Το όνειρο βρίσκεται στην άλλη πλευρά του βραχώδους βουνού.

- Ενώ πολλά μέρη συζητούν για αυτοκινητόδρομους και επέκταση περιοχών ανάπτυξης, στην κοινότητα Χούου Λιέν, υπάρχει ένα χωριό όπου το μεγαλύτερο όνειρο των κατοίκων είναι απλώς ένας δρόμος αρκετά φαρδύς για να περνούν οι μοτοσικλέτες.

Το Λαν Ντατ, που βρίσκεται στο χωριό Λαν Τσάου, είναι φωλιασμένο πίσω από μια σειρά από απόκρημνα, ακανόνιστα βουνά. Αυτά τα βουνά όχι μόνο χωρίζουν το τοπίο, αλλά και εμποδίζουν πολύ συνηθισμένες ευκαιρίες για τους ντόπιους.

Τραχύ και ανώμαλο Lan Dat

Από το κέντρο της κοινότητας, πρέπει κανείς να διασχίσει το λιβάδι Ντονγκ Λαμ – κατά την περίοδο των βροχών, όταν η στάθμη του νερού ανεβαίνει, οι άνθρωποι πρέπει να χρησιμοποιούν σχεδίες από μπαμπού για να διασχίσουν σχεδόν 2 χλμ. Αφού περάσουν αυτό το τμήμα, αντιμετωπίζουν το πέρασμα Ντατ, μήκους περίπου 2 χλμ., γεμάτο με αιχμηρούς, ακανόνιστους βράχους. Αυτό είναι το μόνο μονοπάτι που οδηγεί στο Λαν Ντατ.

Ούτε μοτοσικλέτες, ούτε ποδήλατα. Όλες οι μετακινήσεις γίνονται εξ ολοκλήρου με τα πόδια. Ο κ. Trieu Sinh An, από το χωριό Lan Chau, μοιράστηκε: «Η οικογένειά μου έχει μετακομίσει στον άνω οικισμό, αλλά κάθε εβδομάδα πρέπει να επιστρέφω για να επισκεφτώ τη γιαγιά μου στο Lan Dat. Περπατώντας από το χωριό, αν δεν ξεκουραστώ στην κορυφή του περάσματος, χρειάζονται περίπου 45 λεπτά για να φτάσω εκεί που μπορώ να παρκάρω τη μοτοσικλέτα μου. Τα παιδιά πρέπει επίσης να περπατήσουν μέχρι το σχολείο και μετά να πάνε στο κοντινό οικοτροφείο».

Κάθε φορά που αξιωματούχοι της κοινότητας Huu Lien πηγαίνουν σε επαγγελματικό ταξίδι στο χωριό Lan Dat, πρέπει να περπατήσουν πάνω από το ορεινό πέρασμα - ένα οικείο και επίπονο ταξίδι εδώ και πολλά χρόνια.

Μέσα στο κρύο που επικρατούσε στα βουνά, συναντήσαμε τον κ. Ban Duc Lam και τον γιο του να κουβαλούν βαριά καλάθια με μανταρίνια, βιαστικά στο ολισθηρό, βραχώδες μονοπάτι. Τα λεπτά τους ρούχα ήταν μουσκεμένα από τον ιδρώτα, αλλά κανείς δεν τολμούσε να σταματήσει για πολύ, καθώς έπρεπε να μεταφέρουν τα μανταρίνια στο κοινοτικό κέντρο εγκαίρως για να τα παραδώσουν στους πελάτες.

Ο κ. Ban Duc Lam μοιράστηκε: «Η οικογένειά μας έχει πάνω από 120 μανταρινιές. Κατά την περίοδο της συγκομιδής, η πώληση των φρούτων είναι δύσκολη, αλλά η μεταφορά των μανταρινιών είναι ακόμη πιο δύσκολη. Μαζεύουμε μανταρίνια το πρωί και μετά το μεσημεριανό γεύμα, εγώ και ο γιος μου τα μεταφέρουμε. Κάθε φορτίο ζυγίζει περίπου 30-40 κιλά».

Σε αυτό το μονοπάτι, ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι η κόπωση, αλλά η ολίσθηση. Ένα μικρό λάθος βήμα και τόσο το άτομο όσο και τα μανταρίνια θα μπορούσαν να κυλήσουν κάτω από το βραχώδες φαράγγι. Παρά τον κίνδυνο, τα μανταρίνια πωλούνται μόνο για περίπου 15.000-25.000 VND/kg, με επισφαλείς διακυμάνσεις σε κάθε αποστολή.

Δεν είναι μόνο δύσκολο να βρω αγορές, αλλά όλα όσα εισάγονται στο χωριό από έξω έχουν επίσης πολλές φορές υψηλότερη τιμή. Ο κ. Trieu Sinh Cai, από το χωριό Lan Dat, στον οικισμό Lan Chau, μοιράστηκε: «Πριν από λίγες μέρες, αγόρασα μια σακούλα λιπάσματος 25 κιλών για 250.000 VND. Είμαι ηλικιωμένος και δεν μπορώ να το κουβαλήσω μόνος μου, οπότε έπρεπε να πληρώσω 100.000 VND επιπλέον για να προσλάβω κάποιον να το μεταφέρει στο σπίτι μου».

Μεταφορά εμπορευμάτων πάνω από το ορεινό πέρασμα – Ο μόνος τρόπος για τους κατοίκους του Λαν Ντατ να βγάλουν τα γεωργικά τους προϊόντα για να πουλήσουν.

Έλλειψη δρόμων, αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, χαμηλό εισόδημα – ο φαύλος κύκλος της φτώχειας συνεχίζεται αδιάκοπα. Αν και απέχει μόλις 5 χιλιόμετρα από το κέντρο της κοινότητας, πέρα ​​από αυτό το απόκρημνο, βραχώδες βουνό βρίσκεται ένας κόσμος σχεδόν εντελώς απομονωμένος.

Σύμφωνα με τον κ. Trieu Sinh Hien, Γραμματέα του Κόμματος και Επικεφαλής του χωριού Lan Chau, το Lan Dat έχει 17 νοικοκυριά με σχεδόν 70 άτομα, το 100% των οποίων είναι φτωχά. Το χωριό δεν έχει δρόμους, δεν έχει εθνικό δίκτυο ηλεκτροδότησης, δεν έχει σχολείο και δεν έχει τηλεφωνικό σήμα. Αλλά η μεγαλύτερη δυσκολία για τους κατοίκους του χωριού είναι η έλλειψη δρόμων για κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη. Οτιδήποτε κάνουν εμποδίζεται από τις συγκοινωνίες.

Το όνειρο ενός μικρού μονοπατιού

Οι κάτοικοι του χωριού Λαν Ντατ δεν μιλούν για τσιμεντένιους δρόμους ή αυτοκίνητα. Αυτό που λαχταρούν είναι πολύ συγκεκριμένο και ταπεινό: έναν μικρό δρόμο, αρκετά φαρδύ για να περνούν οι μοτοσικλέτες.

«Το να έχεις δρόμο σημαίνει να τα έχεις όλα», επαναλαμβάνεται από πολλούς χωρικούς. Ωστόσο, η κατασκευή αυτού του «μικρού δρόμου» είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόβλημα. Ο κ. Hoang Minh Tien, Αντιπρόεδρος της Λαϊκής Επιτροπής της κοινότητας Huu Lien, δήλωσε: Ο σχεδιαζόμενος δρόμος προς το Lan Dat βρίσκεται εξ ολοκλήρου εντός της δασικής περιοχής ειδικής χρήσης Huu Lien. Η διάνοιξη του δρόμου αντιμετωπίζει όχι μόνο δυσκολίες λόγω του εδάφους, αλλά το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι οι νομικοί κανονισμοί. Η τελική απόφαση βαρύνει τον Πρωθυπουργό . Αυτό είναι ένα εμπόδιο που αφήνει τις τοπικές αρχές πολύ αμήχανες, παρόλο που οι ανάγκες των ανθρώπων είναι απολύτως θεμιτές.

Ο μονόδρομος πάνω από το πέρασμα Ντατ είναι η μόνη διέξοδος από το χωριό Λαν Ντατ.

Οι προσπάθειες εξεύρεσης εναλλακτικών λύσεων αντιμετώπισαν επίσης πολλά εμπόδια. Προηγουμένως, το 2005-2006, η κοινότητα είχε ένα έργο μετεγκατάστασης, αλλά απέτυχε. Οι ηλικιωμένοι δεν ήταν πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τα προγονικά τους σπίτια. Προσωρινές λύσεις, όπως η παροχή υποστήριξης σε οικοτροφεία για παιδιά ή η δημιουργία εναλλακτικών μέσων διαβίωσης, βοήθησαν μόνο τα νοικοκυριά να επιβιώσουν, αλλά δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν κάποια σημαντική εξέλιξη.

Χωρίς δρόμους, η φτώχεια δεν περιορίζεται μόνο στο εισόδημα, αλλά διαπερνά τη ζωή κάθε οικογένειας.

Συναντήσαμε ξανά τον κ. Ban Duc Lam το σούρουπο στην κορυφή του Dat Pass. Σε εκείνο τον ήσυχο χώρο, μας εμπιστεύτηκε: «Το πιο δύσκολο είναι ότι η οικογένειά μου πρέπει να ζει μακριά. Για να μπορέσουν τα παιδιά μου να μορφωθούν, η γυναίκα μου τα πήγε να ζήσουν με την τοπική αυτοδιοίκηση στην κοινότητα. Είμαι μόνος, φροντίζοντας το μεγαλύτερο παιδί που πηγαίνει σχολείο, ενώ κουβαλάω και το μωρό, που είναι μόλις λίγων μηνών. Πηγαίνω να τα πάρω μόνο τα Σαββατοκύριακα. Μου λείπει το σπίτι και αγαπώ τα παιδιά μου, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Δεν μας πειράζει να δουλεύουμε, δεν μας πειράζουν οι κακουχίες. Μπορούμε να καλλιεργήσουμε καλαμπόκι, μανιόκα, φιστίκια, οτιδήποτε. Αλλά δεν μπορούμε να κουβαλάμε αυτό το βάρος για πάντα. Ελπίζουμε μόνο σε έναν δρόμο...»

Ο ήλιος έδυε πάνω από τις ακανόνιστες, σε σχήμα αυτιού γάτας, πλαγιές του βουνού, ενώ οι φωνές των χωρικών για το τέλος της ημέρας εξακολουθούσαν να αντηχούν καθώς φεύγαμε από το χωριό Λαν Ντατ.

Έμειναν εκεί, κρατώντας γερά και περιμένοντας. Περιμένοντας την ημέρα που θα άνοιγε ο δρόμος. Περιμένοντας την ημέρα που ο ήχος των μοτοσικλετών θα αντικαθιστούσε τον ήχο των βημάτων στα βράχια, και περιμένοντας την ημέρα που η «αλλαγή» θα έφτανε στο χωριό τους, ακριβώς όπως την έβλεπαν στην άλλη πλευρά του βουνού.

Πηγή: https://baolangson.vn/ben-kia-nui-da-and-the-dream-of-a-small-road-5071643.html