Η τελευταία μου συζήτηση με τον καθηγητή Phan Dang ήταν γύρω στις αρχές Σεπτεμβρίου 2023.
Κόλλησα σε έναν κινεζικό χαρακτήρα σε ένα αρχαίο ποίημα, και όταν το αναζήτησα σε βιβλία, οι μεταφράσεις δεν ήταν ικανοποιητικές, οπότε τηλεφώνησα στον καθηγητή μου. Γέλασε, ακόμα με τη συνηθισμένη... ήρεμη, απαλή φωνή του: «Σημαίνει "αυτό", τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Και τι κάνεις;» Τον ρώτησα τι έκανε, και είπε: «Μεταφράζω ξανά το Overseas Chronicle του Thich Dai San». «Αλλά το Πανεπιστήμιο Hue πριν από το 1975 το είχε ήδη μεταφράσει, καθηγητά;» «Ναι, αλλά δεν είμαι ακόμα ικανοποιημένος. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα ζητήματα που σχετίζονται με την εθνική κυριαρχία στη Νότια Σινική Θάλασσα που πρέπει να εξηγηθούν με σαφήνεια...»
Στα τέλη του 2022, πήγα στο Χουέ για να τον συναντήσω και να του κάνω μερικές ερωτήσεις για μια συνέντευξη στο τεύχος της άνοιξης της εφημερίδας Quang Nam, όταν το βιβλίο του "Hoang Viet Nhat Thong Du Dia Chi" (Το Ενιαίο Γεωγραφικό Γεωγραφικό Λεξικό του Βιετνάμ), στην κατηγορία κοινωνικών επιστημών , ήταν το μόνο έργο που βραβεύτηκε με το Βραβείο Α στα Εθνικά Βραβεία Βιβλίου του 2022. (Το βιβλίο "Hoang Viet Nhat Thong Du Dia Chi" του συγγραφέα Le Quang Dinh, μεταφρασμένο και σχολιασμένο από τον ερευνητή Phan Dang, που εκδόθηκε από τον Εκδοτικό Οίκο Gioi και την Thai Ha Book Joint Stock Company).
Αυτή η τεράστια συλλογή βιβλίων χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από τους ερευνητές για την σαφή παρουσίαση πολλών σημαντικών εθνικών ζητημάτων, όπως οι δρόμοι, οι νόμοι, τα συστήματα μέτρησης, το νόμισμα, τα έθιμα, οι τελετουργίες και η ενδυμασία, καταδεικνύοντας μια ισχυρή επιθυμία για εθνική επανένωση. Έγνεψε αμέσως καταφατικά, αλλά προειδοποίησε: «Στείλτε μου τις ερωτήσεις σας, είμαι πολύ απασχολημένος, θα προσπαθήσω να τις εξετάσω και να σας απαντήσω το συντομότερο δυνατό, επειδή πρέπει να εξαγάγω οτιδήποτε σχετικό με το Quang Nam από το βιβλίο».
Ρώτησα τον δάσκαλό μου ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι της μετάφρασης αυτού του βιβλίου. Είπε ότι περιλάμβανε τόσο κινεζικούς όσο και βιετναμέζικους χαρακτήρες, καθώς και τοπωνύμια, προσωπικά ονόματα και τοπικά προϊόντα -μερικές φορές ο ίδιος τύπος προϊόντος είχε διαφορετικά ονόματα σε διαφορετικά μέρη- απαιτώντας μια μεγάλη βάση πολιτιστικών γνώσεων και υψηλό επίπεδο δεξιοτήτων.
Η γνώση του για την κλασική λογοτεχνία, σε συνδυασμό με την επάρκειά του τόσο στους κινεζικούς όσο και στους βιετναμέζικους χαρακτήρες, ήταν αναμφισβήτητη. Δίδασκε μεσαιωνική λογοτεχνία, αλλά περιστασιακά έγραφε μερικές λέξεις στον πίνακα. Ενώ η γραφή του καθηγητή Nguyen Dinh Thang έμοιαζε με σφραγίδα, του καθηγητή Phan Dang ήταν σαν μια χαριτωμένη σειρά χαρακτήρων, σε έντονη αντίθεση με τη συνηθισμένη ήρεμη και σοβαρή συμπεριφορά του. Ωστόσο, ίσως αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο γενιές φοιτητών λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Hue ήταν το λεπτό πνεύμα και το χιούμορ του, τα οποία περιστασιακά παρεμβαλλόταν στις διαλέξεις του.
Τον θυμάμαι έντονα να διδάσκει την Ιστορία του Κιέου, επαινώντας το ταλέντο της ανακάλυψης ανεπαίσθητων λεπτομερειών από το έργο του Νγκουγιέν Ντου. Απροσδόκητα, ρώτησε: «Σας ρωτάω όλους, στις πόλεις σας, τι λένε συνήθως οι άνθρωποι όταν τρώνε;» Όλη η τάξη σώπασε. Είπε: «Στην πόλη μου, το Κουάνγκ Τρι, όταν τρώμε, λέμε μόνο ένα πράγμα: "Μαζέψτε γρήγορα το φαγητό σας για να μπορέσω να πάρω το δικό μου". Εσείς οι φοιτητές της λογοτεχνίας πρέπει να καλλιεργήσετε τις δεξιότητες παρατήρησης. Η ζωή είναι γεμάτη ενδιαφέροντα πράγματα. οι καθημερινές λεπτομέρειες είναι χρυσάφι όταν γράφετε και αλληλεπιδράτε με τους άλλους. Ταξίδεψα με τρένο από το Χουέ στη Σαϊγκόν, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή, και δεν είδα ποτέ κανέναν τόσο άσχημο όσο τον Θι Νο. Τότε συνειδητοποίησα πόσο λαμπρός ήταν ο Ναμ Τσάο».
Σε μια άλλη περίπτωση, για άγνωστους λόγους, ενώ έδινε διάλεξη για το θέμα της καταγωγής και των πόλεων καταγωγής, απάντησε απότομα: «Πολλοί άνθρωποι ανοίγουν το στόμα τους και βρίζουν τους ανθρώπους ως τυπάκους της υπαίθρου. Ο καθένας έχει μια πόλη καταγωγής».
Η γενιά που ζούσε στον κοιτώνα στην οδό Nguyen Hue 27 εκείνη την εποχή λιμοκτονούσε, γι' αυτό και υπήρχε αυτό το φαινόμενο της «επισκευής τηλεοράσεων». Στο Hue, στις 15 και 1 του σεληνιακού μήνα, οι άνθρωποι πρόσφεραν πλήρεις και σεβαστές θυσίες, και άλλες περιπτώσεις δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Οι φοιτητές «περίμεναν» και μόλις οι άνθρωποι γύριζαν την πλάτη τους, άρπαζαν το κολλώδες ρύζι, τις μπανάνες και το κοτόπουλο και έτρεχαν μακριά. Μια μέρα, ο καθηγητής πήγε στην αίθουσα διαλέξεων και είπε με σοβαρό τόνο: «Η επισκευή τηλεοράσεων είναι κάτι που κάνει μόνο το τμήμα μας! Χθες το βράδυ, έφερα ένα σωρό μπανάνες για την προσφορά, και μόλις γύρισα, είχαν εξαφανιστεί. Ξέρω ότι πεινάτε, αλλά αυτό είναι λάθος, είναι πολύ προσβλητικό».
Μιλώντας για αυτόν, κάθε τάξη, κάθε άτομο, έχει τις δικές του αναμνήσεις. Εκείνη την ημέρα, κάθισα μαζί του, συζητώντας για την πανεπιστημιακή ζωή, και κούνησε το κεφάλι του αρνητικά, λέγοντας ότι η διδασκαλία τώρα δεν είναι τόσο διασκεδαστική όσο ήταν όταν εσείς σπουδάζατε. Είναι δύσκολο, οπότε όλοι προσπαθούν όσο καλύτερα μπορούν να μελετούν και να διαβάζουν, κάτι που παρακινεί τους καθηγητές και δημιουργεί έναν ζεστό δεσμό δασκάλου-μαθητή. Τι μπορείτε να κάνετε γι' αυτό τώρα;
Απροσδόκητα, με ρώτησε: «Πίνεις ακόμα πολύ;» Έγνεψα καταφατικά. Γέλασε: «Από τότε που συνταξιοδοτήθηκα, εξακολουθώ να δουλεύω όπως όταν δίδασκα. Συνέχισε να δουλεύεις για να μην παγώσει ο εγκέφαλός σου και να μην αποτύχεις». Σε εκείνο το σημείο, τον ρώτησα τι έκανε και μου είπε ότι δίδασκε στη Βουδιστική Ακαδημία. «Άκου, μεταφράζω βουδιστικές γραφές από τις δυναστείες Λι-Τραν. Υπάρχουν πολλά εξαιρετικά συναρπαστικά πράγματα που δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα».
Γνωρίζοντας ότι ο γιος μου σπούδαζε τον πολιτισμό της Νοτιοανατολικής Ασίας και ότι το σχολείο μπορεί να τον έστελνε πίσω στο Βιετνάμ για να κάνει κάποια έρευνα, είπε αμέσως: «Πες του ότι αν θέλει να κάνει έρευνα για τη βουδιστική λογοτεχνία και τον πολιτισμό, ας έρθει να με δει· θα τον διδάξω εγώ».
Συγκινήθηκα βαθιά.
Ο Phan Quang Mười, μαθητής της τάξης Λογοτεχνίας K10, αφηγήθηκε μια αξέχαστη στιγμή ευγνωμοσύνης που ένιωσε προς τον καθηγητή του. Μετά την αποφοίτησή του, ο καθηγητής είπε: «Σε όλες τις τάξεις αποφοίτησης, δεν έχω ξαναδεί κανέναν σε τόσο δύσκολες συνθήκες όσο εσύ. Δεδομένης της κατάστασής σου, η εύρεση εργασίας σίγουρα θα είναι δύσκολη. Δεν έχω τίποτα να προσφέρω, αλλά θα το συζητήσω με το τμήμα και το πανεπιστήμιο και ίσως σε κρατήσουμε και κανονίσουμε μια δουλειά για σένα, ίσως σε ακαδημαϊκά θέματα». Αν και δεν έμεινε, θα θυμάται πάντα την καλοσύνη του δασκάλου.
Τώρα που έφυγε, ίσως η μεταφραστική του δουλειά να είναι ακόμα ημιτελής στο γραφείο του. Περιστασιακά, τον θυμάμαι να χαμογελάει, να γέρνει το κεφάλι του, να λέει κάτι πνευματώδες και έξυπνο, κρύβοντας όμως μια πινελιά από την αλαζονική αύρα κάποιου που καταλάβαινε τόσα πολλά για τη ζωή.
Με μια υπόκλιση σεβασμού, σε αποχαιρετώ, δάσκαλε!
[διαφήμιση_2]
Πηγή: https://baoquangnam.vn/thay-phan-dang-vua-di-xa-3143594.html
Σχόλιο (0)