόπιο. Ένα πολύ νότιο όνομα. Και όπως πάντα, συμφώνησε άνευ όρων στις απαιτήσεις της, χωρίς να φέρει ούτε μια λέξη αντίρρησης.
Εικονογράφηση: LE NGOC DUY
Το τρένο που κατευθυνόταν νότια κατά την περίοδο της Σεληνιακής Πρωτοχρονιάς ήταν αραιοκατοικημένο. Φυσικά, οι περισσότεροι εργαζόμενοι φεύγουν από τις πόλεις τους για να εργαστούν στο Νότο στις αρχές του έτους και επιστρέφουν σπίτι για να επανενωθούν με τις οικογένειές τους στο τέλος του έτους, επομένως τα εισιτήρια τρένου για τη διαδρομή Νότος-Βορράς πρέπει να κλείνονται μήνες νωρίτερα, ενώ η διαδρομή Βορράς-Νότου είναι αραιοκατοικημένη. Ως εκ τούτου, ο πωλητής εισιτηρίων της χαμογέλασε θερμά: «Μπορείτε να μπείτε σε οποιοδήποτε βαγόνι, να καθίσετε σε οποιαδήποτε θέση θέλετε. Αν είστε κουρασμένοι, πηγαίνετε στο βαγόνι ύπνου και κοιμηθείτε· δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στο τρένο ούτως ή άλλως».
Η επιλογή της να ταξιδέψει με τρένο δεν ήταν τυχαία. Σηματοδότησε το τέλος μιας σύνδεσης με αυτή τη γη και τους ανθρώπους της. Πριν από πολύ καιρό, σε αυτόν ακριβώς τον σιδηροδρομικό σταθμό, την είχε υποδεχτεί αδιάφορα και έτσι ξεκίνησε η ιστορία αγάπης τους. Αυτή η γη, γεμάτη ήλιο και αέρα, της έδειξε μια χώρα με ανθρώπους του νοτιοβιταμεζάνικου πνεύματος, γνωστούς για την ιπποτική τους φύση.
Έπειτα, ερωτεύτηκε, αγάπησε τον ήλιο, τον άνεμο, μια αγάπη που διαπερνούσε κάθε ίνα της ύπαρξής της, σαν να μπορούσε να την αρπάξει και να την χαϊδέψει. Αγαπούσε κάθε περιοχή με τα τραγικά, σπαραγμένα από τον πόλεμο ονόματά της, κάθε πόνο χωρισμού κατά μήκος του γλυκού ποταμού, κάθε άγρια μαργαρίτα στην άκρη του δρόμου... Αγαπούσε σαν να μην είχε ανοίξει ποτέ την καρδιά της έτσι πριν. Και τώρα, σε αυτή τη στιγμή της μετάβασης μεταξύ ουρανού και γης, όταν οι άνθρωποι επανενώνονται, το πλοίο έχει ολοκληρώσει την εξαιρετική του αποστολή, φέρνοντάς την πίσω στον Νότο σαν έναν κύκλο μετενσάρκωσης. Το αποκαλεί πεπρωμένο.
Η σφυρίχτρα του τρένου έβγαλε έναν μακρόσυρτο, παρατεταμένο ήχο προτού βροντήσει και απομακρύνεται αργά. Η ομάδα των ανθρώπων που την αποχαιρετούσαν χάθηκε στο βάθος, και φυσικά, δεν ήταν ανάμεσά τους. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που την έβλεπε σε αυτόν τον σταθμό, οπότε δεν θα έπρεπε να την αποχαιρετά για τελευταία φορά; Αλλά μάλλον τώρα πήγαινε τα παιδιά στο σχολείο, και μάλωναν για κάτι. Στον μεγαλύτερο άρεσε η ιστορία, στον μικρότερο η λογοτεχνία, οπότε συχνά έπρεπε να μεσολαβεί στη συζήτηση.
Το βράδυ πριν επιβιβαστεί στο τρένο, πήγε στο σπίτι του – μια αγροτική περιοχή όχι μακριά από την πόλη. Το σπίτι με τα τρία δωμάτια και την κεραμοσκεπή ήταν φωλιασμένο ανάμεσα σε μια απέραντη έκταση με οπωροφόρα δέντρα. Είχε ζήσει εκεί μαζί του για ένα διάστημα, αλλά τελικά έπρεπε να επιστρέψει στο παλιό της σπίτι στην πόλη για να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην πνευματική της άσκηση. Εκείνος είχε πάθος να συλλέγει οπωροφόρα δέντρα και να τα φυτεύει σε όλο τον κήπο του.
Ειλικρινά, κάποτε ήθελε να τον καθοδηγήσει στο μονοπάτι που είχε επιλέξει, αλλά ένιωθε ότι ήταν πολύ συναισθηματικός και δεν μπορούσε να αφήσει πίσω του τα δικά του συναισθήματα, οπότε τα παράτησε. Εκείνος διηγήθηκε πώς, ως παιδί, συνήθιζε να κουβαλάει ένα κουτί ρύζι και να τρέχει σχεδόν ένα χιλιόμετρο για να το δώσει σε μια ζητιάνα. Κάποτε, ενώ βρισκόταν σε επαγγελματικό ταξίδι, έδωσε την τελευταία του δεκάρα σε μια φτωχή μητέρα σε ένα ορεινό χωριό που είχε πρόβλημα, και στο δρόμο της επιστροφής, το αυτοκίνητό του έμεινε από βενζίνη στη μέση του δρόμου, αναγκάζοντάς τον να ζητήσει βοήθεια από φίλους.
Έπειτα, μπλέχτηκε στις ανησυχίες της καθημερινότητας. Αυτός ο άντρας δυσκολεύεται να αφήσει τα πάντα, πόσο μάλλον τον εαυτό του. Ξεκίνησε το μονοπάτι που είχε επιλέξει, μαθαίνοντας να αγνοεί το σκεπτικό του βλέμμα και τις ανεπαίσθητες επιπλήξεις του. Σταδιακά, απομακρύνθηκε όλο και περισσότερο από το μονοπάτι του έγγαμου βίου, εστιάζοντας όλη του την ενέργεια στα παιδιά, ακριβώς όπως το είχε σχεδιάσει.
Διάλεξε μια απομονωμένη γωνιά για να παρατηρήσει. Το δείπνο σερβιριζόταν μέσα και άκουγε καθαρά τη μικρότερη κόρη της να φωνάζει «Μπαμπά», το κροτάλισμα των κουταλιών και των μπολ και το βουητό του ηλεκτρικού ανεμιστήρα. Ο μεγαλύτερος γιος της είχε τη συνήθεια να χρησιμοποιεί τον ανεμιστήρα ανεξάρτητα από το αν είχε ήλιο ή παγωνιά. Τον άκουσε να λέει σε κάποιον να του φέρει το φαγητό του. Επανέλαβε τα παλιά του κόλπα. Όταν παντρεύτηκαν, του παραπονιόταν συχνά για το φαγητό στο γραφείο του, μια συχνή αιτία ασθένειας. Μετά το διαζύγιό τους, ζούσε με τη μικρότερη κόρη τους εδώ κάτω, και εκείνη εξακολουθούσε να του έστελνε περιστασιακά μηνύματα υπενθυμίζοντάς του το.
«Άσε το», της είπε η δασκάλα.
Ο δάσκαλος είπε ότι στην προηγούμενη ζωή της ήταν υπηρέτρια του παλατιού. Συμπτωματικά, κάθε βράδυ στα όνειρά της έβλεπε τον εαυτό της και την πριγκίπισσα να κυνηγιούνται από μια ομάδα ανθρώπων. Τότε ο δάσκαλος είπε ότι είχε μια προκαθορισμένη μοίρα, ότι έπρεπε να ασκήσει πνευματική καλλιέργεια, να αφήσει πίσω της τα πάντα, να εγκαταλείψει όλους τους συγγενείς της και όλες τις τελετουργίες της λατρείας των προγόνων. Πριν συναντήσει τον δάσκαλο, έβρισκε τη ζωή πολύ δύσκολη. Γιατί να παγιδεύεται στον θυμό, την απληστία και το μίσος της καθημερινής ζωής και μετά να αποδέχεται τα βάσανα; Γιατί να ζει αυτό το είδος ζωής;
Κάποτε ομολόγησε ότι δεν ήταν νοικοκυρά. Δεν ήθελε να αφιερώνει πολύ χρόνο σε αυτή την άχαρη δουλειά. Το ίδιο ίσχυε και για την οικογενειακή ζωή. Σε έκανε να νιώθεις ασήμαντος μπροστά σε έναν άπειρο κόσμο .
«Πρέπει να απελευθερωθείς», της είπε η δασκάλα.
Κάποιος της ζήτησε να βοηθήσει στην αναθεώρηση μιας ποιητικής συλλογής πριν από την έκδοσή της. Τα ποιήματά του ήταν πάντα βαθιά προβληματισμένα, επιβαρυμένα από ένα αίσθημα υποχρέωσης απέναντι στη ζωή και τους ανθρώπους, και ως εκ τούτου τους έλειπε μια κάποια κομψότητα.
«Πρέπει να αφήσεις τα πράγματα πίσω σου, αγαπητή μου, μόνο τότε θα βρεις ηρεμία», είπε στον συγγραφέα. Εκείνος συλλογίστηκε, γνωρίζοντας την αλήθεια αλλά σίγουρος ότι δεν μπορούσε να το κάνει. «Ω, Θεέ μου, γιατί όλοι πρέπει να υποφέρουν τόσο πολύ;» αναστέναξε.
«Είμαστε σχεδόν στη σήραγγα», είπε κάποιος. «Κοιτάξτε το όρος Χάι Βαν, δεν είναι πανέμορφο;» Το τρένο, σαν γιγάντιος πύθωνας, κουλουριάστηκε σφιχτά γύρω από το ορεινό πέρασμα. Σε αυτή την εκπληκτική καμπύλη, όλοι οι επιβαίνοντες είχαν μια σπάνια στιγμή να θαυμάσουν πλήρως ολόκληρο το σχήμα του μακριού τρένου που ορμούσε μέσα στα σύννεφα.
Τότε η ατμομηχανή σφύριξε πριν μπει με ορμή στη σκοτεινή σήραγγα. Το σκοτάδι κατάπινε κάθε βαγόνι του τρένου.
«Η άμαξα μου σχεδόν έφτασε», αναστέναξε, με βαριά καρδιά. Κοίταξε γύρω της το τοπίο· ο ήλιος έριχνε ζεστές ακτίνες μέσα από τα σύννεφα που παρασύρονταν πάνω από τις βουνοκορφές.
Ο χρόνος φαινόταν να έχει σταματήσει. Ήταν παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο μισά του κόσμου, και σε λίγα δευτερόλεπτα θα βυθιζόταν στον κόσμο του σκότους. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσε ξαφνικά μια βαθιά λαχτάρα για το «Λουλούδι που Διψάει για τον Ήλιο», το λουλούδι που είχε ονομάσει.
Μιν Αν
Πηγή
Σχόλιο (0)