آرزوی صلح و وحدت ملی.

در مورد آهنگساز هوانگ وان، ما از قبل با موسیقی او بسیار آشنا هستیم، اما این اطلاعات ما را به او بیشتر مفتخر می‌کند. آهنگساز هوانگ وان بیش از ۷۰۰ اثر موسیقی دارد که به عنوان میراث مستند جهانی شناخته شده‌اند. در ۱۰ آوریل ۲۰۲۵، در پاریس (فرانسه)، هیئت اجرایی یونسکو به اتفاق آرا موافقت کرد که «مجموعه آثار آهنگساز هوانگ وان» ویتنام را در فهرست حافظه جهانی ثبت کند.

بله، ثبت شدن در «حافظه جهان » به این معنی است که موسیقی هوانگ وان توسط بشریت به یادگار مانده و اکنون در حافظه بشریت حک شده است.

مبارزه برای اتحاد ملی رسماً در سال ۱۹۵۴ آغاز شد. در ویتنام شمالی، سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۱ شاهد ظهور ژانری از موسیقی بود که به مبارزه برای اتحاد اختصاص داشت. این ژانر در شمال بسیار محبوب بود و آثار جاودانه‌ای را خلق کرد. تا به امروز، این آثار هنوز توسط خوانندگان خوانده می‌شوند و مورد استقبال تعداد زیادی از طرفداران قرار می‌گیرند.

اثر « هانوی، هوئه، سایگون» اثر آهنگساز هوانگ وان، متعلق به جنبش موسیقی برای مبارزه برای اتحاد ملی است و توسط آهنگساز در سال ۱۹۶۱ ساخته شده است. در مورد این اثر، یک داستان کوتاه که شایان ذکر است این است که در سال ۱۹۶۰، شاعر لو نگوین شعر «هانوی، هوئه، سایگون» را سرود. آهنگساز هوانگ وان این شعر را خواند، آن را مناسب خود یافت و آن را دوباره تنظیم کرد و به دلیل طولانی بودن شعر، آن را کوتاه‌تر کرد و اثر موسیقیایی با همین نام را نوشت.

این آهنگ، غنایی، صمیمانه و تأثیرگذار است. اشعار مختصر هستند، اما موسیقی آن را ارتقا می‌دهد و به آن تأثیر قدرتمندی می‌بخشد:

هانوی هو سایگون

«در سرزمین مادری ما، نور خورشید به سرخی ابریشم است.»
بیش از هزار سال روابط نزدیک بین دو منطقه.
مانند شاخه‌هایی که از یک ریشه مشترک رشد می‌کنند.
همچون برادرانِ مادرِ مهربانمان ویتنام!

اوه اوه اوه اوه اوه اوه اوه اوه .....
هوئه، در قلب ویتنام مرکزی، با رودخانه عطر و صدای مسحورکننده آهنگ‌های محلی.
ما برخاسته‌ایم! پاییزی پر از فریاد نفرت امروز!
هوئه در کنار رشته کوه ترونگ سون، دست در دست سایگون و هانوی، با ایمان و عشق می‌درخشد.
آه! سایگون با سرودهای رام نشدنی جنوب طنین‌انداز است، پیشرو و پشت سر!
گلبرگ‌های نیلوفر آبی همچنان رنگارنگ و پرطراوت هستند، و آن نذر هنوز در خاطرم مانده و عمیقاً در قلبم حک شده است.

اینجا جنوب است! دژ تسخیرناپذیر سرزمین پدری ما!
رودخانه مکونگ با نام‌های طلایی می‌درخشد.
شهر باشکوه هوشی مین
«صدای یک نفر در قلبش طنین‌انداز بود!»

نسل‌های زیادی از خوانندگان، از جمله برخی از بزرگترین نام‌ها، این آهنگ را با موفقیت اجرا کرده‌اند. در نتیجه، نسل‌های زیادی از شنوندگان در شمال آن را به خاطر سپرده‌اند زیرا آن را بسیار دوست دارند.

من فقط یک بار آهنگساز هوانگ وان را ملاقات کردم. آن زمان در یک کنفرانس ادبی در تای نین، کمی پس از پیمان صلح بود. هوانگ وان در آن زمان بسیار مشهور بود، در حالی که من فقط یک شاعر جوان بودم. بعد از کنفرانس، در راه بازگشت به سایگون، اتفاقاً وقتی اتوبوس برای مسافران توقف کرد تا نوشیدنی بنوشند، او را دیدم. چون من مقاله‌ای ارائه داده بودم، هوانگ وان مرا شناخت. او با من بسیار گرم صحبت کرد. رفتار فروتنانه او تأثیر ماندگاری بر من گذاشت.

در مورد آهنگساز ترین کونگ سون و آهنگ جاودانه‌اش "Huế Sài Gòn Hà Nội"، من آن را فقط پس از آزادی و زمانی که به سایگون بازگشتم شنیدم. اولین باری که آن را شنیدم، بلافاصله مجذوب و مسحور شدم. در آن زمان، دوستی یک پخش‌کننده کاست قدیمی اما هنوز خوب به من داد. من "ترانه‌های پوست زرد" گروه ترین کونگ سون را پیدا کردم و هر جا که می‌رفتم، من و شاعر نگو تا اوآنه کاست را با گروه حمل می‌کردیم و تمام روز به آن گوش می‌دادیم.

آن گروه موسیقی آهنگ «هیو، سایگون، هانوی» را داشت. نه تنها ما گوش می‌دادیم، بلکه بسیاری از روشنفکران و هنرمندان هانوی که به سایگون آمده بودند نیز با اشتیاق فراوان به موسیقی ترین کونگ سون گوش می‌دادند. اگر «هانوی، هوئه، سایگون» هوانگ وان غنایی و صمیمانه بود، «هیو، سایگون، هانوی» ترین کونگ سون پرشور و پر از اشتیاق بود:

هوئه سایگون هانوی
نویسنده: ترین کونگ سون

«هیو، سایگون، هانوی، سرزمین مادری من، چرا هنوز اینقدر دور به نظر می‌رسی؟»
هوئه، سایگون، هانوی - پس از این همه سال، چرا هنوز اینقدر بی‌تفاوت هستند؟
آه ویتنام، مردم تا کی اینجا خواهند نشست و به یاد هم و دلتنگ هم خواهند بود؟
میلیون‌ها پا، عزیزم، میلیون‌ها پا، ای سه منطقه، به پا خیزید و انقلاب کنید!
وقتشه دلهامون رو یکی کنیم.
جوانان باید گام‌های اولیه را بردارند.
از شمال تا جنوب، همه مشتاقانه منتظر سوختن کوره هستند.
مشعل‌ها از شادی آزادی شعله‌ور شدند.
جاده منتهی به زندان‌ها
آیا فردا مدرسه خواهیم ساخت یا بازاری برگزار خواهیم کرد؟
مردم ما به کشاورزی بازمی‌گردند و غذا و لباس کافی برای خوردن دارند.
دست‌هایی که به ساختن ملت کمک می‌کنند، دست‌هایی که خلق می‌کنند.
کینه‌های قدیمی از بین رفته‌اند.
ما روی خانه‌مان سقف ساختیم و به باغمان میوه اضافه کردیم.
بگذار به قله کوه بروم و سرود عاشقانه شادی بخوانم.
ویتنام شمالی، جنوبی و مرکزی، بیایید متحد شویم!
عبور از مرز برای گسترش جاده.
«ساختن یک ملت صلح‌آمیز»

بنابراین، حدود ۱۱ سال پس از خلق آهنگ «هانوی هو سایگون» اثر هوانگ وان در هانوی، آهنگ «هو سایگون هانوی» اثر ترین کونگ سون در سایگون منتشر شد. ترین کونگ سون هنگام نوشتن آهنگ «هو سایگون هانوی» بسیار شجاع بود و پذیرفت که مورد آزار و اذیت قرار خواهد گرفت، حتی زندانی خواهد شد.

و هر دو آهنگ، یکی از هوآنگ وان، یکی از ترین کانگ سون، تا به امروز و البته برای نسل‌های آینده باقی مانده‌اند.

تان تائو

منبع: https://baoquangngai.vn/van-hoa/202505/khat-vong-hoa-binh-thong-nhat-dat-nuoc-d790989/