دختر «ما» و سفرش برای احیای میراث در تا لای.

ما کا تی نگوک هونگ، متولد و بزرگ شده در هملت ۴، تا لای (دونگ نای)، همواره در پی حفظ هویت قومی خود و تبدیل ارزش‌های سنتی به معیشت پایدار برای جامعه خود بوده است.

خانم کا تی نگوک هوئونگ سهم بسیاری در حفظ و ارتقای هویت فرهنگی سنتی گروه قومی ما داشته است.

زنده نگه داشتن شعله فرهنگی با کارهای ساده.
برای کا تی نگوک هونگ، هملت ۴ تا لای نه تنها زادگاه اوست، بلکه مکانی است که زیباترین صداها و خاطرات مردم ما را در خود جای داده است. این صداها شامل طنین‌انداز شدن صدای ناقوس‌ها که در میان کوه‌ها و جنگل‌ها طنین‌انداز می‌شود، رقص‌های ریتمیک در کنار نور آتش در شب، صدای ریتمیک دستگاه‌های بافندگی روی ایوان و داستان‌های قدیمی است که مادر و مادربزرگش هنوز هر روز تعریف می‌کنند.

نگوک هوئونگ که در خانواده‌ای متولد شد که نسل‌های متمادی بافندگان زربفت بودند، در میان نخ‌های رنگارنگ بزرگ شد. برای او، رنگ‌های مشکی، قرمز، زرد، آبی و سفید روی پارچه فقط الگوهای تزئینی نیستند، بلکه روح، خاطرات و زندگی معنوی مردم ما را نیز در خود جای داده‌اند. همین محیط بود که عشق عمیقی به فرهنگ قومی‌اش را در او پرورش داد.

دوران کودکی او که صرف کمک به مادرش در فروش سوغاتی‌های ساخته شده از پارچه‌های زربافت به گردشگران می‌شد، مسیر جدیدی را برای او گشود. از همان مکالمات اولیه و ناخوشایند، او به خودش انگلیسی یاد داد تا با بازدیدکنندگان خارجی ارتباط برقرار کند و به تدریج به یک قصه‌گو در مورد روستای تا لای تبدیل شد. این دختر از قوم ما امیدوار است از طریق هر تکه پارچه، رقص یا صدای گونگ، فرهنگ قومی خود را به گردشگران نزدیک‌تر کند و در عین حال به حفظ ارزش‌های سنتی در میان زندگی مدرن کمک کند.
بنابراین، خانم نگوک هونگ، که همیشه عمیقاً نگران خطر فرسایش فرهنگی در زادگاهش بود، در سال ۲۰۱۴ شروع به بسیج روستاییان برای احیای گروه ده نفره گونگ و طبل روستا کرد. همزمان، او فعالیت‌های فرهنگی را ترویج و حفظ کرد و مستقیماً گروه بافت زری را مدیریت کرد.

در سال ۲۰۱۵، زمانی که پروژه تا لای لانگ‌هاوس، یک مدل گردشگری مبتنی بر جامعه مرتبط با حفاظت فرهنگی که توسط WWF آغاز و توسط آژانس توسعه بین‌المللی دانمارک تأمین مالی شده بود، در منطقه حائل پارک ملی کت تین اجرا شد، خانم هونگ به عنوان مدیر و سرپرست در آن مشارکت داشت. در این سمت، او به پلی بین حفاظت و توسعه تبدیل شد - با جامعه برای حفظ جنگل و سنت‌های فرهنگی همکاری می‌کرد، در حالی که همزمان از طریق گردشگری، معیشت‌های جدیدی را ایجاد می‌کرد.

خانم نگوک هونگ گفت: «شرکت در این پروژه مرا مصمم‌تر از قبل برای حفظ ارزش‌های فرهنگی سنتی کرده است. بنابراین، من بر احیای فرهنگ گونگ و بافندگی سنتی تمرکز می‌کنم، هم برای حفظ هویتمان و هم برای ایجاد درآمد بیشتر برای مردم محلی.»

خانم نگوک هوئونگ و مادرش، صنعتگر کار رین، در موزه زنان ویتنام جنوبی پارچه‌های زربفت می‌بافند. عکس از خان چائو.