افراد مسن نیز به تلفن‌های هوشمند «معتاد» هستند.

غیرقابل انکار است که جوانان اغلب به دستگاه‌های شخصی خود وابسته هستند، اما همه نمی‌دانند که حتی کاربران ۶۰ تا ۸۰ ساله یا بالاتر، زمان استفاده خود را از تلفن‌های هوشمند، تبلت‌ها و سایر دستگاه‌های الکترونیکی افزایش می‌دهند.

طبق گزارش مرکز تحقیقات پیو (داده‌های مورد استفاده توسط اداره آمار کار ایالات متحده)، میزان زمانی که آمریکایی‌های ۶۰ سال به بالا صرف استفاده از دستگاه‌های تلفن همراه شخصی می‌کنند، در مقایسه با یک دهه قبل، تقریباً ۳۰ دقیقه در روز افزایش یافته است. گزارش پیو نتیجه‌گیری می‌کند: «زمان استفاده از صفحه نمایش برای افراد ۶۰، ۷۰، ۸۰ سال به بالا، صرف نظر از جنسیت یا سطح تحصیلات، در حال افزایش است. در همین حال، زمانی که بزرگسالان مسن‌تر صرف فعالیت‌هایی مانند مطالعه و معاشرت می‌کنند، رو به کاهش است.»

Nhóm người dùng có tuổi đang dành nhiều thời gian nhìn vào điện thoại, máy tính bảng hơn trước — کاربران مسن‌تر نسبت به قبل زمان بیشتری را صرف نگاه کردن به تلفن‌ها و تبلت‌ها می‌کنند.

ابی ریچی، بنیانگذار و مدیرعامل شرکت پشتیبانی فناوری Senior Savvy، استدلال می‌کند که به نظر می‌رسد بسیاری از افراد مسن از مدت زمانی که به صفحه نمایش نگاه می‌کنند، بی‌اطلاع هستند و از میزان "وابستگی" خود به فناوری آگاه نیستند. ابی می‌گوید: "بدن آنها نیز دوپامین آزاد می‌کند و مانند افراد جوان‌تر دچار FOMO (ترس از دست دادن) می‌شود."

دوپامین هورمونی است که به عنوان یک انتقال دهنده عصبی عمل می‌کند و بر مناطقی از مغز که احساس لذت، رضایت، انگیزه و سایر اثرات را در کنترل رفتار، حافظه، خلق و خو، تمرکز و غیره ایجاد می‌کنند، تأثیر می‌گذارد.

ریچی همچنین ابراز نگرانی کرد که کمبود فعالیت بدنی به دلیل استفاده مکرر از صفحه نمایش می‌تواند سلامت و رفاه سالمندان را تضعیف کند. او استدلال کرد که چاقی، خستگی چشم و انزوای جسمی و اجتماعی از «عوارض جانبی» استفاده بیش از حد از دستگاه‌های تلفن همراه مانند تلفن‌های هوشمند و تبلت‌ها هستند.

برخی ممکن است استدلال کنند که برای افراد مسنی که تنها زندگی می‌کنند، استفاده از تلفن و تبلت می‌تواند با فراهم کردن امکان تعامل با دیگران به صورت آنلاین، به کاهش احساس تنهایی کمک کند، اما این تنها بخشی از واکنش عاطفی است. این تعامل در بسیاری از موارد می‌تواند نتیجه‌ی معکوس داشته باشد، به عنوان مثال، مادربزرگی که نمی‌تواند در تولد نوه‌اش یا تعطیلات خانوادگی شرکت کند، ممکن است ویدیوهایی را که برایش ارسال شده یا به صورت آنلاین منتشر شده است تماشا کند که در آن همه خوشحال هستند و "کاش او اینجا بود". در چنین شرایطی، احساس تنهایی تشدید شده و به پشیمانی تبدیل می‌شود.

لینک منبع